Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Для ўсяго ёсьць свой тэрмін, і час для кожнай рэчы пад небам;

 

Час нараджацца і час паміраць, час садзіць і час вырываць тое, што пасаджана.

 

Час забіваць і час лекаваць, час разбураць і час будаваць.

 

Час плакаць і час сьмяяцца, час галасіць і час танчыць.

 

Час кідаць камяні і час зьбіраць камяні, час абдымаць і час пазьбягаць абдымкаў.

 

Час шукаць і час губляць, час захоўваць і час пакідаць.

 

Час разьдзіраць і час сшываць, час маўчаць і час гаварыць.

 

Час любіць і час ненавідзець, час вайны і час міру.

 

Што за карысьць мае з працы сваёй той, хто працуе?

 

І я ўбачыў занятак, які даў Бог сынам чалавечым, каб яны займаліся ім.

 

Усё Ён зрабіў прыгожым у свой час; і даў ім вечнасьць у сэрца, аднак чалавек не спасьцігне справаў, якія робіць Бог, ад пачатку аж да канца.

 

І даведаўся я, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і рабіць добрае ў жыцьці сваім.

 

І тое, што кожны чалавек есьць і п’е, і бачыць добрае з усёй цяжкай працы сваёй, — гэта дар Божы.

 

І даведаўся я, што ўсё, што робіць Бог, трывае на вякі; нельга да таго дадаць і нельга ад таго адняць, і Бог робіць так, каб баяліся аблічча Яго.

 

Тое, што было, цяпер ёсьць, і тое, што мае быць, ужо было, і Бог знаходзіць тое, што прамінула.

 

І яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там беззаконьне, месца праведнасьці, а там няправасьць.

 

Сказаў я ў сэрцы маім: “Праведніка і бязбожніка будзе судзіць Бог, бо там ёсьць час на кожную рэч і на кожную справу”.

 

Сказаў я ў сэрцы маім пра сыноў чалавечых, што Бог ачышчае іх і паказвае, што яны самі па сабе — як тая жывёла.

 

Бо доля сыноў чалавечых і доля жывёлы — аднолькавая доля; як тыя паміраюць, так і гэтыя паміраюць, і дух [жыцьця] аднолькавы для ўсіх, і няма ў чалавека перавагі над жывёлаю, бо ўсё — марнасьць.

 

Усё ідзе ў адно месца, усё з пылу паўстала, і ўсё ў пыл вяртаецца.

 

Хто ведае, ці дух сыноў чалавечых узыходзіць угору, ці дух жывёлы зыходзіць уніз, у зямлю?

 

І ўбачыў я, што нічога няма лепшага для чалавека, як радавацца са справаў сваіх, бо гэта доля ягоная. Бо хто прывядзе яго паглядзець на тое, што будзе пасьля яго?