Выслоўяў Саламонавых 5 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Сыне мой, зважай на мудрасьць маю, прыхілі вуха тваё да розуму майго,
Сыну мой! уважай на мудрасьць маю, да розуму майго сьхіні вуха свае,
каб меў ты разважлівасьць, і вусны твае захавалі веданьне.
Каб зважаць на разважнасьць, і каб вусны твае захавалі веду;
Бо вусны распусьніцы ацякаюць мёдам, і паднябеньне яе мякчэйшае за алей,
Бо саладзіня капае з вуснаў чужое, і мякчэйшае за аліву паднябеньне ейнае:
але канец яе горкі, як палын, і востры, як меч двусечны.
Але наапошку яно гаркое, як палын, войстрае, як абаротны меч;
Ногі ейныя да сьмерці зыходзяць, а стопы ейныя на пекла абапіраюцца.
Ногі ейныя зыходзяць да сьмерці, і ступы хапаюцца за шэоль.
Як яна не разумее сьцежкі жыцьця, дык хістаюцца крокі яе, і ты ня можаш ведаць іх.
Дарогу жыцьця калі зважыш, то абачыш блудныя сьцежкі ейныя, і ты іх не пазнаеш.
Дык вось цяпер, дзеці, паслухайце мяне, і не адыходзьцеся ад словаў вуснаў маіх.
І цяперака, сынове, слухайце мяне й не адступайце ад слоў вуснаў маіх:
Аддалі ад яе шлях твой, і не падыходзь да дзьвярэй дому яе,
Аддаль ад яе дарогу сваю і ня бліжся да дзьвярэй дому ейнага,
каб не аддаць годнасьці тваёй іншым і гадоў тваіх — бязьлітаснаму,
Каб не аддаць іншым пазору свайго і год сваіх неміласьціўнаму,
каб не сыцелі чужынцы з сілы тваёй, і з працы тваёй — у доме чужым.
Каб чужыя не насыціліся сілаю тваёю, працаю тваёю ў чужым доме.
І будзеш ты потым стагнаць, калі будуць зьняможаныя цела тваё і сілы твае.
І ты будзеш наракаць наапошку, як высіліш цела свае й еміну сваю,
І ты скажаш: «Чаму я зьненавідзеў настаўленьне, і сэрца маё ўзгардзіла дакараньнем.
І скажаш: «Як я ненавідзіў навуку, і зырам грэбавала сэрца мае!
Ня слухаў я голасу настаўнікаў маіх, і не прыхіляў я вуха майго да тых, што вучылі мяне.
І я ня слухаў голасу вучыцеляў сваіх і да навучыцеляў сваіх ня сьхінаў вуха свайго.
Ледзь ня трапіў я ў вялікае няшчасьце сярод грамады і народу!»
Бываў я траха ў кажным ліху сярод збору й грамады».
Пі ваду з крыніцы тваёй, тую, што цячэ з калодзежу твайго.
Пі ваду з налевы свае і цякучую із студні свае.
Навошта крыніцам тваім разьлівацца на вуліцы, а ручаям цячы па плошчах?
Крыніцы твае хай разьліваюцца на вонкі, цур’і водаў — па вуліцах;
Няхай яны служаць толькі табе, а не чужынцам разам з табою.
Хай яны належаць да цябе аднаго, а ня чужым із табою.
Няхай крыніца твая будзе дабраслаўлёная, і цешся жонкай маладосьці тваёй.
Хай будзе дабраславёна жарало твае, і май радасьць із жонкі маладосьці свае,
Яна — ланя ласкавая і сарна прыгожая, грудзі ейныя няхай напойваюць цябе ў-ва ўсякую часіну, у каханьні яе мей асалоду заўсёды.
Любовае лані а пазорнае сэрны; няхай грудзі яе досыць чыняць табе ў кажным часе; заўсёды захапляйся яе любосьцяй.
Навошта табе, сыне мой, захапляцца распусьніцай і абдымаць улоньне чужаніцы?
І нашто, сыну мой, хочаш захапляцца чужою і абыймаць улоньне другое?
Бо перад вачамі ГОСПАДА шляхі чалавека, Ён ведае ўсе крокі яго.
Бо перад відам СПАДАРА дарогі людзкія, і Ён мерае ўсі сьцежкі ягоныя.
Бязбожніка схопяць ягоныя ўласныя правіны, і ён зьвязаны путамі грахоў сваіх.
Нягоднага схопяць бяспраўі ягоныя, і яго будуць дзяржаць моцна паварозы грэху ягонага;
Ён памрэ без настаўленьня і будзе блукаць дзеля вялікай глупоты сваёй.
Ён памірае зь нястачы навукі і ў множасьці шалу свайго заблудзіцца.
