Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Л. Гарошка
«Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.
Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.
Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.
Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.
Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.
Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.
Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.
Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.
З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.
Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.
На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.
Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,
юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.
Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.
Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.
З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!
Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,
дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.
Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.
Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?
Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.
Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»
