Псалтыр 102 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Малітва прыгнечанага, калі ён зьнемагае і перад ГОСПАДАМ вылівае смутак свой.
Малітва ўбогага, калі ён высілены і перад відам СПАДАРОВЫМ вылівае жальбу сваю.
ГОСПАДЗЕ, пачуй малітву маю, і лямант мой няхай дойдзе да Цябе!
СПАДАРУ, пачуй малітву маю, і галашэньне мае няхай да Цябе прыйдзе.
Не хавай аблічча Твайго ад мяне ў дзень уціску, прыхілі да мяне вуха Тваё ў дзень, калі клічу; хутчэй адкажы мне.
Не хавай віду Свайго ад мяне таго дня, калі я ў бядзе; нахіні вуха Свае да мяне; у дзень, калі я гукаю, борзда адкажы імне;
Бо зьніклі, як дым, дні мае, і косткі мае выпаленыя як у гарне.
Бо шчэзьлі ў дыме дні мае, і косьці мае спалены, як на вогнішчу.
Скошанае як трава і высахлае сэрца маё, ажно забываюся я есьці хлеб свой.
Пабіта, як трава, і ссохла сэрца мае, так што я забыўся есьці хлеб свой.
Ад голасу ўздыханьня майго косткі мае прыляпіліся да цела майго.
З прычыны ёкату майго прыліпла косьць мая да цела майго.
Я падобны да пэлікана ў пустыні, стаўся як пугач сярод спусташэньня.
Стаў я падобны да пэлікана пустыні і стаўся, як сава на разьвярненьнях.
Я ня сплю і стаўся як птушка самотная на даху.
Я чукавы і я, як птушка адзінотная на страсе.
Увесь дзень зьневажаюць мяне ворагі мае; тыя, што сьмяюцца з мяне, запрысягнуліся супраць мяне.
Увесь дзень злосьнікі мае вернуць на мяне, злыя на мяне клінуць мяне.
Бо я ем попел як хлеб, і напой мой са сьлязьмі мяшаю
Гэта ж я еў попел, як хлеб, і напітак свой з плачам мяшаў,
праз гнеў [Твой] і абурэньне, бо Ты падняў мяне і кінуў.
З прычыны абурэньня Твайго а гневу Твайго; бо Ты падняў мяне й кінуў мяне.
Дні мае, быццам цені, зьнікаюць, і я сохну, быццам трава.
Дні мае, як сьцень, што чэзьне; і я, як трава, сохну.
А Ты, ГОСПАДЗЕ, будзеш жыць на вякі, і памяць Твая — з пакаленьня ў пакаленьне.
Але Ты, СПАДАРУ, жывеш на векі, і памятка Твая ад пакаленьня да пакаленьня.
Ты паўстанеш, зьлітуешся над Сыёнам, бо час дараваць яму, бо прыйшла пара.
Ты паўстанеш, паспагадаеш Сыёну; бо пара зьмілавацца над ім; бо прышоў рок;
Бо слугі Твае маюць ласку да камянёў ягоных і літасьць — над пылам ягоным.
Бо зычаць слугі Твае камянёў яго, і яны зычлівыя да пылу яго.
І будуць баяцца народы імя ГОСПАДА, і ўсе валадары зямныя — славы Тваёй,
І будуць баяцца народы імені СПАДАРОВАГА, і ўсі каралі зямлі — славы Твае;
бо адбудаваў ГОСПАД Сыён і даў убачыць Сябе ў славе Сваёй.
Бо СПАДАР збудуе Сыён, зьявіцца ў славе Сваёй.
Ты прыхіліўся да малітвы прыніжанага і не пагардзіў малітвамі іхнімі.
Прыхінецца да малітвы галечы й не пагрэбуе маленьням іхным.
Будзе запісана гэта для пакаленьня наступнага, і народ, які будзе створаны, будзе хваліць ГОСПАДА,
Запішуць гэта прыйдучаму пакаленьню, і люд новаствораны будзе хваліць ЯГА,
бо Ён глянуў з вышыні сьвятасьці Сваёй, паглядзеў ГОСПАД з нябёсаў на зямлю,
Бо Ён глянуў далоў з вышыні сьвятыні Свае, СПАДАР ізь нябёс на зямлю глядзеў,
каб пачуць стогны вязьня, каб вызваліць сыноў, сказаных на сьмерць,
Каб пачуць ёкат вязьня, аслабаніць прызначаных на сьмерць,
каб апавядалі на Сыёне імя ГОСПАДА, і хвалу Ягоную — у Ерусаліме,
Каб абяшчалі імя СПАДАРОВА на Сыёне й хвалу Ягоную ў Ерузаліме,
калі разам зьбяруцца народы і валадарствы, каб служыць ГОСПАДУ.
Як зьбяруцца ўсі люды й каралеўствы служыць СПАДАРУ.
Змардаваў Ён у дарозе сілу маю, скараціў дні мае.
Высіліў на дарозе сілу маю, скараціў дні мае.
Я кажу: «Божа мой, не вазьмі Ты мяне ў палове дзён маіх! З пакаленьня ў пакаленьне гады Твае!
Я сказаў: «Божа мой! не вазьмі мяне ў палавіцы дзён маіх. Гады Твае з пакаленьня да пакаленьня.
Здаўна Ты заснаваў зямлю, і нябёсы — твор рук Тваіх.
Здаўна Ты залажыў землі, і работа рук Тваіх нябёсы.
Яны згінуць, а Ты застанешся; і ўсе яны, як адзеньне, спарахнеюць, як вопратку іх пераменіш, і яны пераменяцца;
Яны загінуць, але Ты будзеш трываць; усі яны, як адзецьце, згніюць, як уборы, Ты адменіш іх, і адменяцца;
а Ты — Той самы, і гады Твае ня маюць канца!
Але Ты тый самы, і гады Твае ня скончацца.
Сыны слугаў Тваіх будуць жыць, і насеньне іхняе будзе ўмацаванае перад абліччам Тваім».
Сынове слугаў Тваіх будуць перабываць, і насеньне іхнае перад Табою ўмацуецца».
