Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Мудры сын [слухае] настаўленьне бацькі, а насьмешнік ня слухае дакараньня.
Мудры сын слухае навукі айцоўскае, але насьміханьнік ня слухае крыку.
З плоду вуснаў сваіх чалавек будзе жывіцца дабром, а душа ліхадзеяў — гвалтам.
З пладоў вуснаў людзіна паспытаецца дабра, але душа выступнікаў — ґвалту.
Хто захоўвае вусны свае, захоўвае душу сваю, а хто шырока адкрывае рот свой, будзе мець зьнішчэньне.
Хто сьцеражэць вусны свае, сьцеражэць душу сваю; хто зявае, будзе мець зьнішчэньне.
Душа гультая жадае і ня мае нічога, а душа руплівага будзе насычаная.
Душа ленага жадае, але дарма, душа ўлеглівага будзе сытая.
Праведнік ненавідзіць слова хлусьлівае, а бязбожнік ганьбіць і зьневажае [сябе].
Ману ненавідзе справядлівы, але нягодны абрыдны й сароме.
Праведнасьць захоўвае таго, хто беззаганны ў шляху [сваім], а бязбожнасьць губіць грэшніка.
Справядлівасьць крые беззаганнага дарогаю сваёю, але нягоднасьць ськідае грэшніка.
Адзін выдае сябе за багатага, нічога ня маючы, іншы выдае сябе за беднага, маючы шмат багацьця.
Іншы прыдаецца багатым, а іншы зь вялікім багацьцям бедніцца.
Выкуп душы чалавека — багацьце ягонае, а бедны пагрозы ня чуе.
Багацьце людзіны — выкуп за жыцьцё, бедны ня слухае крыку.
Сьвятло праведных радасна зьзяе, а сьветач бязбожнікаў стухне.
Сьвятло справядлівых цеша, але сьвечка нягодных згасьне.
Пыхлівасьць толькі да звадкі прыводзіць, а ў тых, што парады прыймаюць, — мудрасьць.
Адно з пыхі бывае вада, але з тымі, што радзяцца — мудрасьць.
Багацьце, [здабытае] марным чынам, змалее, а хто зьбірае яго рукою сваёю, — памнажае яго.
Багацьце, благім парадкам прыдбанае, менее, а спакваля зьбіраючы множа.
Спадзяваньне, якое доўжыцца, — боль сэрца, а зьдзейсьненае жаданьне — дрэва жыцьця.
Спадзева, што доўжыцца — боль сэрца, але здойсьненае жаданьне — дзерва жыцьця.
Хто пагарджае Словам, той будзе зьнішчаны, а хто баіцца прыказаньняў, атрымае ўзнагароду.
Хто грэбуе словам, тый будзе зьнішчаны; а хто баіцца расказаньня, адзяржыць заплату.
Закон мудрага — крыніца жыцьця, каб пазьбегнуць пастак сьмерці.
Права мудрага — жарало жыцьця, ад пасадак сьмерці адхінаючае.
Добры розум дае зычлівасьць, а шлях ліхадзеяў цяжкі.
Добры розум даець ласку, але дарога выступнікаў цяжкая.
Кожны разумны дзейнічае з веданьнем, а дурны выяўляе неразумнасьць.
Кажны разважны дзее ўмела, але неразумны пашырае сваю дурноту.
Бязбожны пасланец трапляе ў бяду, а верны пасол [прыносіць] аздараўленьне.
Нягодны пасланец лучае ў бяду, але верны пасол — леча.
Галеча і ганьба таму, хто адкідае настаўленьне, а той, хто прыймае дакараньні, будзе ў пашане.
Беднасьць а сорам таму, хто адхінае навуку; а хто зважае на ўпікі, будзе паважаны.
Споўненае жаданьне — асалода для душы, але адвярнуцца ад зла — агіда для дурня.
Здойсьненае жаданьне прыемна душы, адварачацца ад ліха — агіда неразумным.
Хто ходзіць з мудрым, будзе мудрым, а хто сябруе з дурнем, загалосіць.
Хто ходзе з мудрымі, будзе мудрым, але таварыш неразумных зьнішчэе.
Ліха гоніцца за грэшнікамі, а праведным будзе аднагароджана дабром.
Ліха жанецца за грэшнікамі, але справядлівым будзе адплачана дабром.
Добры пакідае спадчыну і ўнукам, а багацьце грэшнікаў захоўваецца для праведных.
Добры пакідае спадак унукам, але схавана справядліваму багацьце грэшніка.
Многа хлеба і на ніве бедных, але некаторыя гінуць, бо няма суду.
Шмат еміны на ніве бедных, але гінуць зь бяспраўя.
Хто шкадуе дубца свайго, той ненавідзіць сына свайго, а хто любіць яго, той з маленства настаўляе яго.
Хто жалее розкі свае, тый ненавідзе сына свайго; але хто любе яго, тый упару карае яго.
Праведнік есьць і насычае душу сваю, а нутро бязбожнікаў будзе ў нястачы.
Справядлівы есьць, каб досыць учыніць душы сваёй, але жывот нягодных будзе ў нястачы.
