Дзеі 6 разьдзел

 

 

У тыя дні, калі колькасць вучняў узрастала, пачалі геленісты наракаць на гебраяў, што ў штодзённым абслугоўванні іх удовы былі крыўджаны.

 

U henyja-ž dni, kali ŭzrastaŭ lik wučniaŭ, padniałosia narakańnie hrekaŭ prociŭ žydoŭ, tamu što ŭ štodzionnym pasłuhawańni byli kryŭdžanyja ichnyja ŭdowy.

Тады дванаццаць, склікаўшы мноства вучняў, сказалі: «Не прыдатна нам, пакінуўшы слова Божае, паслугаваць пры сталах.

 

Dyk dwanaccacioch, sklikaŭšy hramadu wučniaŭ, skazali: Heta nia dobra, kab my pakidali słowa Božaje, a słužyli dla stałoŭ.

Таму вось, браты, нагледзьце паміж сябе сем мужоў з добрым імем і поўных Духа Святога і мудрасці, якіх паставім на гэтую патрэбу.

 

Dyk nahledźcie, braty, spasiarod was, siem mužoŭ z dobrym paświedčańniem, poŭnych Ducha światoha i mudraści, katorych-by nam pastawić nad hetaj sprawaj.

А мы ўсцяж будзем на малітве і паслузе слова».

 

A my budziem pilnawacca malitwy i pasłuhawańnia słowa.

І спадабалася гэтая прапанова ўсім сабраным, і выбралі Сцяпана, чалавека, поўнага веры і Духа Святога, і Піліпа, і Прохара, і Міканора, і Тымона, і Пармэна, і Мікалая Антыяхійца, празеліта,

 

I spadabałasia mowa pierad usiej hramadoj. I wybrali Ściapana, muža poŭnaha wiery i Ducha światoha, i Filipa, i Prachora, i Nikanora, i Tymona, i Parmena i Mikałaja Antyochijca, prozelita.

і паставілі іх перад Апосталамі, і яны, молячыся, усклалі на іх рукі.

 

Hety pastawili pierad woblikam apostałaŭ i pamaliŭšysia, uzłažyli na ich ruki.

І слова Божае расло, і павялічвалася вельмі лічба вучняў у Ерузаліме; нават вялікая колькасць святароў схілілася да веры.

 

A słowa Pana rasło, i lik wučniaŭ u Jeruzalimie množyŭsia wielmi; wialikaja tak-ža hramada świataraŭ była pasłušna wiery.

Сцяпан жа, поўны веры і моцы, чыніў цуды ды вялікія знакі ў народзе.

 

Ściapan-ža, poŭny łaski i mocy, čyniŭ cudy i wialikija znaki ŭ narodzie.

Тады падняліся некаторыя з сінагогі, званай Лібяртынскай, і з Цырэнскай ды з Александрыйскай, ды з тых, што былі з Цыліцыі ды з Азіі, дыспутуючы са Сцяпанам.

 

I paŭstali niekatoryja z bažnicy, jakaja zawiecca libertynaŭ i Cyrenejaŭ, i Aleksandryjcaŭ, i tych, što byli z Cylicyi i z Azii, spračajučysia z Ściapanam.

І не маглі яны ўстаяць супраць мудрасці і Духа, у Якім ён прамаўляў.

 

I nie mahli ustajać suproć mudraści i Ducha, katory hawaryŭ.

Тады падаслалі яны людзей, якія казалі: «Мы чулі, як ён казаў блюзненні на Майсея і Бога».

 

Tady padasłali mužoŭ, kab jany kazali, što čuli jaho haworačy słowy bluźnierstwa na Majsieja i na Boha.

І ўзбурылі народ, і старэйшын, і кніжнікаў; і, збегшыся, схапілі яго і завялі ў раду.

 

I tak padburyli narod i staršych i knižnikaŭ, i źbiehšysia, chwacili jaho i prywiali ŭ Radu.

І паставілі фальшывых сведкаў, што казалі: «Гэты чалавек не перастае прамаўляць ганебныя словы супраць святога месца ды супраць закону.

 

I pastawili falšywych świedkaŭ, katoryja kazali: Heta čaławiek nie pierastaje hawaryć słowy prociŭ miesca światoha i zakonu.

Бо мы чулі, як ён казаў, што Ісус з Назарэта зруйнуе гэтае месца і пазмяняе звычаі, якія нам перадаў Майсей».

 

Bo my čuli, jak jon kazaŭ: što Jezus Nazarenski hety zrujnuje hetaje miesca i źmienić zwyčai, jakija nam pieradaŭ Majsiej.

І ўсе, што засядалі ў радзе, угледзеўшыся ў твар яго пільна, бачылі твар яго, як твар анёла.

 

I ŭhladajučysia na jaho ŭsie, što byli ŭ Radzie, bačyli twar jahony, jak twar anieła.