Ёва 15 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
І адказаў Еліфаз Феманянін, і сказаў:
«Ці ж будзе мудры адказваць на словы пустыя, і ці напоўніць жывот свой ветрам палючым?
«Ці будзе мудры адказаваць шувейным веданьням і паўніць сябе ўсходнім ветрам,
Ці будзе спрачацца словамі пустымі і словамі, якія нічым не дапамогуць?
Правіцца словамі негадзячымі й мовамі чыста бескарыснымі?
Ты адкідаеш страх Божы і аслабляеш малітву да Бога.
Але ты разбурыў страх і меншыш гутарку перад Богам,
Вусны твае гавораць паводле сапсутасьці тваёй, і ты карыстаешся мовай хітруноў.
Бо вусны твае ведаюць бяспраўе твае, і ты абраў язык хітрых.
Асуджаюць цябе вусны твае, але ня я, і губы твае сьведчаць супраць цябе.
Вінуе цябе рот твой, а ня я; твае вусны сьветчаць супроці цябе.
Ці ты — першы чалавек, які нарадзіўся, і ці ты створаны раней за ўзгоркі?
Ці ты першым чалавекам нарадзіўся і ўперад за ўзгоркі створаны?
Ці ты слухаў на нарадзе з Богам і ўзяў сабе мудрасьць?
Ці чуў ты раду Божую, і меншыш мудрасьць да самога сябе?
Ці ты нешта ведаеш, чаго мы ня ведаем? Або нешта разумееш, чаго мы не разумеем?
Што ведаеш ты, чаго б мы ня ведалі? цяміш ты, чаго ня было б і ў нас?
Паміж нас ёсьць і старыя, і сівыя, старэйшыя, чым дні бацькі твайго.
І перастарак ё меж нас, днямі пераходзячы айца твайго.
Ці табе мала пацяшэньня Божага і лагоднага слова, якое табе сказанае?
Ціж мала табе пацехі Божае й кунежнага слова з табою?
Чаму так абураецца сэрца тваё, і чаму так ганарліва глядзяць вочы твае,
Чаму нясець цябе сэрца твае, і чаму вочы твае міргаюць?
што ты гневаешся на Бога і вырываюцца такія словы з вуснаў тваіх?
Бо зварачаецца дух твой да Бога, а з вуснаў тваіх выходзяць такія словы?
Хто такі чалавек, каб быць яму беззаганным? І ці можа быць праведным народжаны жанчынаю?
Што такое чалавек, каб ён мог быць чысты, і каб быў сдравядлівы тый, што радзіўся із жонкі?
Ён сьвятым Сваім не давярае, і нябёсы нячыстыя ў вачах Ягоных.
Вось, сьвятым Сваім Ён не давярае, і нябёсы нячыстыя ў ваччу Ягоным,
Тым больш брыдкі і сапсуты чалавек, які, як ваду, п’е ліхоту.
Як балей агідны а папсаваны чалавек, што п’ець бяспраўе, як ваду!
Паслухай мяне, і я распавяду табе, і тое, што бачыў, раскажу табе,
Я пакажу табе, слухай мяне; і гэта відзень мая, я раскажу,
што мудрыя чулі і ня ўтойвалі гэтага бацькі іхнія.
Што мудрыя азнаймілі і не ўтаілі гэтага ад бацькоў сваіх,
Ім толькі была дадзена зямля, і паміж іх не хадзіў чужынец.
Каторым адным аддана была зямля, і сярод каторых чужы не хадзіў.
Бязбожнік мучыцца праз усё жыцьцё сваё, і няпэўны лік гадоў злачынцы.
Усі дні свае нягоднік мучае сябе, і лік год схаваны ад тырана;
Ён заўсёды чуе крык жахлівы вушамі сваімі, і калі падаецца, што ўсё спакойна, на яго нападае нішчыцель.
Гук жахаў у вушшу ў яго; за дабрабыту прыйдзе на яго глабаньнік.
Ён ня верыць, што можа вырвацца з цемры, яму прызначана ад мяча загінуць.
Ён ня вера, што зьвернецца зь цемры; спадзяецца на сябе мяча.
Ён бадзяецца, [шукаючы] хлеба, і дзе ён? І ён ведае, што падрыхтаваны для яго дзень цемры.
Ён цягаецца хлеба, кажучы: "Ідзе ён?" ведае, што дзень цемні гатовы на руках у яго.
Палохае яго бяда, і мучэньне на яго нападае, як валадар, падрыхтаваны да бою.
Палохаюць яго цяснота а ўціск; яны перамагаюць яго, як кароль, што прыгатаваўся да бітвы,
Выцягвае ён руку сваю на Бога і хоча працівіцца Усемагутнаму,
Бо ён выцягнуў руку сваю супроці Бога і сіліў сябе супроці Ўсемагучага,
і бяжыць на Яго з выцягнутай шыяй пад заслонай тоўстага шчыта.
Бег да яго з гордай шыяю, з таўстымі бакамі шчытоў сваіх;
Ён пакрыў твар свой тлушчам сваім, а з бакоў ягоных сала зьвісае.
Бо ён пакрыў відзеньне свае тукам сваім і аблажыў таўстым тукам лядзьве свае.
Ён жыве ў гарадах апусьцелых, і ў дамах неабжытых, даведзеных да заняпаду.
І селіцца ён у местах разбураных, у дамох, у каторых ня жывуць, што прыгатаваныя на кучу друзу.
Ён ня будзе багаты, і не захаваецца маёмасьць ягоная, і на зямлі ён не запусьціць каранёў.
Ня будзе ён багаты, ані маемасьць ягоная ня будзе трывалкая, і не ўкарэніцца ў зямлі іхная маемасьць.
Ня выберацца ён з цемры, і сьпёка спаліць парасткі ягоныя, і вецер абаб’е першацьвет ягоны.
Не ўцячэць ён ад цемні; атожылы ягоныя высуша полымя, і будзе аддалены дзьмухненьням вуснаў Ягоных.
Няхай ня верыць марнасьці ашуканы, бо марнасьць будзе ўзнагародай ягонай.
Хай не давярае пусьціні заблудны, бо пусьціня будзе платаю яму.
Перш, чым спыняцца дні ягоныя, ён зьвяне, і галіны ягоныя не зазелянеюць.
Без пары ён скончыцца, і гольле ягонае ня будзе зелянець.
Скіне ён, як вінаградная лаза, недасьпелыя гронкі, і, як аліўка, страсе кветкі свае.
Ськіне ён, як вінная розка недасьпелую ягаду сваю і, як аліўка, страсянець квет свой;
Грамада бязбожніка будзе бясплоднай, агонь спаліць намёты хабарнікаў.
Бо таварыства падлыжнікаў — адзінота, і цяпло пажарэць буданы лапаньнікаў.
Бо ён зачаў ліхоту і нарадзіў марнасьць, і нутро ягонае падман рыхтуе».
Яны зачнуць крыўды, і родзяць ліха, і ўлоньне іхнае прыгатуе хітрыню».
