Ёва 4 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
І адказаў Еліфаз Феманянін, і сказаў:
«Калі мы пачалі з табою размову, можа і прыкра табе гэта, але пачатую размову хто ж можа спыніць?
«Калі паспробуем сказаць да цябе слова, — ці ня цяжка будзе табе? адылі, хто можа забараніць слова?
Вось, ты павучаў многіх і рукі самлелыя ўмацоўваў.
Вось, ты навучаў шмат каго, і кволыя рукі ты паддзержаваў,
Словы твае ўмацоўвалі кволых і каленям дрыготкім надавалі сілы.
Таго, што спатыкнуўся, падыймалі словы твае, і калені, што гнуліся, ты сіліў.
Цяпер кранула цябе цярпеньне вялікае, і ты аслабеў, кранула цябе яно, і ты ўстрывожыўся.
А цяпер дайшло да цябе, і ты скволеў; дакранулася да цябе, і ты ўзрушаешся.
Ці ж страх твой [перад Богам] ня быў надзеяй тваёй, і дасканаласьць шляхоў тваіх ці ж не была спадзяваньнем тваім?
Ці ня мае быць боязьнь твая даверам табе, надзеяю тваёю а пасьцівасьцяй дарогаў тваіх?
Прыгадай, ці загінуў хто нявінны, або ці былі зьнішчаны справядлівыя?
Успомні ж, хто тый нявінны, што загінуў бы, і йдзе справядлівыя былі выкаранены?
Часьцей бачыў я [зьнішчэньне] тых, што дапускаюцца злачынства і няпраўды, і самі яны зьбіраюць плады рук сваіх.
Як я бачыў, тыя, што аралі бяспраўе й сеялі нягоднасьць, жнуць тое самое,
Ад гневу Божага яны гінуць, і ад полымя гневу Ягонага зьнікаюць.
Ад дзьмухненьня Божага гінуць і ад Духу гневу Ягонага чэзнуць.
Рыканьне ільва і голас ільвіцы сьціхае, зубы львянятаў крышацца.
Равеньне лява й голас лявіцы моўкнуць, і зубы левянят крышацца;
Леў гіне з нястачы здабычы, малыя львяняткі разьбягаюцца.
Стары леў гіне без здабытку, і дзеці лявіцы рассыпаюцца.
І дайшло да мяне слова таемнае, і прыняло вуха маё шэпт ягоны.
І вось, цікаючыся, прышло да мяне слова, і вуха мае прыняло штось ад яго.
У жаху відзежу начнога, калі звычайна людзей сон агартае,
Сярод думак праз ночныя відзені, як сон мора людзёў,
ахапіў мяне страх і дрыжаньне, так што ўсе косткі мае трэсьліся.
Агарнуў мяне жах а дрыгота, і шмат касьцей маіх зьлякаў.
Калі дух прайшоў перада мною, дыбарам сталі валасы на целе маім.
І дух прайшоў над імною; дубка сталі валасы ў мяне.
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку ягонага, постаць стала перад вачыма маімі, і пачуў я голас нібы лёгкага ветру:
Ён стаў, — але я ня мог пазнаць выгляду ягонага, — абраз быў перад ачыма маімі; цішыня, тады я пачуў голас:
“Ці чалавек больш праведны за Бога, або ці можа ён быць чысьцейшы за Творцу свайго?
"Ціж можа чалавек быць справядліўшы за Бога? ці можа мужчына быць чыстшы за тога, хто яго ўчыніў?
Ён слугам Сваім не дае веры, і ў анёлах Сваіх знаходзіць правіннасьць.
Нават слугам Ён сваім не давярае, і ў вангілах Сваіх Ён цяме заганы;
Тым больш у тых, што жывуць у хатах гліняных, падмурак якіх — пясок, і нішчэюць яны, быццам моль.
І пагатове жывучыя ў гліняных дамох, каторых под у парахне, каторыя крышацца, як ад молі.
Ад раніцы да вечара счэзнуць; ніхто імі не пацікавіцца, і прападуць вечна.
З раньня да вечара яны раскладаюцца, і бяз увагі на іх на векі гінуць.
І ўсё астатняе будзе аднята ў іх, і памруць яны, бо ня маюць розуму”.
Ці не аддаляюць перавагу іхную ў іх? Паміраюць яны, ды бяз мудрасьці".
