Дзеі 21 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Калі ж мы, пакінуўшы іх, паплылі, ідучы наўпрост, мы прыйшлі ў Кос, а на наступны дзень — у Радос, а адтуль — у Патару,
И якоже бысть отвезтися намъ от них прямымъ бегомъ, пріидохом въ Кос, во другый же день въ Родосъ, и оттоле во Патару.
і, знайшоўшы карабель, які меў плыць у Фінікію, узыйшлі [на яго], і паплылі.
И обретше корабль преходящъ во Финикию, волезше в онь, везохомся.
А ўбачыўшы Кіпр і пакінуўшы яго зьлева, мы плылі ў Сірыю і зыйшлі ў Тыры, бо там карабель меў разладаваць тавар.
И вънегда приближахомся Кипру, оставивше и влеве, плыхомъ во Сирию и пристахомъ въ Тире, ту бо бяше кораблю изъложити бремя.
І, знайшоўшы вучняў, мы былі там сем дзён, а тыя праз Духа казалі Паўлу, каб ён не ўзыходзіў у Ерусалім.
И знашедше ту ученики, пребыхомъ с ними седмъ дней, ониже Павлови глаголаху Духомъ не входити во Ерусалимъ.
А калі мы пражылі тыя дні, выйшаўшы, мы пайшлі, і ўсе праводзілі нас з жонкамі і дзецьмі ажно за горад, і на беразе, укленчыўшы, маліліся.
Егда же бысть намъ скончати дни и, изъшедше, идяхомъ, провожающим насъ всемъ со женами и с детми до вне града. И поклонивше колене при мори, помолихомся;
І, разьвітаўшыся адны з аднымі, мы ўзыйшлі на карабель, а яны вярнуліся дадому.
и целовавше другъ друга, внидохом въ корабль. Они же возвратишеся в домы своя.
А мы, скончыўшы плаваньне ад Тыру, прыйшлі ў Пталемаіду, і, прывітаўшы братоў, засталіся ў іх на адзін дзень.
Мы пакъ, плавание наченъше от Тира, пристахомъ во Птоломаиде, и целовавше братию, пребыхом у нихъ день единъ.
А на заўтра тыя, што былі з Паўлам, пайшоўшы, прыйшлі ў Цэзарэю, і, увайшоўшы ў дом Філіпа дабравесьніка, аднаго з сямі, засталіся ў яго.
(Зачало 4[5]) Во утрей же мы, еже быхомъ с Павлом, пріидохомъ въ Кесарию, и вшедше в домъ Філиппа евван гелиста, суща единого от седми, пребыхом у него.
У яго ж былі чатыры дачкі дзяўчыны, якія прарочылі.
Сей имеаше четыре дщеры, девице пророкующа.
А як мы заставаліся шмат дзён, прыйшоў з Юдэі адзін прарок, на імя Агаў,
И внегда пребывахом ту дни многы, прииде не кто от Іудея пророкъ, именемъ Агавъ.
і, увайшоўшы да нас і ўзяўшы пояс Паўла, і зьвязаўшы сабе рукі і ногі, сказаў: «Гэтак кажа Дух Сьвяты: “Мужа, чый гэты пояс, так зьвяжуць Юдэі ў Ерусаліме і аддадуць у рукі паганаў”».
И пришедъ к намъ, взявъ поясъ Павловъ, связавши руце свои и нозе, рече: «Тако глаголеть Духъ Светый: Мужа, егоже ест поясъ сей, тако свяжуть его Іудеи во Ерусалиме и предадуть в руце языкомъ».
Калі ж мы пачулі гэта, і мы, і тамтэйшыя прасілі, каб ён не ўзыходзіў у Ерусалім.
Якоже услышахомъ сия, молихом его и мы, и живущие на месте томъ, абы не ходилъ до Ерусалима.
А Павал адказаў: «Што вы робіце, плачучы і разрываючы маё сэрца? Бо я ня толькі гатовы быць зьвязаным, але і памерці ў Ерусаліме дзеля імя Госпада Ісуса».
Отвеща же Павелъ и рече: «Что чините, плачучи и скорушаючи серце мое? Азъ бо не точию связан быти, но и умрети во Ерусаліме готов есмъ для имени Господа Ісуса».
І не пераканаўшы яго, мы супакоіліся, кажучы: «Няхай станецца воля Госпада!»
Не повинующу же ся ему, умолкохомъ, рекше: «Воля Господьня да будеть!»
А пасьля гэтых дзён, узяўшы рэчы, мы ўзыходзілі ў Ерусалім.
По днех же сихъ зготовивъшеся, възыдохомъ во Ерусалим.
Ішлі ж з намі і вучні з Цэзарэі, ведучы да нейкага Мназона, Кіпрыйца, старадаўняга вучня, у якога мы мелі гасьцяваць.
И идоша с нами неціи ученици от Кесареи, ведущи съ собою неякого Мнасона, Кипрянина, давного ученика, в негоже имамы на подворьи пребыти.
А як мы апынуліся ў Ерусаліме, браты прыхільна прынялі нас.
Внегда же пріидохомъ во Ерусалим, любезно прияша насъ братия.
І на другі дзень увайшоў Павал разам з намі да Якуба; і прыйшлі ўсе старосты.
Другого пакъ дня вниде Павел ис нами ко Іакову, и вси ту собралися старшие,
І, прывітаўшы іх, ён распавядаў падрабязна, што ўчыніў Бог сярод паганаў праз служэньне ягонае.
ихъже целовавши, поведаше имъ по ряду вся, яже Богъ чинилъ ест во языцехъ служениемъ его.
Яны ж, пачуўшы, праславілі Госпада і сказалі яму: «Бачыш, браце, колькі дзясяткаў тысячаў Юдэяў, якія паверылі, і ўсе яны рупліўцы Закону.
Они же, слышавше, славяху Бога и рекоша ему: «Видиши, брате, колико тысещей ест Іудеі веровавших, а вси тые суть милосники закону.
А яны начутыя адносна цябе, што ты вучыш адступніцтву ад Майсея ўсіх Юдэяў, што [жывуць] сярод паганаў, кажучы, каб не абрэзвалі сваіх дзяцей і не хадзілі паводле звычаяў.
Но о тобе слышали сут, яко ты отступлению учиши от закона Моисеова сущих во языцех Іудеи, глаголя имъ не обрезывати сыновъ своих ни по обычаемъ закона ходити.
Дык што гэта? Абавязкова мусіць сабрацца мноства, бо пачуюць, што ты прыйшоў.
Что жъ убо естъ? Подобаеть всему множству сойтися, понеже услышать о тобе, яко пришолъ еси.
Дык зрабі, што табе скажам. Ёсьць у нас чатыры мужы, якія маюць на сабе шлюбаваньне.
Сего деля учини то, еже речемъ тобе. Суть у насъ мужи четыре, слюбъ имуще на собе.
Узяўшы іх, ачысьціся разам з імі і выдаткуй за іх, каб яны абстрыглі галаву, і ўсе даведаюцца, што тое, што яны дачуліся адносна цябе, ёсьць пустое, але ты ходзіш адпаведна і захоўваеш Закон.
Сихъ поимъ, очистися с ними и вчини слюбъ, да острыжета главы свое, и уверять вси, яко неправда ест, еже слышали о тобе, но ходиши и самъ храняй законъ.
А адносна паганаў, якія паверылі, мы пісалі, пастанавіўшы, каб нічога гэткага не захоўвалі, а толькі высьцерагаліся ахвяраў ідалам, і крыві, і душанага, і распусты».
Тымъ пакъ, ониже веровалі сут от языковъ, писали есмо, установивше ничтож таковаго соблюдати имъ, токмо хранити себе от треб идолских, и от крови и удавленины, и от блуду».
Тады Павал, узяўшы мужоў гэтых, на наступны дзень ачысьціўшыся з імі, увайшоў у сьвятыню, абвяшчаючы заканчэньне дзён ачышчэньня, калі за кожнага з іх прынесены будзе дар [Богу].
(Зача[ло] 46 a) Тогда Павел во другый день, появъ съ собою мужей, очистився с ними, вниде во светилище, являя выполнение дней очищения, дондеже принесено будет за единого каждого их приношение,
А калі меліся скончыцца сем дзён, Юдэі з Азіі, убачыўшы яго ў сьвятыні, узрушылі ўвесь натоўп і ўсклалі на яго рукі,
и якоже хотяху седмъ дней искончати. Іудеи, еже быша от Асіи, видевши Павла во светилищи, подвигоша весъ народъ и возвръгоша на нь руце,
крычучы: «Мужы Ізраільцяне, дапамажыце! Гэта чалавек, які ўсіх паўсюль навучае супраць народу і супраць Закону, і супраць месца гэтага. Ды яшчэ Грэкаў увёў у сьвятыню і апаганіў гэтае месца сьвятое».
вопиюще: «Мужи Ізраильстіи, помозите! Сей естъ человекъ, иже на люди, и на закон, и на место сее всехъ всюду учить, еще же и поганы воведе во храмъ и оскверни светое место».
Бо яны раней бачылі з ім у горадзе Трафіма Эфэсца і думалі, што Павал увёў яго ў сьвятыню.
Беху бо видели Трофима, Ефесенина, во граде с нимъ, егоже мняху яко во храмъ вовелъ ест Павелъ.
І ўвесь горад узварушыўся, і пазьбягаўся народ. І, узяўшы Паўла, пацягнулі яго вонкі са сьвятыні, і адразу дзьверы былі зачынены.
И тако порушился весь народъb, и бысть стечение людем, и емше Павла, влечаху его вонъ изъ светилища и скоро затвориша двери.
А калі шукалі забіць яго, да тысячніка кагорты дайшла вестка, што ўвесь Ерусалім узрушаны.
И внегда хотяху убити его, возыде весть ко тысещнику полковъ, яко весь возмутися Ерусалимъ.
Ён, неадкладна ўзяўшы жаўнераў і сотнікаў, пабег на іх, а яны, убачыўшы тысячніка і жаўнераў, перасталі біць Паўла.
Он же, не медля поемъ воины и сотники, притече на не. Они пакъ, видевши тысещники и воіны, престаша бити Павла.
Тады, наблізіўшыся, тысячнік узяў яго і загадаў зьвязаць двума ланцугамі і пытаўся, хто ён і што зрабіў.
Приступив же тысещникъ и нялъ его, и повеле свезати и ретезми железными двема, и пыташе, кто убо ест и что учинилъ ест.
А ў натоўпе кожны крычаў нешта сваё. І ня могучы праз замяшаньне нешта пэўнае даведацца, загадаў весьці яго ў табар.
Друзіи же ино нечто вопиаху в народе. и егда не могъ доведатися истоты молвы ради, повеле вести его въ полкъ.
А калі [Павал] апынуўся ля сходаў, жаўнерам прыйшлося несьці яго на руках дзеля гвалту натоўпу,
Внегда же пріидоша на всход, прилучися воздвижену быти ему от воинъ для насилия лудейc,
бо мноства народу ішло за імі, крычучы: «Забі яго!»
последовали бо множство народа, кричаще згубити его.
І як меліся ўвайсьці ў табар, Павал кажа тысячніку: «Ці магу нешта сказаць табе?» Той жа сказаў: «Ты ведаеш грэцкую?
И вънегда начаша во полкъ уводити Павла, рече ко тысещнику: «Лепо ли ест мне что промолвити къ тобе?» Он же рече ему: «Греческы умееши ли?
Дык ці ня ты той Эгіпцянін, які перад гэтымі днямі збунтаваў і вывеў у пустыню чатыры тысячы чалавек сікарыяў?»
Не ты ль еси Египтянинъ, вчинивый прежде сихъ дней брань и изъвелъ во пустыню четыре тысеще мужей сикарейd?»
А Павал сказаў: «Я — Юдэй з Тарсу, грамадзянін знакамітага гораду ў Кілікіі. Прашу ж цябе, дазволь мне гаварыць да народу».
Рече к нему Павелъ: «Азъ убо человекъ есмъ Іудеанин, Тарсянин с Киликие, знаема града гражанин. Молю же тя, допусти ми глаголати к людемъ».
Калі ж той дазволіў, Павал, стаўшы на сходах, даў знак народу рукою, і як сталася вялікая ціша, прамовіў на гебрайскай мове, кажучы:
Допустившу же ему, Павелъ стоя на ступенех и покива рукою; многу же безмолвию бывшу, возъгласи еврейскимъ языкомъ, глаголя:
