Ёва 31 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Я заключыў запавет з вачамі маімі, каб не глядзець мне на дзяўчыну.
Заключыў я дамову з вачамі сваімі, каб не глядзець мне на дзяўчыну.
Якая ж доля мая ў Бога на вышыні, і якая спадчына ад Усемагутнага на вышынях?
Якая ж доля мая ў Бога ў небе, ды якая спадчына ад Усемагутнага на вышынях?
Ці ж не загуба [прызначана] для ліхотніка, і няшчасьце — для злачынцы?
Ці ж ліхотніку няма загубы і адчужэння тым, хто чыняць несправядлівасць?
Ці ж Ён ня бачыць шляхоў маіх і ня лічыць усе крокі мае?
Ці ж Ён не бачыў шляхоў маіх і не лічыў усе крокі мае,
Ці ж хадзіў я ў марнасьці, і ці ж нага мая сьпяшалася да подступу?
калі хадзіў я ў марнасці і нага мая спяшалася ў падступнасці?
Няхай узважыць Ён мяне на вагах справядлівых, і няхай ведае Бог невінаватасьць маю.
Хай узважыць Ён мяне справядлівымі шалямі і хай ведае Бог маю беззаганнасць.
Калі зыходзіў крок мой са шляху, і пайшло за вокам маім сэрца маё, і запляміла рукі мае што нячыстае,
Ці саступаў крок мой з дарогі, і ці пайшло за вокам маім маё сэрца, і ці запляміла рукі мае што нячыстае?
няхай я пасею, а есьці будзе іншы, і нашчадкі мае будуць вырваныя з каранямі.
Сеяў я, а есць іншы, і патомства маё вырванае з каранямі.
Калі сэрца маё зьвяла жанчына, і калі цікаваў я пры дзьвярах бліжняга майго,
Калі сэрца маё звяла жанчына і калі цікаваў я пры дзвярах таварыша майго,
няхай жонка мая меле для другога, і няхай іншыя прыхіляюцца да яе.
хай мая жонка меле для другога і хай іншыя схіляюцца над ёю.
Бо гэта брыдота, злачынства, што падлягае суду.
Бо гэта — недазволенае, злачынства, якое падлягае суду.
Гэта агонь, які палае для Абадону, які выкараняе ўсю маёмасьць маю.
Гэта агонь, што паглынае аж да загубы і што выкараняе ўсё народжанае.
Калі я адмовіў суду слузе майму і служцы маёй, калі яны спрачаліся са мною,
Хіба не зважаў я ў судзе на правы паслугача свайго і паслугачкі сваёй, калі яны спрачаліся са мною?
што я буду рабіць, калі паўстане Бог? І калі Ён наведае мяне, што я адкажу Яму?
Што ж тады буду рабіць, калі паўстане Бог судзіць? І калі будзе пытацца ў мяне, што я Яму адкажу?
Ці ж ня Той, Хто мяне ўфармаваў ва ўлоньні, уфармаваў і яго; і ва ўлоньні [маці] ўкшталтаваў нас Адзіны?
Ці ж не ва ўлонні ўчыніў мяне Той, Хто і яго стварыў, і адзін сфармаваў [Ён] мяне ва ўлонні?
Ці ж адмовіў я ў просьбе ўбогім і ці засмуціў вочы ўдавы?
Калі адмовіў я бедным у тым, чаго яны хацелі, і калі прымусіў вочы ўдавы засмуціцца,
Ці я адзін зьядаў кавалак свой, і ці ня еў яго сірата?
калі з’еў я кавалак свой адзін, а сірата не з’еў ад яго?
Бо ад маленства гадаваў я яго, як бацька, і вёў яго ад улоньня маці.
Бо ад маленства гадаваў я яго, як бацька, і кіраваў [удавой] ад улоння маці.
Калі я бачыў таго, што гіне без адзеньня, або бедака, што ня меў чым накрыцца,
Калі пагардзіў я гаротнікам за тое, што не меў ён адзення, а таксама бедным без вопраткі;
ці ж не дабраслаўлялі мяне сьцёгны ягоныя, калі грэла іх воўна авечак маіх?
калі не дабраславіла мяне цела яго і не сагрэўся ён ад воўны авечак маіх;
Калі я падымаў руку маю на сірату, калі бачыў у браме дапамогу сабе,
калі падняў я руку сваю на сірату, калі бачыў у браме дапамогу сабе, —
няхай адпадзе рамяно ад сьпіны маёй, і няхай рука мая адломіцца ад локця.
то хай выпадзе плячо маё з сустава свайго і хай патрушчыцца рука мая разам з касцямі локцевымі,
Бо страшнае мне было пакараньне Божае, перад веліччу Яго я не магу ўстаяць!
бо страх для мяне — няшчасце ад Бога і супраць велічы Яго ніяк мне не здужаць!
Ці ў золаце я меў спадзяваньне? І ці золату чыстаму я казаў: “Надзея мая”?
Калі лічыў я золата бяспекай маёй і гаварыў чыстаму золату: “Надзея мая!”;
Ці цешыўся я дзеля мноства багацьцяў маіх, што рука мая столькі прыдбала?
калі цешыўся я дзеля мноства багаццяў сваіх і што рука мая столькі прыдбала;
Калі я бачыў сонца, як яно зьзяе, або месяц, які ў яснасьці плыве,
калі бачыў я, як ззяе сонца і як ясна ўзыходзіць месяц,
ці спакусіўся я таемна ў сэрцы маім, і ці цалавалі вусны мае руку маю?
і спакусілася патаемна сэрца маё, і пацалавалі вусны мае руку маю,
Гэта было б злачынства, што падлягае суду, бо я адрокся б ад Бога на вышынях.
(а гэта — злачыннасць, што падлягае суду, бо я адрокся б ад Бога Узвышняга);
Ці я цешыўся з падзеньня таго, хто ненавідзеў мяне, і ці радаваўся, што яго напаткала няшчасьце?
калі радаваўся я з падзення таго, хто мяне ненавідзеў, і весяліўся, што яго напаткала няшчасце,
Але я не даваў грашыць паднябеньню майму, каб праклінаць душу ягоную.
бо не дазволіў я грашыць языку майму, каб насылаць праклёны на душу яго;
Ці ж не гаварылі людзі намёту майго: “Хто ж не насыціўся мясам ягоным!”
калі не гаварылі людзі палаткі маёй: “О, ці ёсць той, хто б не насыціўся мясам яго!”;
На двары не заставаўся прыхадзень, брама мая была адкрытая для падарожнікаў.
на двары не заставаўся прыхадзень, брама мая адкрытая была для вандроўніка;
Ці ўтойваў я грэх мой як [іншы] чалавек, і ці хаваў за пазухай правіну маю?
калі ўстойваў я грэх свой, як чалавек, і калі хаваў за пазухай злачыннасць сваю;
Тады б я баяўся грамады вялікай, і пагарда бліжніх палохала б мяне, і маўчаў бы я, і не выходзіў за дзьверы.
калі б баяўся я грамады вялікай і пагарда блізкіх палохала б мяне, — то маўчаў бы я больш і не выходзіў з дзвярэй.
Хто мне дасьць таго, хто паслухае мяне? Вось подпіс мой. Няхай Усемагутны адкажа мне! Вось кніга, якую напісаў супраціўнік мой,
Хто мне дасць слухача? Вось жа подпіс мой! Хай Усемагутны адкажа мне! Вось кніга, якую напісаў супраціўнік мой,
каб я насіў яе на плячах маіх і налажыў яе сабе, як вянец.
каб насіў яе на плячах сваіх і ўсклаў яе на сябе, як вянец.
Я паведамлю яму лік крокаў маіх і пайду да яго, як да начальніка.
Я паведамлю яму лік крокаў маіх і пайду да яго, як да князя.
Калі б жалілася на мяне зямля мая, і з ёй плакалі барозны ейныя,
Калі жаліцца на мяне зямля мая, і з ёй плачуць барозны яе,
што плады ейныя я еў бяз срэбра, і што крыўдзіў душу ўласьніка яе,
калі плады яе я еў без грошай і крыўдзіў яе земляробаў, —
няхай замест пшаніцы родзіцца мне калючка, а замест ячменю — кукаль!» Скончыліся словы Ёва.
то хай замест пшаніцы родзіцца мне церне, а замест ячменю — пустазелле!» Скончыліся словы Ёва.
