Ёва 6 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«О, каб было ўзята на вагу гора маё, і разам з ім былі ўзважаны пакуты мае!
«О, калі б зважылі, зважылі ўзрушаньне мае а няшчасьце мае, на вазе яны падняліся б разам;
Цяпер вось яно цяжэйшае за пясок марскі, таму неразважныя словы мае.
Бо, вось, за пясок морскі яны цяжшыя; затым словы мае шпаркія;
Бо стрэлы Усемагутнага ў-ва мне, і атруту іхнюю п’е дух мой, і страхі Божыя ваююць супраць мяне.
Бо стрэлы Ўсемагучага ў імне, як іх п’ець дух мой; жахі Божыя ваююць із імною.
Ці будзе раўсьці асёл, маючы траву? Або ці будзе рыкаць вол, стоячы пры поўным жолабе?
Ці рыкае дзікі асёл на траве? ці рыкае вол ля пошару свайго?
Ці ж нехта будзе есьці нясмачнае, якое не пасолена? Або ці можа смакаваць бялок яечны?
Ці ядуць што нямаючае смаку бяз солі, і ці ё смак у бялку яйца?
Тое, чаго раней не хацела дакрануцца душа мая, цяпер у хваробе сталася ежай для мяне.
Да чаго адмаўлялася даткнуцца душа мая, тое складае агідную ежу маю.
Хто зробіць, каб споўнілася жаданьне маё, і тое, чаго чакаю, ці дасьць мне Бог?
Хто б здойсьніў жаданьне мае, і спадзевы мае споўніў Бог!
Няхай Бог раструшчыць мяне, няхай працягне руку Сваю і зьнішчыць мяне!
О, калі б зычыў Бог і скрышыў мяне, выцягнуў руку Сваю й сьцяў мяне.
Няхай будзе гэта пацехай маёй, і я буду радавацца ў мучэньнях маіх, бо не пагардзіў словамі Сьвятога.
Гэта яшчэ было б пацехаю імне, я нават быў бы ў захапленьню ў безьміласэрным болю, бо я не адрокся словаў Сьвятога.
Якая сіла мая, каб вытрываць усё гэта? Або які канец мой, каб цярпліва перанесьці ўсё гэта.
Што за сіла ў мяне, каб спадзявацца імне? і які канец, каб я прадоўжыў жыцьцё свае?
Ці цьвёрдасьць камяня — гэта сіла мая? Або ці цела маё з медзі?
Ці мацніня каменьня — мацніня мая, ці целя мае бронза?
Ці я маю дапамогу для сябе і ці ёсьць для мяне ратунак?
Ці ёсьць у імне помач імне, і ці ратунак адапхнёны ад мяне?
Хто ня зьявіць сябру свайму міласэрнасьць? Хіба той, хто не баіцца Усемагутнага?
Млеючаму належа ласка ад прыяцеля ягонага, хоця б пакінула яго боязьнь Усемагучага.
Браты мае здрадзілі мяне, як рэчышчы ручаёў, якія зьнікаюць.
Але браты мае ізрадзілі; бы цурок, як быстра цякучыя ручаі, прайшлі яны,
Яны чарнеюць ад лёду, калі спадзе на іх сьнег,
Што чорныя ад лёду, і ў каторых хаваецца сьнег;
а ў час, калі сушыць, яны высыхаюць, і ў сьпякоту зьнікаюць з месца свайго.
Як цяплее, яны менеюць, і ў гарачыню чэзнуць ізь месцаў сваіх.
І зводзяць яны падарожнікаў са шляхоў іхніх, і тых, што вандруюць праз пустыню, губяць.
Адхінаюць яны сьцежкі дарогаў сваіх, узыходзяць да пусьціні й гінуць;
Падарожныя з Тэмы шукаюць праходу да іх, і вандроўнікі з Шэвы ўскладаюць надзею на іх,
Глядзяць на іх дарогі Фемайскія, спадзяюцца на іх дарогі Шэвейскія,
і расчароўваюцца ў спадзяваньні сваім, прыйшлі туды і набраліся сораму.
Засаромленыя, што спадзяваліся; прыходзяць туды — і засаромлены.
Такія і вы для мяне цяпер: убачылі няшчасьце маё і напоўніліся страхам.
Бо вы цяпер сталі нічым; абачылі страшнае й спалохаліся.
Ці ж я прасіў вас: “Прынясіце мне штосьці, і з маёмасьці вашай падаруйце мне.
Ці казаў я: "Прынясіце імне, альбо з дастаткаў дайце лапана за мяне.
Вызваліце мяне з рукі ворага і вырвіце мяне з рукі прыгнятальніка”?
І выбаўце мяне ад рукі ўцісканьніка, і ад рукі мукара выкупіце мяне"?
Навучыце мяне, а я памаўчу, і калі я заблукаў, растлумачце мне.
Наўчыце мяне, і я замоўкну; у чым я абмыліўся, зьясьніце імне.
Якія балючыя словы праўды! Але што даводзяць дакараньні вашыя?
Якія моцныя словы справядлівасьці! але што даводзяць вінаваньні вашы?
Вы прыдумляеце словы на абвінавачваньне, але на вецер пускаеце словы вашыя.
Ці ўпікаць словамі вы думаеце? на вецер жа казаньне безнадзейнага?
На сірату вы нападаеце і робіце шкоду сябру вашаму.
І пагатове, што вы нападаеце на сірату і капаеце яму прыяцелю свайму.
Цяпер, прашу, паслухайце мяне, бо на вачах вашых не скажу няпраўды.
А цяпер, ці ня зычыце вы абярнуцца да мяне; ці буду я маніць перад відзеньням вашым?
Паверце, няма тут падману! Паверце, я трымаюся праведнасьці сваёй.
Абярніцеся ж, ці ё няпраўда? абярніцеся — справядлівасьць мая ёсьць у гэтым.
Ці гавару я няпраўду? Ці паднябеньне маё ня цяміць, што ёсьць ліхотай?
Ці ё на языццэ маім несправядлівасьць? Нягож паднябеньне мае ня сьцяме выкрыўленага?
