Лукаша 23 разьдзел

 

 

І, калі ўзнялася ўсё мноства іх, павялі Яго да Пілата.

 

І пачалі Яго вінаваціць, кажучы: «Мы выявілі, што Ён бунтуе наш народ, і забараняе плаціць падатак цэзару, і называе сябе Хрыстом Царом».

 

Дык спытаўся ў Яго Пілат, кажучы: «Ты — Цар Юдэйскі?» А Ісус, адказваючы, гаворыць: «Ты кажаш».

 

І гаворыць Пілат першасвятарам і народу: «Я не знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку».

 

Але яны настойвалі, кажучы: «Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галілеі аж дасюль».

 

А Пілат, чуючы гэта, спытаўся, ці Гэты Чалавек галілеец,

 

і, калі даведаўся, што Ён з уладанняў Ірадавых, адаслаў Яго да Ірада, які сам быў тымі днямі ў Ерузаліме.

 

Ірад, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся: бо ад даўняга часу прагнуў убачыць Яго, бо многа пра Яго чуў і спадзяваўся ўбачыць, што Ім будзе зроблены які-небудзь знак.

 

І задаваў Яму многа пытанняў, але Ён яму нічога не адказаў.

 

А першасвятары і кніжнікі стаялі там, вінавацячы Яго.

 

Тады Ірад выказаў Яму пагарду разам з жаўнерамі сваімі і пасмяяўся, апрануўшы Яго ў белыя шаты, і адправіў да Пілата.

 

І сталіся ў той дзень Ірад і Пілат сябрамі, бо перад тым варагавалі між сабой.

 

А Пілат, пазваўшы першасвятароў, начальнікаў і народ,

 

сказаў ім: «Вы выдалі мне Гэтага Чалавека, быццам Ён бунтуе народ, і вось, я, распытваючы ў вашай прысутнасці, не знайшоў у Гэтым Чалавеку ніякай віны ў тым, у чым вы вінаваціце Яго;

 

таксама і Ірад, бо адаслаў Яго да вас. І вось, не даведзена Яму нічога, вартага смерці.

 

Таму, пакараўшы, я адпушчу Яго».

 

А яму трэба было дзеля свята адпусціць ім аднаго з вязняў.

 

Дык увесь натоўп закрычаў: «Забі Яго, а адпусці нам Барабу»,

 

а той быў кінуты ў вязніцу за паўстанне ў горадзе і забойства.

 

Затым паўторна прамовіў Пілат да іх, хочучы адпусціць Ісуса,

 

але яны крычалі, кажучы: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»

 

Ён трэці раз сказаў ім: «Што Ён зрабіў благога? Не знайшоў я ў Ім нічога, вартага смерці; дык пакараю Яго і адпушчу».

 

Ды яны настойвалі, патрабуючы з крыкам, каб быў укрыжаваны, і перамагаў гармідар іх і першасвятароў.

 

Тады Пілат прысудзіў выканаць іх просьбу:

 

адпусціў ім таго, хто за бунт і за забойства быў кінуты ў вязніцу, якога дамагаліся, а Ісуса выдаў на іх волю.

 

І, калі вялі Яго, спынілі нейкага Сімона з Цырэны, які ішоў з поля, і ўсклалі на яго крыж, каб нёс яго за Ісусам.

 

Ішоў за Ім вялікі натоўп людзей і жанчыны, якія плакалі і галасілі.

 

Ісус жа, павярнуўшыся да іх, сказаў: «Дочкі ерузалімскія, не плачце дзеля Мяне, але дзеля сябе саміх плачце ды дзеля дзяцей вашых,

 

бо, вось, надыходзяць дні, калі будуць казаць: “Шчасныя няплодныя і ўлонні, што не нарадзілі, ды грудзі, якія не кармілі”.

 

Тады стануць казаць гарам: “Валіцеся на нас”, і ўзгоркам: “Схавайце нас”,

 

бо калі з зялёным дрэвам гэта робяць, што станецца з сухім?»

 

Вялі з Ім таксама іншых двух злачынцаў, каб забіць іх.

 

І, калі прыйшлі на месца, якое называецца Чараповае, там укрыжавалі Яго і разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч Яго.

 

Ісус жа казаў: «Ойча, даруй ім, бо не ведаюць, што робяць». І, дзелячы адзенне Яго, кідалі жэрабя.

 

І народ стаяў, прыглядаючыся. Кпілі з Яго і начальнікі, кажучы: «Іншых ратаваў, хай і Сябе выратуе, калі Ён — Хрыстос, выбраннік Божы».

 

І стаяў народ і глядзеў. Насьміхаліся-ж разам з імі і начальнікі, кажучы: "Другіх ратаваў, няхай выратуе Самога Сябе, калі Ён Хрыстос, выбраны Божы".

Таксама і жаўнеры здзекаваліся з Яго, падыходзячы і падаючы Яму воцат,

 

Таксама і жаўнеры зьдзекаваліся з Яго падыходзячы і падносячы Яму воцат,

і кажучы: «Калі Ты — Цар Юдэйскі, уратуй Сябе!»

 

ды кажучы: "Калі Ты кароль юдэйскі, выбаві Самога Сябе".

І быў над Ім надпіс напісаны грэцкімі, рымскімі і гебрайскімі літарамі: «Гэта Цар Юдэйскі».

 

І быў над Ім напіс, напісаны па грэцку, па рымску і па жыдоўску: Гэты ёсьць кароль юдэйскі.

А адзін з разбойнікаў, што былі ўкрыжаваны, блюзніў супраць Яго, кажучы: «Няўжо Ты, не Хрыстос? Уратуй Самога Сябе і нас!»

 

Адзін з павешаных разбойнікаў зьневажаў Яго, кажучы: "Калі Ты Хрыстос, выратуй Сябе і нас".

А другі, адказваючы, сунімаў яго, кажучы: «Ты і Бога не баішся, хоць церпіш тую самую кару.

 

Другі-ж наадварот сунімаў яго ды гаварыў: "Ці-ж ты не баішся Бога, калі і сам засуджаны на тое-ж?

І мы ж справядліва, бо атрымліваем вартае ўчыненага! А Ён нічога благога не зрабіў».

 

І мы засуджаны справядліва, бо дасталі належнае за нашыя ўчынкі, а Ён нічога дрэннага не зрабіў".

І казаў Ісусу: «Госпадзе, узгадай мяне, калі прыйдзеш у Тваё Валадарства».

 

І сказаў Ісусу: "Успамяні аба мне, Госпадзе, як прыйдзеш у Тваё Валадарства!"

І сказаў яму Ісус: «Сапраўды кажу табе: сёння будзеш са Мною ў раі».

 

І сказаў яму Ісус: "Сапраўды кажу табе: Сёньня-ж будзеш са Мною ў раю".

І было блізу шостай гадзіны, і цемра сталася па ўсёй зямлі аж да дзявятай гадзіны,

 

і сонца знікла, і заслона святыні разадралася пасярэдзіне.

 

І, усклікаючы моцным голасам, Ісус гаворыць: «Ойча, у рукі Твае перадаю Дух Мой». І, сказаўшы гэта, сканаў.

 

Сотнік, бачачы, што сталася, уславіў Бога, кажучы: «Гэты Чалавек быў сапраўды Справядлівы».

 

І ўвесь натоўп тых, што сабраліся на гэтае відовішча і бачылі, што сталася, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

А здалёк стаялі ўсе знаёмыя Яго і жанчыны, што ішлі следам за Ім ад Галілеі, гледзячы на гэта.

 

І вось, чалавек, імем Язэп, які быў членам рады, чалавек добры і справядлівы, —

 

ён не прымаў ўдзел у радзе іх і учынках, — з Арыматэі, горада юдэйскага, які і сам чакаў Валадарства Божага,

 

ён прыйшоў да Пілата і прасіў цела Ісуса,

 

і, зняўшы Яго, загарнуў Яго ў плашчаніцу і паклаў Яго ў магільне, высечанай у скале, у якой яшчэ ніхто не быў пакладзены.

 

І быў гэта дзень прыгатавання, і надыходзіла субота.

 

Падышлі таксама жанчыны, якія прыйшлі з Ім з Галілеі, і ўбачылі магілу і як пакладзена было цела Яго,

 

і, вярнуўшыся, прыгатавалі духмянасці і алеек, і нічога не рабілі ў суботу паводле прыказання.