Лукаша 23 разьдзел

 

 

І, калі ўзнялася ўсё мноства іх, павялі Яго да Пілата.

 

I ŭziaŭšy ŭsio mnostwa ich, pawiali jaho da Piłata.

І пачалі Яго вінаваціць, кажучы: «Мы выявілі, што Ён бунтуе наш народ, і забараняе плаціць падатак цэзару, і называе сябе Хрыстом Царом».

 

I pačali winawacić jaho, kažučy: My jaho znajšli, što jon buntuje naš narod, i zabaraniaje dawać padatki cezaru, i kaža, što jon jość Chrystus karol.

Дык спытаўся ў Яго Пілат, кажучы: «Ты — Цар Юдэйскі?» А Ісус, адказваючы, гаворыць: «Ты кажаш».

 

Piłat-ža spytaŭsia ŭ jaho, kažučy. Ty karol Judejski? A jon adkazwajučy skazaŭ: Ty kažaš.

І гаворыць Пілат першасвятарам і народу: «Я не знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку».

 

I skazaŭ Piłat da archiświataraŭ i hramadaŭ: ja nie znachodžu nijakaj winy ŭ hetym čaławieku.

Але яны настойвалі, кажучы: «Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галілеі аж дасюль».

 

Ale jany namahali, kažučy: Jon uzburwaje narod, wučačy pa ŭsiej Judei, pačynajučy ad Halilei až siudy.

А Пілат, чуючы гэта, спытаўся, ці Гэты Чалавек галілеец,

 

Piłat-ža, pačuŭšy ab Halilei, spytaŭsia, ci jon čaławiek halilejski.

і, калі даведаўся, што Ён з уладанняў Ірадавых, адаслаў Яго да Ірада, які сам быў тымі днямі ў Ерузаліме.

 

A kali dawiedaŭsia, što jon z-pad ułady Herada, adasłaŭ jaho da Herada, katory tak-ža byŭ u Jeruzalimie ŭ henyja dni.

Ірад, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся: бо ад даўняга часу прагнуў убачыць Яго, бо многа пра Яго чуў і спадзяваўся ўбачыць, што Ім будзе зроблены які-небудзь знак.

 

A Herad, ubačyŭšy Jezusa, wielmi ŭzradawaŭsia. Bo ad doŭhaha času chacieŭ bačyć jaho, zatym što mnoha čuŭ ab im, i spadziawaŭsia, što pabačyć niejki znak, učynieny im.

І задаваў Яму многа пытанняў, але Ён яму нічога не адказаў.

 

I pytaŭsia ŭ jaho mnohimi sławami, ale jon ničoha jamu nie adkazwaŭ.

А першасвятары і кніжнікі стаялі там, вінавацячы Яго.

 

A archiświatary i knižniki stajali, zaŭziata abwinawačwajučy jaho.

Тады Ірад выказаў Яму пагарду разам з жаўнерамі сваімі і пасмяяўся, апрануўшы Яго ў белыя шаты, і адправіў да Пілата.

 

I ŭzhardziŭ im Herad z wojskam swaim, i wyśmiejaŭ, adzieŭšy ŭ biełuju wopratku, i adasłaŭ da Piłata.

І сталіся ў той дзень Ірад і Пілат сябрамі, бо перад тым варагавалі між сабой.

 

I stalisia pryjacielami Herad i Piłat u toj dzień, bo pierad tym byli dla siabie niepryjacielami.

А Пілат, пазваўшы першасвятароў, начальнікаў і народ,

 

Piłat-ža sklikaŭšy wyšejšych duchoŭnych i ŭłady i narod,

сказаў ім: «Вы выдалі мне Гэтага Чалавека, быццам Ён бунтуе народ, і вось, я, распытваючы ў вашай прысутнасці, не знайшоў у Гэтым Чалавеку ніякай віны ў тым, у чым вы вінаваціце Яго;

 

skazaŭ da ich: Wy prywiali mnie hetaha čaławieka, byccam zwodziačaha narod, i woś ja, pierad wami pytajučysia, nie znajšoŭ u hetym čaławieku nijakaj winy z tych, u katorych wy jaho winawacicie.

таксама і Ірад, бо адаслаў Яго да вас. І вось, не даведзена Яму нічога, вартага смерці.

 

Ale i Herad nie, bo ja adasłaŭ was da jaho; i woś ničoha hodnaha śmierci nie dakazana jamu.

Таму, пакараўшы, я адпушчу Яго».

 

Dyk ja, pakaraŭšy jaho, pušču.

А яму трэба было дзеля свята адпусціць ім аднаго з вязняў.

 

A treba było jamu puścić im na światočny dzień adnaho.

Дык увесь натоўп закрычаў: «Забі Яго, а адпусці нам Барабу»,

 

I zakryčała razam usia hramada, kažučy: Waźmi hetaha, a puści nam Barabbu,

а той быў кінуты ў вязніцу за паўстанне ў горадзе і забойства.

 

katory byŭ pasadžany ŭ wastroh za niejki bunt, dakanany ŭ horadzie i za zabojstwa.

Затым паўторна прамовіў Пілат да іх, хочучы адпусціць Ісуса,

 

I iznoŭ Piłat hawaryŭ da ich, chočučy zwolnić Jezusa.

але яны крычалі, кажучы: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»

 

Ale jany kryčali, kažučy: Ukryžuj, ukryžuj jaho!

Ён трэці раз сказаў ім: «Што Ён зрабіў благога? Не знайшоў я ў Ім нічога, вартага смерці; дык пакараю Яго і адпушчу».

 

Jon-ža treci raz skazaŭ im: Što-ž błahoha jon zrabiŭ? Nijakaj pryčyny śmierci ja ŭ im nie znajšoŭ, dyk pakaraju jaho i zwolniu.

Ды яны настойвалі, патрабуючы з крыкам, каб быў укрыжаваны, і перамагаў гармідар іх і першасвятароў.

 

Ale jany nastawali mocnymi hałasami, damahajučysia, kab byŭ ukryžawany; i nabirali siły ichnyja hałasy.

Тады Пілат прысудзіў выканаць іх просьбу:

 

I Piłat prysudziŭ, kab stałasia ichnaje žadańnie.

адпусціў ім таго, хто за бунт і за забойства быў кінуты ў вязніцу, якога дамагаліся, а Ісуса выдаў на іх волю.

 

I puściŭ im taho, katory za zabojstwa i bunt byŭ pasadžany ŭ wastroh, katoraha jany prasili; a Jezusa wydaŭ na ich wolu.

І, калі вялі Яго, спынілі нейкага Сімона з Цырэны, які ішоў з поля, і ўсклалі на яго крыж, каб нёс яго за Ісусам.

 

Kali-ž wiali jaho, uziali niejkaha Symona Kirenejca, katory išoŭ z wioski, i ŭzłažyli na jaho kryž, kab nios za Jezusam.

Ішоў за Ім вялікі натоўп людзей і жанчыны, якія плакалі і галасілі.

 

I šła za im wialikaja hramada narodu i žančyn, jakija płakali i hałasili pa im.

Ісус жа, павярнуўшыся да іх, сказаў: «Дочкі ерузалімскія, не плачце дзеля Мяне, але дзеля сябе саміх плачце ды дзеля дзяцей вашых,

 

A Jezus, źwiarnuŭšysia da ich, skazaŭ: Dočki jeruzalimskija, nia płačcie nada mnoju, ale sami nad saboju płačcie i nad synami wašymi.

бо, вось, надыходзяць дні, калі будуць казаць: “Шчасныя няплодныя і ўлонні, што не нарадзілі, ды грудзі, якія не кармілі”.

 

Bo woś pryjduć dni, u katorych buduć kazać: "Ščaśliwyja biaspłodnyja, i łony, jakija nie radzili, i hrudzi, jakija nie saili".

Тады стануць казаць гарам: “Валіцеся на нас”, і ўзгоркам: “Схавайце нас”,

 

Tady pačnuć hawaryć da horaŭ: "Upadziecie na nas", i da ŭzhorkaŭ: "Prykryjcie nas".

бо калі з зялёным дрэвам гэта робяць, што станецца з сухім?»

 

Bo kali-ž z zialonym dzierawam hetaje robiać, to što budzie z suchim?

Вялі з Ім таксама іншых двух злачынцаў, каб забіць іх.

 

I wiali z im tak-ža dwuch inšych złačyncaŭ, kab im zrabić śmierć.

І, калі прыйшлі на месца, якое называецца Чараповае, там укрыжавалі Яго і разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч Яго.

 

I kali pryjšli na miesca, zwanaje Trupnoha Čerapu, tam ukryžawali jaho, i razbojnikaŭ, adnaho pa prawaj staranie, a druhoha pa lewaj.

Ісус жа казаў: «Ойча, даруй ім, бо не ведаюць, што робяць». І, дзелячы адзенне Яго, кідалі жэрабя.

 

A Jezus kazaŭ: Ojča, adpuści im, bo nia wiedajuć, što robiać. A dzielačysia jahonym adzieńniem, kinuli los.

І народ стаяў, прыглядаючыся. Кпілі з Яго і начальнікі, кажучы: «Іншых ратаваў, хай і Сябе выратуе, калі Ён — Хрыстос, выбраннік Божы».

 

I stajaŭ narod uhledajučysia. I z imi naśmiachalisia z jaho staršyja, kažučy: Druhich ratawaŭ, niachaj-ža siabie paratuje, kali jon Chrystus Božy, wybrany.

Таксама і жаўнеры здзекаваліся з Яго, падыходзячы і падаючы Яму воцат,

 

Ździekawalisia-ž z jaho i žaŭniery, padychodziačy i padajučy jamu wocat,

і кажучы: «Калі Ты — Цар Юдэйскі, уратуй Сябе!»

 

i kažučy: Kali ty karol žydoŭski, ratuj samoha siabie.

І быў над Ім надпіс напісаны грэцкімі, рымскімі і гебрайскімі літарамі: «Гэта Цар Юдэйскі».

 

Byŭ-ža nad im i nadpis, napisany litarami hreckimi, łacinskimi i hebrajskimi: "Heta jość karo žydoŭski".

А адзін з разбойнікаў, што былі ўкрыжаваны, блюзніў супраць Яго, кажучы: «Няўжо Ты, не Хрыстос? Уратуй Самога Сябе і нас!»

 

Adzin-ža z tych razbojnikaŭ, što wisieli, bluźniŭ prociŭ jaho, kažučy: Kali ty Chrysus, paratuj samoha siabie i nas.

А другі, адказваючы, сунімаў яго, кажучы: «Ты і Бога не баішся, хоць церпіш тую самую кару.

 

A adkazwajučy druhi swaryŭsia na jaho, kažučy: Ty i Boha nie baiśsia, choć znachodziśsia ŭ tej samaj kaźni.

І мы ж справядліва, бо атрымліваем вартае ўчыненага! А Ён нічога благога не зрабіў».

 

My-to sprawiadliwa, bo atrymoŭwajem naležnaje za ŭčynki, ale hety ničoha błahoha nie zrabiŭ.

І казаў Ісусу: «Госпадзе, узгадай мяне, калі прыйдзеш у Тваё Валадарства».

 

I kazaŭ da Jezusa: Panie, pomni aba mnie, kali pryjdzieš u karaleŭstwa swajo.

І сказаў яму Ісус: «Сапраўды кажу табе: сёння будзеш са Мною ў раі».

 

I skazaŭ jamu Jezus: Sapraŭdy kažu tabie, siańnia budzieš sa mnoju ŭ rai.

І было блізу шостай гадзіны, і цемра сталася па ўсёй зямлі аж да дзявятай гадзіны,

 

Była-ž blizu hadzina šostaja, i stałasia ciemra pa ŭsiej ziamli až da hadziny dziewiataj.

і сонца знікла, і заслона святыні разадралася пасярэдзіне.

 

I zaćmiłasia sonca, i zasłona światyni raździorłasia papałam.

І, усклікаючы моцным голасам, Ісус гаворыць: «Ойча, у рукі Твае перадаю Дух Мой». І, сказаўшы гэта, сканаў.

 

I zakryčaŭšy wialikim hołasam, Jezus skazaŭ: Ojča, u ruki twaje addaju ducha majho. I heta skazaŭšy, skanaŭ.

Сотнік, бачачы, што сталася, уславіў Бога, кажучы: «Гэты Чалавек быў сапраўды Справядлівы».

 

A sotnik, widziačy, što dziejałasia, sławiŭ Boha, kažučy: Sapraŭdy hety čaławiek byŭ sprawiadliwy.

І ўвесь натоўп тых, што сабраліся на гэтае відовішча і бачылі, што сталася, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

I ŭsia hramada tych, što byli razam na hetym widowiščy i bačyli, što dziejałasia, waročalisia, bjučysia ŭ hrudzi swaje.

А здалёк стаялі ўсе знаёмыя Яго і жанчыны, што ішлі следам за Ім ад Галілеі, гледзячы на гэта.

 

Stajali-ž zdaloku ŭsie znajomyja jaho, i žančyny, jakija byli pryjšoŭšy za im z Halilei, uhledajučysia na hetaje.

І вось, чалавек, імем Язэп, які быў членам рады, чалавек добры і справядлівы, —

 

I woś čaławiek, na imia Jazep, katory byŭ radnym, čaławiek dobry i sprawiadliwy,

ён не прымаў ўдзел у радзе іх і учынках, — з Арыматэі, горада юдэйскага, які і сам чакаў Валадарства Божага,

 

z judejskaha horadu Arymatei; jon byŭ nie zhadziŭšysia z Radaj i ŭčynkami ich, i jon sam čakaŭ karaleŭstwa Božaha;

ён прыйшоў да Пілата і прасіў цела Ісуса,

 

jon pryjšoŭ da Piłata i prasiŭ cieła Jezusa.

і, зняўшы Яго, загарнуў Яго ў плашчаніцу і паклаў Яго ў магільне, высечанай у скале, у якой яшчэ ніхто не быў пакладзены.

 

I źniaŭšy, uwiarnuŭ u pałatno i pałažyŭ jaho ŭ wysiečanym hrobie, u katorym jašče nichto nia byŭ pałožany.

І быў гэта дзень прыгатавання, і надыходзіла субота.

 

A byŭ dzień pryhataŭleńnia i nadychodziła subota.

Падышлі таксама жанчыны, якія прыйшлі з Ім з Галілеі, і ўбачылі магілу і як пакладзена было цела Яго,

 

A padyjšoŭšy žančyny, katoryja pryjšli z im z Halilei, bačyli hrob i jak było pałožana jahonaje cieła.

і, вярнуўшыся, прыгатавалі духмянасці і алеек, і нічога не рабілі ў суботу паводле прыказання.

 

I wiarnuŭšysia, pryhatowili pachnučyja rečy i alejki. A ŭ subotu-ž supačywali pawodle prykazańnia.