Лукаша 14 разьдзел

 

 

І сталася, калі Ісус у суботу ўвайшоў у дом аднаго з начальнікаў фарысейскіх паесці хлеба, яны сачылі за Ім.

 

I stałasia, kali Jezus uwajšoŭ u dom niejkaha staršaha faryzeja ŭ subotu jeści chleb, a jany nahladali za im.

І вось, быў перад Ім нейкі хворы на вадзянку чалавек.

 

I woś niejki apuchły čaławiek byŭ pierad im:

І, звярнуўшыся, запытаў Ісус заканазнаўцаў і фарысеяў, кажучы: «Ці належыць аздараўляць у суботу, ці не?»

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ da wučonych u zakonie i faryzejaŭ, kažučy: Ci dazwolena azdaraŭlać u subotu?

Але яны маўчалі. Тады Ён, дакрануўшыся, аздаравіў яго і адпусціў.

 

A jany maŭčali. Jon-ža ŭziaŭšy azdarawiŭ jaho i adprawiŭ.

І сказаў ім: «Калі ў каго-небудзь з вас асёл або вол уваліцца ў студню, ці не зараз выцягне яго ў дзень суботы?»

 

I adkazwajučy skazaŭ da ich: U kaho z was asioł abo woł uwalicca ŭ studniu, to ci nia zaraz-ža wyciahnie jaho ŭ dzień subotni?

І не маглі яны на гэта адказаць Яму.

 

I nie mahli jamu na hetaje adkazać.

І расказваў Ён запрошаным прыпавесць, прыглядаючыся, як яны выбіралі першыя месцы, кажучы ім:

 

Kazaŭ-ža prypowieść i da zaprošanych, uhledajučysia, jak jany wybirali pieršyja miascy, kažučy da ich:

«Калі будзеш запрошаны кім-небудзь на вяселле, не ўзлягай на першым месцы, каб часам не быў запрошаны больш шаноўны за цябе,

 

Kali ty budzieš zaprošany na wiasielle, nie sadzisia na pieršym miescy, kab časam nia byŭ zaprošany im pawažniejšy za ciabie,

бо тады той, хто цябе і яго запрасіў, прыйшоўшы, скажа табе: “Саступі яму месца”, і тады ты з сорамам зоймеш апошняе месца.

 

i kab pryjšoŭšy toj, katory ciabie i jaho paklikaŭ, skazaŭ tabie: Daj hetamu miesca, i tady sa stydam pačaŭ-by ty zajmać apošniaje miesca.

Дык калі ты будзеш пакліканы, ідзі і сядзь на апошнім месцы, каб, калі надыдзе той, хто цябе запрасіў, сказаў табе: “Прыяцель, сядзь вышэй”; тады будзе табе пашана перад банкетуючымі з табою.

 

Ale kali ty budzieš paklikany, idzi, siadź na apošnim miescy, kab pryjšoŭšy toj, katory paklikaŭ ciabie, skazaŭ tabie: Druža, uzyjdzi wyšej. Tady budzie tabie sława pierad razam siadziačymi.

Бо кожны, хто сябе ўзвышае, будзе паніжаны, а хто сябе паніжае, будзе ўзвышаны».

 

Bo kožny, chto siabie pawyšaje, budzie panižany; a chto siabie panižaje, budzie pawyšany.

Потым гаварыў і таму, хто Яго запрасіў: «Калі спраўляеш абед або вячэру, не запрашай сяброў тваіх, ані братоў тваіх, ані сваякоў, ані багатых суседзяў, каб яны часам цябе не запрасілі ў адказ і каб не было табе адплаты.

 

Kazaŭ i da taho, chto jaho paklikaŭ: Kali ty daješ abied abo wiačeru, nia klič pryjacielaŭ twaich, ani bratoŭ twaich, ani swajakoŭ, ani bahatych susiedziaŭ, kab časam i jany ciabie nie paklikali, i kab nia było dla ciabie naharody.

Але, калі спраўляеш банкет, пакліч убогіх, калек, кульгавых, сляпых —

 

Ale kali robiš pačastunak, paklič ubohich, kalekich, kulhawych i ślapych,

і шчасны будзеш, бо тыя, што запрошаны, не маюць чым адплаціць табе. Адплачана табе будзе пры ўваскрашэнні справядлівых».

 

i budzieŭ bahasłaŭleny zatym što nia mohuć naharadzić tabie. Bo budzie naharodžana tabie wa ŭskrašeńni sprawiadliwych.

І, калі пачуў гэта, адзін з гасцей сказаў Яму: «Шчасны той, хто будзе есці хлеб у Валадарстве Божым!»

 

Kali pačuŭ hetaje niechta z tych, što razam siadzieli, skazaŭ jamu: Bahasłaŭleny, chto budzie jeści chleb u karaleŭstwie Božym.

Сказаў яму: «Адзін чалавек справіў вялікую вячэру і паклікаў многа гасцей;

 

A jon skazaŭ jamu: Adzin čaławiek sprawiŭ wialikuju wiačeru i paklikaŭ mnohich.

і паслаў свайго слугу ў пару вячэры сказаць запрошаным: “Прыходзьце, бо ўжо ўсё прыгатавана”.

 

I pasłaŭ słuhu swajho ŭ hadzinu wiačery skazać zaprošanym, kab prychodzili, bo ŭsio ŭžo hatowa.

І пачалі ўсе адразу прасіць прабачэння. Першы сказаў яму: “Купіў я поле і маю патрэбу пайсці і агледзець яго; прашу цябе, прабач мне”.

 

I pačali ŭsie razam apraŭdywacca. Pieršy skazaŭ jamu: Ja kupiŭ sialibu i treba mnie pajści i pahladzieć jaje, prašu ciabie, miej mianie za apraŭdanaha.

А другі сказаў: “Купіў я пяць пар валоў і іду іх праверыць; прашу цябе, прабач мне”.

 

A druhi skazaŭ: Ja kupiŭ piać par wałoŭ i idu probawać ich, prašu ciabie, miej mianie za apraŭdanaha.

А трэці сказаў: “Я ажаніўся, і з-за таго не магу прыйсці”.

 

A inšy skazaŭ: Ja žonku ŭziaŭ, i dziela hetaha nie mahu pryjści.

І, вярнуўшыся, паслугач расказаў гэта гаспадару свайму. Тады ўгнеўлены гаспадар дома сказаў паслугачу свайму: “Ідзі хутчэй на вуліцы і завулкі горада і прывядзі сюды ўбогіх, і калек, і кульгавых, і сляпых”.

 

I wiarnuŭšysia słuha pawiedamiŭ ab hetym pana swajho. Tady pan, zahniewaŭšysia, skazaŭ słuzie swajmu: Wyjdzi skora na wulicy i wułački horadu, i prywiadzi siudy ŭbohich i kalekich i ślapych i kulhawych.

І гаворыць паслугач: “Гаспадару, усё зроблена, як загадаў ты, але яшчэ ёсць месца”.

 

I skazaŭ słuha: Panie, stałasia, jak ty zahadaŭ, ale jašče jość miesca.

І гаворыць гаспадар слузе: “Выйдзі на дарогі і да заплоццяў і пераканай увайсці, каб дом мой напоўніўся.

 

I skazaŭ pan słuzie: Wyjdzi na darohi i zaścienki i prymuś uwajści, kab dom moj byŭ poŭny.

Кажу вам, што ніводзін з тых людзей, што былі пакліканы, не пакаштуе маёй вячэры”».

 

A kažu wam, što niwodzien z tych mužoŭ, jakija byli paklikany, nie pakaštuje wiačery majej.

І хадзілі з Ім вялікія натоўпы, і, павярнуўшыся да іх, Ён сказаў:

 

I išli wialikija hramady. I abiarnuŭšysia, skazaŭ im:

«Калі хто прыходзіць да Мяне, і не мае ў нянавісці бацьку свайго, і маці, і жонку, і дзяцей, і братоў, і сясцёр, а пры тым і душу сваю, не можа быць вучнем Маім.

 

Kali chto idzie da mianie i nia maje ŭ nienawiści baćki swajho, i matki, i žonki, i dziaciej, i bratoŭ, i siaścior, a jašče i žyćcia swajho, nia moža być maim wučniem.

І хто ідзе за Мной і не нясе крыжа свайго, не можа быць вучнем Маім.

 

I chto nie niasie kryža swajho i nia idzie za mnoju, nia moža być maim wučniem.

Бо хто з вас, жадаючы збудаваць вежу, не сядзе перш і не палічыць патрэбных выдаткаў, ці мае чым яе дакончыць?

 

Bo chto z was, chočučy zbudawać wiežu, ci-ž upierad sieŭšy nie abličyć koštaŭ, jakich patreba, ci maje, kab skončyć?

Каб, калі закладзе падмурак і не зможа закончыць, усе, якія гэта бачаць, не сталі смяяцца з яго,

 

Kab paśla, jak załažyŭ fundament i nia moh skončyć, usie hledziačy nie pačali śmiajacca z jaho,

кажучы: “Гэты чалавек пачаў будаваць і не змог скончыць”.

 

kažučy: Što hety čaławiek pačaŭ buduwać i nia moh skončyć?

Або які цар, збіраючыся ісці на вайну супраць другога цара, не сядзе перш і не абдумае, ці мог бы ён з дзесяццю тысячамі пайсці супраць таго, які ідзе на яго з дваццаццю тысячамі?

 

Abo jaki karol, katory maje iści prociŭ druhoha karala, sieŭšy ŭpierad nie padumaje, ci zmoža z dziesiaćma tysiačami pieraniać taho, katory idzie na jaho z dwaccaćma tysiačami?

Інакш, калі той яшчэ далёка, адправіўшы пасланніка, просіць яго, каб былі ў міры.

 

Bo inakš, pakul toj jašče daloka, wyšle pasolstwa, prosiačy adnosna miru.

Так, вось, кожны з вас, хто не зрачэцца ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.

 

Tak-to kožny z was, chto nie adračecca ad usiaho, što maje, nia moža być maim wučniem.

Соль добрая, але, калі яна страціць сілу, чым яе пасаліць?

 

sol dobraja, ale kali sol źwiatreje, to čym jaje pryprawić?

Не прыдатная яна ані ў зямлю, ані ў гной, але вон яе выкінуць. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае».

 

Jana nie nadajecca ani ŭ ziamlu, ani ŭ hnoj, ale won budzie wykinuta. Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje!