Дзеі 28 разьдзел

 

 

Уратаваўшыся, даведаліся мы, што востраў называецца Меліта.

 

A kali my wyjšli, tady paznali, što wostraŭ nazywaŭsia Melita. A warwary pakazwali nam nie małuju ludzkaść.

Барбары ж выявілі да нас немалую людскасць; распалілі агонь дзеля таго, што церушыў дождж, ды сабралі нас усіх пры ім, бо было холадна.

 

Bo raspaliŭšy ahoń, pryjmali nas usich dziela daždžu, katory nadychodziŭ, i choładu.

Калі Паўла назбіраў бярэмя ламачча і ўсклаў на агонь, тады гад, вылезшы ад гарачыні, прычапіўся да яго рукі.

 

Kali-ž Pawał naźbiraŭ niamała chworastu i kłaŭ na ahoń, źmiaja, wylezšy ad haračyni, pryčapiłasia da jahonaj ruki.

Калі барбары ўбачылі гада, што звісаў з яго рукі, гаварылі між сабой: «Гэты чалавек хіба забойца, бо, хоць уратаваўся ад мора, усё ж такі багіня помсты не дае яму жыць».

 

A jak ubačyli warwary hada, źwisaŭšaha z ruki jahonaj, hawaryli pamiž saboju: Peŭnie hety čaławiek zabojca, katory choć wyjšaŭ z mora, pomsta nie daje jamu žyć.

А ён абтрос гада ў агонь і не дазнаў нічога благога.

 

A jon-to abtrosšy hada ŭ wahoń, nie paciarpieŭ ničoha błahoha.

Яны думалі, што ён пачне пухнуць і раптам упадзе і памрэ. Але калі яны доўга чакалі і бачылі, што яму нічога благога не робіцца, змяніўшы думкі, гаварылі, што ён — бог.

 

Jany-ž dumali, što jon pačnie puchnuć i raptam upadzie i pamre. A kali jany doŭha čakali i ŭbačyli, što jamu nie stajecca ničoha drennaha, źmianiŭšy dumki, kazali, što jon boh.

Каля таго месца быў маёнтак гаспадара таго вострава, на імя Публій. Ён прыняў нас ласкава, і мы тры дні гасцілі ў яго.

 

A ŭ tych miascoch byli dwary kniazia wostrawa, na imia Publija, katory pryniaŭšy nas, praz try dni łaskawa haściŭ.

Бацька ж Публія ляжаў хворы на гарачку і крываўку. Паўла пайшоў да яго і, памаліўшыся, усклаў на яго рукі, і аздаравіў яго.

 

I zdaryłasia, što baćka Publija lažaŭ chwory na trascu i krywaŭku. Da jaho ŭwajšoŭ Pawał, i pamaliŭšysia, i ŭzłažyŭšy na jaho ruki, azdarawiŭ jaho.

Па такой падзеі прыходзілі таксама іншыя хворыя, што былі на востраве, ды аздараўляліся.

 

Kali hetaje stałasia, usie na wostrawie, jakija mieli chwaroby, prychodzili i byli azdaroŭleny.

Дык яны ставіліся да нас з вялікай пашанай і, калі мы адплывалі, далі нам усяго, у чым мы мелі патрэбу.

 

Jany tak-ža da nas adnasilisia z wialikaj pašanaj, i kali my adpływali, nałažyli, čaho było treba.

Па трох месяцах на александрыйскім караблі, які зімаваў на востраве і быў пазначаны Дыяскурамі, мы адплылі.

 

Paśla-ž troch miesiacaŭ my papłyli na aleksandryjskim karabli, katory zimawaŭ na wostrawie, u katoraha byŭ znak Kastoraŭ.

Даплыўшы ў Сіракузы, прабылі мы там тры дні.

 

I prybyŭšy ŭ Syrakuzy, prabyli tam try dni.

Адплыўшы адтуль, прыбылі мы ў Рэгію праз адзін дзень, і, калі падзьмуў паўднёвы вецер, на другі дзень прыбылі мы ў Путэолі.

 

Adtul papłyŭšy wokał, prypłyli ŭ Rehiju, a kali cieraz adzin dzień paduŭ paŭdzionny wiecier, my na druhi dzień prybyli ŭ Puteoli,

Там спаткалі братоў і па іх просьбе забавіліся ў іх сем дзён. І нарэшце прыбылі мы ў Рым.

 

dzie znajšoŭšy bratoŭ, my byli prošany astacca ŭ ich siem dzion. I tak prybyli ŭ Rym.

Тамтэйшыя браты, дачуўшыся пра нас, выйшлі нам насустрач да Апіевай плошчы і Трох Гасцініц. Убачыўшы іх, Паўла падзякаваў Богу і набраўся адвагі.

 

A adtul pačuŭšy braty, wyjšli nam nasustreč až da rynku Appija i Troch Karčmaŭ. Kali ich ubačyŭ Pawał, padziakawaŭšy Bohu, nabraŭ adwahi.

Калі ж прыбылі мы ў Рым, сотнік перадаў вязняў начальніку войска, а Паўлу было дазволена жыць прыватна пад наглядам жаўнераў.

 

Kali-ž my prybyli ŭ Rym, dazwolena było Paŭłu žyć asobna z ścierahučym jaho žaŭnieram.

Па трох днях запрасіў Паўла да сябе паважаных юдэяў. І, калі яны сабраліся, казаў ім: «Мужы браты! Не зрабіў я нічога ані супраць народа, ані супраць бацькоўскіх звычаяў, але як вязень быў выдадзены з Ерузаліма ў рукі рымлянаў,

 

Paśla-ž troch dzion sklikaŭ pieršych z žydoŭ i, kali jany zyjšlisia, kazaŭ im: Mužy braty, ja, ničoha nia ŭčyniŭšy prociŭ narodu abo ajcoŭskaha zwyčaju, źwiazany z Jeruzalimu byŭ addadzieny ŭ ruki rymlan.

якія, учыніўшы мне допыт, хацелі мяне выпусціць, бо не было ўва мне ніякай смяротнай віны.

 

Kali jany zrabili aba mnie dopyt, chacieli mianie puścić, bo nia było ŭwa-mnie nijakaj pryčyny śmierci.

Калі, аднак, юдэі працівіліся гэтаму, я змушаны быў апеляваць да цэзара, але не каб вінаваціць у чым-колечы свой народ.

 

Kali-ž supraciŭlalisia žydy, ja byŭ prymušany apelawać da cezara, nie kab ja mieŭ u niečym winawacić swoj narod.

Таму, вось, запрасіў я вас, каб з вамі пабачыцца і пагаварыць, бо дзеля спадзявання Ізраэля я апутаны гэтымі кайданамі».

 

Dyk dziela hetaj pryčyny ja prasiŭ, kab was pabačyć i pahawaryć. Bo dziela nadziei Izraila ja źwiazany hetym łancuhom.

А яны сказалі яму: «Мы пра цябе не атрымалі ані лістоў з Юдэі, ані таксама ніхто з братоў не прыбыў і не паведаміў, ды ніхто нічога благога не сказаў пра цябе.

 

Jany-ž skazali da jaho: My nie atrymali ab tabie ani piśmaŭ z Judei, ani nichto z bratoŭ pryjšoŭšy pawiedamiŭ abo hawaryŭ što błahoje ab tabie.

Дык просім пачуць ад цябе, што ты думаеш, бо нам ведама аб гэтай гарэзіі, што ўсюды працівяцца ёй».

 

My-ž prosim, kab pačuć ad ciabie, što ty dumaješ; bo ab hetaj sekcie nam wiedama, što jej usiudy praciwiacca.

І, прызначыўшы яму дзень, вельмі многія прыйшлі да яго ў гатэль. І ён ім выкладаў, сведчачы пра Валадарства Божае, ад рана да вечара пераконваючы іх пра Ісуса на падставе Майсеева закону і прарокаў.

 

I naznačyŭšy jamu dzień, pryjšło da jaho na kwateru wielmi mnoha. Jon wykładaŭ im, świedčučy ab karaleŭstwie Božym i pierakonywajučy ich ab Jezusie z zakonu Majsieja i prarokaŭ ad ranku až da wiečara.

І адны былі перакананы тым, што гаварыў, а другія не верылі.

 

I niekatoryja wieryli tamu, što hawaryłasia, a niekatoryja nia wieryli.

І, будучы ў нязгодзе між сабой, сабраліся адысці. Тады Паўла сказаў ім адно слова: «Добра Дух Святы сказаў бацькам нашым праз прарока Ісаю,

 

I nia budučy pamiž saboju zhodnymi, adychodzili. Pawał kazaŭ adno słowa: Što dobra Duch światy hawaryŭ praz Izaija praroka da ajcoŭ našych (6, 9-10),

кажучы: “Ідзі да народа гэтага і скажы ім: “Слыхам пачуеце — і не зразумееце, глядзець будзеце — і не ўбачыце.

 

kažučy: "Idzi da narodu hetaha i skažy da ich: Wucham budziecie słuchać i nie zrazumiejecie, i hledziačy budziecie ŭhladacca i nia ŭhledzicie.

Бо закамянела сэрца народа гэтага, і вушамі слаба чуюць, і вочы свае заплюшчылі, каб часам не пабачыць вачамі, і не пачуць вушамі, і не зразумець сэрцам, ды не навярнуцца, і каб Я іх не аздаравіў”.

 

Bo ahrubieła serca hetaha narodu, i wušami trudna čuli, i zapluščyli wočy swaje, kab časam nia ŭbačyć wačyma, i nie pačuć wušyma, i niezrazumieć sercam, i nie nawiarnucca, i kab ja nie azdarawiŭ ich".

Дык няхай будзе вам вядома, што гэтае збаўленне Божае паслана паганам, і яны будуць слухаць».

 

Dyk niachaj budzie wam wiedama, što pahanam pasłana hetaje zbaŭleńnie Božaje, i jany buduć słuchać.

Пасля гэтых слоў юдэі разышліся, горача спрачаючыся адзін з адным.

 

I kali jon hetaje skazaŭ, wyjšli ad jaho žydy, majučy pamiž saboju wialikuju sprečku.

Паўла ж цэлых два гады пражываў у нанятай кватэры і прымаў усіх, хто да яго прыходзіў,

 

I žyŭ praz cełyja dwa hady ŭ swajej naniataj kwatery, i pryjmaŭ usich, jakija prychodzili da jaho,

абвяшчаючы Валадарства Божае і вучачы пра Госпада Ісуса Хрыста з усёй адвагай без перашкод.

 

abwiaščajučy karaleŭstwa Božaje i wučačy ab Panu Jezusie Chryście z usiej adwahaj, biez pieraškody.