Выслоўяў Саламонавых 31 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Словы Лемуэля, валадара, выслоўі, якім навучыла яго маці ягоная.
Словы караля Лемуеля, цяжар, што маці ягоная наўчыла яго.
Што, сыне мой? Што, сыне жывата майго? Што, сыне абяцаньняў маіх?
Што, сыну мой? і што, сыну жывата майго? і што, сыну абятніцаў маіх?
Не давай жанчынам сілы тваёй, ані шляхоў тваіх нішчыцелькам валадароў.
Не аддавай жанкам сілы свае ані дарогаў сваіх тым, што губяць каралёў.
Не валадарам, Лемуэлю, не валадарам піць віно, і не князям — сікеру,
Не каралём, Лемуелю, не каралём піць віно ані князём хмельны напітак:
каб не напіліся і не забыліся яны на напісанае, і каб не скрывілі суд для ўсіх прыгнечаных.
Каб, піўшы, не забыўся ўставы й не перакруціў суд усіх уцісканых.
Дайце сікеру таму, хто гіне, а віно — засмучаным душою.
Дайце хмельны напітак гінучаму і віно тым, каторым горка на душы.
Няхай вып’е такі і забудзецца на бядоту сваю, і ня памятае больш цяжару свайго.
Няхай ён вып’е, і забудзецца бядноту сваю, і стомы свае ня ўспомне балей.
Адчыні вусны твае дзеля нямых, дзеля абароны ўсіх сіротаў.
Адчыні вусны свае дзеля немага, да суду ўсіх сыноў, што адыходзяць на вечнасьць.
Адчыні вусны твае, судзі праведна, абараняй прыгнечанага і беднага.
Адчыні вусны свае, судзі справядліва й барані справу ўбогага а беднага.
Хто знойдзе жонку дабрадзейную? Яна даражэй за пэрліны.
Малайчыну жонку хто знойдзе? бо шмат большая за пэрлы цана яе.
Пэўнае ў ёй сэрца мужа яе, і ён не застанецца без прыбытку.
Пэўнае да яе сэрца мужа ейнага, і прыбытку ня будзе нястачы.
Яна дае яму дабро, а ня зло, у-ва ўсе дні жыцьця свайго.
Робе дабро яму, а ня ліха, усі дні жыцьця свайго.
Шукае яна воўну і лён, і ахвотна працуе рукамі сваімі.
Шукае воўны а лёну і ахвотна робе рукамі сваімі.
Яна падобная да караблёў купецкіх, здалёк прыносіць хлеб свой.
Яна, як караблі купецкія, здалеку дастаўляе емя свае.
І ўстае яна сярод ночы, і раздае ежу ў доме сваім, і належнае служкам сваім.
І ўстаець яшчэ ночы, і раздаець ежу хатнім сваім, і належнае служэбкам сваім.
Падумае яна пра поле, і купляе яго, з плоду рук сваіх закладае вінаграднік.
Яна падумала праз поле й прыдбала яго; з пладоў рук сваіх яна садзе вінішча.
Яна падпярэзвае моцаю сьцёгны свае і ўмацоўвае рамёны свае.
Папяразуе сілаю сьцёгны свае й мацуе рукі свае.
Яна адчувае, што добры занятак яе, і сьветач яе ня тухне і ўначы.
Цеме, што тавар ейны добры; ня гасьне ночы сьветач ейны.
Працягвае рукі свае да кудзелі, а далоні яе трымаюць верацяно.
Выцягуе рукі свае да прасьніцы й дзяржыць верцяно ў далані сваёй.
Далоні свае адкрывае прыгнечанаму, і руку сваю працягвае беднаму.
Адчыняе даланю сваю беднаму і выцягуе рукі свае ўбогаму.
Не баіцца сьцюжы для дому свайго, бо ўвесь дом яе ў кармазын апрануты.
Не баіцца сьнегу ля дому свайго, бо ўвесь дом ейны апранены падвойна.
Дываны яна робіць сабе, вісон і пурпур — адзеньне яе.
Яна тчэць сабе каберцы; шоўк а пурпура адзецьце ейнае.
У брамах [гораду] вядомы муж ейны, калі сядзіць сярод старшыняў зямлі.
Ведамны ля брамаў муж ейны, як сядзіць із старцамі зямлі.
Робіць яна палатніну, і продае яе, і дастаўляе паясы купцам Хананейскім.
Яна тчэць цянюсенькае палатно, і прадаець, і паясы Канаанянам — купцом.
Сіла і велічнасьць — адзеньне яе, і радуецца яна дню, што прыходзіць.
Моц а чэсьць — адзецьце ейнае, і сьмяецца аж да апошняга дня.
Яна адкрывае вусны свае з мудрасьцю, і міласэрнае настаўленьне на языку ў яе.
Адчыняе вусны з мудрасьцяй, і навука міласьці на языццэ ў яе.
Яна пільнуе шэсьце дому свайго і ня есьць хлеба гультайства.
Яна глядзіць добра дарогаў дамовы свае і ня есьць хлеба ў дзяньгубстве.
Устаюць дзеці ейныя, і называюць шчасьлівай яе, і муж ейны хваліць яе:
Устаюць дзеці ейныя і завуць яе шчасьліваю; устаець муж ейны і хвале яе.
«Шмат было жанчынаў дабрадзейных, але ты пераўзыйшла іх усіх!»
«Шмат якія дачкі прыдбалі цноту, але ты перайшла ўсі іх».
Прывабнасьць падманлівая і прыгажосьць марная, але жанчына, якая баіцца ГОСПАДА, годная пахвалы.
Прынаднасьць ашукная, і харашыня марная; жонка, што баіцца СПАДАРА, будзе ўхвалёна.
Дайце ёй з пладоў рук ейных, і няхай справы яе ў брамах [гораду] хваляць яе.
Дайце ёй з пладоў рук ейных, і няхай учынкі ейныя ўхваляць яе ля брамаў.
