Псалтыр 141 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Псальм Давіда. ГОСПАДЗЕ, клічу Цябе! Пасьпяшайся да мяне! Прыхілі вуха на голас мой, калі клічу да Цябе!
Псальма Давідава. СПАДАРУ, гукаю да Цябе; пабарзьдзі да мяне, нахіні вуха да голасу майго, як я гукаю да Цябе.
Няхай будзе малітва мая як кадзіла перад абліччам Тваім, а ўзьніманьне рук маіх — як дар вечаровы!
Няхай будзе кадзілам малітва мая перад Табою, і вячэрнім аброкам узьняцьце рук маіх.
Пастаў, ГОСПАДЗЕ, варту вуснам маім, захоўвай дзьверы губаў маіх!
Пастанаві, СПАДАРУ, старожу перад ротам маім, сьцеражы дзьверы вуснаў маіх.
Ня дай прыхіліцца сэрцу майму да словаў ліхіх, да чыненьня справаў бязбожных з людзьмі злачыннымі, і няхай ня буду я есьці ласункі іхнія.
Не нахінай сэрца майго да благога, чыніць нягодныя ўчынкі зь людзьмі, бяспраўе дзеючымі; і хай не паспытаюся ласонікаў іхных.
Няхай б’е мяне праведнік, [бо гэта] міласэрнасьць; няхай карае мяне, [бо гэта] алей для галавы, які не пашкодзіць галаве маёй; бо малітва мая — супраць ліхоты іхняй.
Калі справядлівасьць б’ець мяне — гэта міласэрдзе; калі гане мяне — гэта выборны алей, ён ня скрыве галавы мае, але яшчэ малітва мая ў няшчасьцях іхных.
Няхай будуць скінутыя ў рукі Скалы судзьдзі іхнія, і пачуюць яны словы мае, бо яны прыемныя.
Як судзьдзі іхныя будуць раськіданы па скале, яны выслухаюць словы мае, бо яны прыемныя.
Быццам нехта трушчыць і сячэ [дровы] на зямлі, так сыплюцца косткі нашыя ў пашчу пекла.
Як бы хто араў а пульхніў зямлю, так раськіданы косьці нашыя ля адтуліны шэолю.
Але да Цябе, ГОСПАДЗЕ, Госпадзе мой, вочы мае; у Табе я маю надзею, не зруйнуй Ты душы маёй.
Але на Табе, СПАДАРУ Спадару, вочы мае; у Табе спадзева мая: ня бурай душы мае.
Захавай Ты мяне ад пасткі, што яны наставілі на мяне, ад сіла, [што наставілі] злачынцы.
Крый мяне ад пасадкі, што пастанавілі на мяне, і ад сілаў ліхадзеяў.
Няхай патрапяць усе разам бязбожнікі ў сеці свае, а я абміну іх.
Няхай нягодныя ўблытаюцца ў собскія сеці свае, прымеж тога я сам прайду бясьпечна.
