Быццё 2 разьдзел

 

 

І былі скончаны неба і зямля, і ўсё войска іхняе.

 

І сталіся неба ды зямля і ўвесь іх парадак.1

І скончыў Бог у сёмы дзень працу Сваю, якую зрабіў, і супачыў у сёмы дзень ад усёй працы Сваёй, якую зрабіў.

 

І скончыў Бог на шосты дзень дзеі свае, якія стварыў, і спачыў на сёмы дзень ад усіх дзеяў сваіх, якія стварыў.

І дабраславіў Бог дзень сёмы, і асьвяціў яго, бо ў ім супачыў ад усёй працы Сваёй, калі ствараў Бог, робячы.

 

І дабрасловіў Бог дзень сёмы, і асвяціў яго, бо ў ім спачыў Ён ад усіх дзеяў сваіх, якімі кіраваў Бог, ствараючы.

Такі вось радавод неба і зямлі, калі былі яны створаныя, у дзень, калі ГОСПАД Бог зрабіў зямлю і неба.

 

Гэта кніга2 пачатку неба і зямлі: як створаныя яны, таго дня, калі стварыў Бог неба і зямлю,

І не было яшчэ ніводнага куста палявога на зямлі, і ніводная трава палявая яшчэ не вырасла, бо ГОСПАД Бог не спаслаў дождж на зямлю і не было чалавека, каб абрабляць зямлю.

 

і ўсялякую расліннасць палявую, перш чым з’явілася на зямлі, і ўсялякую траву палявую, перш чым узышла. І не аваложваў Бог зямлі, і не было чалавека, каб абрабляў бы яе.

І пара падымалася ад зямлі, і напойвала ўсё аблічча зямлі.

 

Струмень жа выносіўся з зямлі і навільгочваў усю паверхню зямлі.

І зьляпіў ГОСПАД Бог чалавека з пылу зямлі, і ўдыхнуў у ноздры ягоныя дыханьне жыцьця, і стаўся чалавек душою жывою.

 

І зляпіў Бог чалавека з праху зямлі, і ўдыхнуў у аблічча яго подых жыцця.3 І стаў чалавек душою жывою.

І пасадзіў ГОСПАД Бог сад у Эдэме, на ўсходзе, і зьмясьціў там чалавека, якога зьляпіў.

 

І пасадзіў Госпад Бог рай у Эдэ́ме4 на ўсходзе,5 і паставіў туды чалавека, якога зляпіў.

І вырасьціў ГОСПАД Бог з зямлі ўсякае дрэва, прыгожае на выгляд і добрае на ежу, і дрэва жыцьця ў сярэдзіне саду, і дрэва спазнаньня дабра і зла.

 

І ўзгадаваў Бог яшчэ з зямлі дрэва ўсялякае, наўзрок прывабнае і для ежы прыдатнае, і Дрэва Жыцця пасярэдзіне раю, і Дрэва Ве́ды дабра і зла.

І рака выцякала з Эдэму, каб напойваць сад, і адтуль яна разьдзялялася на чатыры галоўныя [ракі].

 

Рака ж выцякала з Эдэ́ма навільгочваць рай. Адтуль падзялялася на чатыры пратокі.

Назва адной — Пішон, яна атачае ўсю зямлю Хавіля, у якой золата.

 

Назва адной Фісон, што абгінае ўсю зямлю Эвіла́цкую,6 там, дзе ёсць золата.

А золата той зямлі добрае, там бдалях і камень онікс.

 

Золата ж той зямлі высакароднае. Таксама там ёсць антра́кс7 і зеленкаваты камень.8

А назва другой ракі — Гіхон, яна атачае ўсю зямлю Куш.

 

А назва другой ракі Гэо́н.9 Яна абгінае ўсю зямлю Этыёпскую.

А назва трэцяй ракі — Хідэкель, яна цячэ на ўсход Асірыі; а чацьвёртая рака — Эўфрат.

 

А трэцяя рака Тыгр. Цячэ яна ўздоўж Асі́рыі. Чацвёртая ж рака Эўфра́т.

І ўзяў ГОСПАД Бог чалавека, і зьмясьціў яго ў садзе Эдэм, каб абрабляў яго і захоўваў яго.

 

І ўзяў Госпад Бог чалавека, якога зляпіў, і ўвёў яго ў рай абрабляць яго і даглядаць.10

І загадаў ГОСПАД Бог чалавеку, кажучы: «З кожнага дрэва ў садзе будзеш есьці,

 

І запавёў Госпад Бог Ада́му, кажучы: “З кожнага дрэва ў раі ежу з’ясі,

але з дрэва спазнаньня дабра і зла ня еш з яго, бо ў дзень, у які будзеш есьці з яго, сьмерцю памрэш».

 

ад Дрэва Ве́ды дабра і зла не з’ясі. У той жа дзень, калі б з’ясцё ад яго, памрацё”.

І сказаў ГОСПАД Бог: «Ня добра быць чалавеку аднаму; зраблю яму дапамогу, адпаведную яму».

 

І сказаў Госпад Бог: “Не добра чалавеку быць адному. Створым яму памочніка, годнага яго”.

І зьляпіў ГОСПАД Бог з зямлі ўсіх зьвяроў палявых і ўсіх птушак паднебных, і прывёў да чалавека, каб пабачыць, як ён назаве іх, і як чалавек назаве кожную душу жывую, такое і імя ёй.

 

І зляпіў Бог яшчэ з зямлі ўсялякіх жывых істотаў палявых і ўсялякіх птушак нябёсных. Прывёў іх потым да Ада́ма, каб убачыць, як паймянуе іх. І кожнай душы жывой, як назваў яе Ада́м, імя такое прыдалося.

І назваў чалавек імёны ўсёй скаціны, і ўсіх птушак паднебных, і ўсіх зьвяроў палявых, але для чалавека не знайшлося дапамогі, адпаведнай яму.

 

І пайменаваў Ада́м усю свойскую жывёлу, і кожную птушку нябёсную, і кожную жывую істоту палявую, але не знайшлося Ада́му годнага памочніка сярод іх.

І спусьціў ГОСПАД Бог моцны сон на чалавека, і [той] заснуў. І ўзяў Ён адно з рэбраў ягоных, і закрыў целам тое месца.

 

І наслаў Бог забыццё11 на Ада́ма, і ён заснуў, і ўзяў яго рабрыну адну, і замясціў яе целам.

І збудаваў ГОСПАД Бог з рабра, якое ўзяў з чалавека, жанчыну, і прывёў яе да чалавека.

 

І зрабіў Госпад Бог з рабра Ада́ма, што ўзяў ад Ада́ма, жанчыну, і прывёў яе да Ада́ма.

І сказаў чалавек: «Вось, на гэты раз, гэта костка з костак маіх і цела з цела майго. Яна будзе называцца жанчынаю, бо ўзятая з мужа».

 

І сказаў Ада́м: “Гэта костка з касцей маіх і цела ад цела майго. Яна назавецца жанчынай,12 бо з мужа свайго была ўзятая”.

Таму пакіне мужчына бацьку свайго і маці сваю і прылепіцца да жонкі сваёй, і будуць адным целам.

 

Таму пакіне чалавек бацьку свайго і маці сваю, і прылепіцца да жонкі13 сваёй, і будуць абое адным целам.

І былі абое голыя, чалавек і жонка ягоная, і не саромеліся.

 

І былі абое голыя, і Ада́м, і жонка яго, і не саромеліся.