Ёва 23 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«І сёньня з горыччу жальба мая, бо рука Ягоная цяжэйшая за стагнаньне маё.
«Яшчэ й цяпер гаркая мова мая, цяжкая рука мая за стогны мае.
О, каб я ведаў, дзе знайсьці Яго, я пайшоў бы да месца жытла Ягонага!
О, калі б я ведаў і знайшоў Яго, я мог бы падысьці да пасаду Ягонага!
Я б прынёс перад аблічча Ягонае справу маю і напоўніў бы вусны мае нараканьнямі.
Я палажыў бы суд свой перад ім і вусны свае напоўніў бы довадамі.
І ведаў бы я словы, якімі Ён адкажа, і зразумеў бы, што Ён будзе казаць мне.
Я даведаўся б словы, што Ён адкажа імне, і ўцяміў бы, што Ён скажа імне.
Ці з вялікім запалам Ён будзе спрачацца са мною? Не! Ён толькі зьверне ўвагу на мяне!
Нягож у вялікасьці сілы Свае Ён будзе сьперачацца з імною? Не, Ён меў бы бачнасьць на мяне.
Там справядлівы прадставіць справу сваю перад Ім, і ад Судзьдзі майго выйду я вольным.
Там пасьцівы разважаў бы зь Ім, і я ўцёк бы ад Судзьдзі свайго на векі.
Але вось, я іду на ўсход, і няма Яго, і іду на захад, і не знаходжу Яго.
А вось, я йду наперад, і няма Яго, назад — і ня цемлю Яго;
На поўначы шукаю Яго, і ня бачу, і паварочваю на поўдзень, і не заўважаю.
Шукаю налева ў дзеяньнях Яго і ня бачу відзені Ягонае; павярнуся направа, але ня бачу Яго.
А Ён ведае шлях мой, і няхай выспрабуе мяне, выйду я [чысты], як золата.
Але Ён знае дарогу, што пры імне; калі б Ён спрабаваў мяне, я выйду, як золата.
Нага мая трымалася сьлядоў Ягоных, я пільнаваў шляхі Ягоныя і не зыходзіў з іх.
Нага мая цьверда дзяржалася сьцежкі Ягонай; дарогі Ягонае я дзяржаўся і не адхінаўся.
Ад загадаў вуснаў Ягоных не адступаюся, і захоўваю словы вуснаў Ягоных як пастанову.
Ад расказаньня вуснаў Ягоных я не адступаў; над уставу сваю я хаваў словы вуснаў Ягоных.
Ён адзін [вырашае], і хто заверне Яго? І што захоча душа Ягоная, Ён зробіць.
Але Ён пры адным стаіць; і хто адхінець Яго? І чаго душа Ягоная жадае, тое Ён чыне.
Бо Ён зробіць, што прызначыў пра мяне, і шмат такога ёсьць у Яго.
Але, Ён споўне прызначанае імне, і падобнага да гэтага шмат у Яго.
Таму я дрыжу перад абліччам Ягоным, разважаю [пра Яго], і ў страху вялікім перад Ім.
Затым дрыжу перад відам Ягоным; думаю й лякаюся Яго.
Бог аслабіў сэрца маё, і Усемагутны настрашыў мяне.
Бог скволіў сэрца мае, і Ўсемагучы напалохаў мяне;
Бо не ад цемры я гіну, і аблічча маё не пакрытае змрокам.
Бо я не адцяты ад цемні, і перад імною Ён не закрыў густое цемры.
