Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Сёмухі
Я чалавек, які ведае нядолю сваю ад дубца гневу Яго.
Я чалавек, які зьведаў гора ад жазла Твайго гневу:
Ён мяне падганяў і завёў у цемру, а не ў святло.
Ён павёў мяне і ўвёў у цемру, а не ў сьвятло.
Толькі на мяне ўвесь дзень звяртаў руку Сваю.
Толькі супроць мяне Ён зьвяртае руку Сваю кожнага дня;
Вынішчыў скуру маю і цела маё, сцёр косці мае.
выснажыў плоць маю і скуру маю, паламаў мае косьці;
Убудаваў у коле маім і акружыў мяне горыччу і мукай.
абгарадзіў мяне і абклаў горыччу і цяготаю;
Памясціў мяне ў цемры, быццам мёртвых, на вечнасць.
пасадзіў мяне ў цёмнае месца, як даўно памерлых;
Аббудаваў мяне кругом, каб я не выйшаў, абцяжарыў мае кандалы.
акружыў мяне мурам, каб я ня выйшаў, уцяжыў аковы мае,
Але і калі б я крычаў і прасіў, зацішыў маю малітву.
і хоць я клічу і енчу, нячулы Ён да малітвы маёй;
Чатырохкутнымі камянямі закрыў маю дарогу ды перакрыў сцежкі мае.
крушнямі загарадзіў мне дарогі, скрывіў сьцежкі мае.
Стаўся Ён для мяне цікуючым мядзведзем і львом у сховішчы.
Ён мне стаўся як бы мядзьведзь у засадзе, як бы леў у патайным месцы;
Сцежкі мае паблытаў і разбіў мяне, пакінуў мяне адзінокім.
скрывіў дарогі мае і разарваў мяне, у нівеч абярнуў мяне;
Напяў лук Свой і паставіў мяне як прыцэл для стрэлаў.
напяў лук Свой і паставіў мяне як бы цэлем пад стрэлы;
Упусціў у ныркі мае стрэлы калчана Свайго.
паслаў у ныркі мае стрэлы з калчана Свайго.
Стаўся я на пасмяянне для ўсяго майго народа ды іх песенькай кплівай паўсядзённай.
Я зрабіўся пасьмешышчам усяму народу майму, штодзённаю скрушлівай песьняй яго.
Ён мяне перапоўніў гаркатою, ап’яніў мяне палыном.
Ён насыціў мяне горыччу, напаіў мяне палыном;
Паламаў мне на жвіры зубы мае, пагрузіў мяне ў попел.
скрышыў камянямі зубы мае, пасыпаў мяне попелам.
І душа мая пазбылася супакою, забыўся я пра добрае.
І адышоў спакой ад душы маёй; я забыўся пра шчасныя дні,
Дык сказаў: «Прапала дастойнасць мая, ды надзея мая ў Госпадзе.
і сказаў я: загінула сіла мая і надзея мая на Госпада.
Прыпамяні гора і пілігрымаванне маё — палын і атруту.
Падумай пра цярпеньні мае, пра гароту маю, пра жоўць і палын.
Памяць памятлівая, і нішчэе ўва мне душа мая.
Цвёрда памятае гэта душа мая і ападае ўва мне.
Гэтак разважаць буду ў сэрцы сваім, дзеля таго буду мець надзею».
Вось, што я адказваю сэрцу майму і таму спадзяюся:
Ласка Госпада, што мы не папрападалі, бо не спынілася Яго літасцівасць.
зь міласьці Госпада мы ня зьніклі, бо ня вычарпаўся Яго мілажаль:
Новая кожнай раніцы, вялікая вернасць твая.
ён абнаўляецца кожнае раніцы; вялікая вернасьць Твая!
«Частка мая — Госпад, — кажа душа мая, — таму і чакаць буду Яго».
Гасподзь частка мая, кажа душа мая, спадзявацьмуся ж на Яго.
Добры ёсць Госпад для тых, хто спадзяецца на Яго, для душы, што шукае Яго.
Добры Гасподзь з тымі, што на Яго спадзяюцца, з душою, якая шукае Яго.
Добра ёсць моўчкі чакаць збаўлення Госпадава.
Добра таму, хто цярпліва чакае ратунку ад Госпада.
Добра чалавеку, калі б нёс ярмо ад сваёй маладосці.
Добра чалавеку, калі ён нясе ярмо ў маладосьці сваёй;
Будзе сядзець адзінокі і маўчаць, калі гэта накладзена на яго.
сядзіць адасоблена і маўчыць, бо Ён ярмо наклаў на яго;
Хай усуне вусны свае ў попел, калі яшчэ ёсць надзея.
кладзе вусны свае ў пыл, думаючы: «магчыма, яшчэ ёсьць надзея»;
Хай таму, хто б’е, падставіць шчаку, каб той напоўніўся ганьбаю.
падстаўляе шчаку сваю таму, хто яго б’е, здавальняецца ганьбаваньнем,
Не адпіхне бо навечна Госпад.
бо не навек пакідае Гасподзь.
Бо калі нават прынізіў, усё ж пашкадуе паводле мноства міласэрнасці Сваёй.
Але паслаў гора, і ўмілажаліцца зь вялікай даброці Сваёй.
Не ад сэрца паніжае Ён і карае сыноў чалавечых.
Бо Ён не па волі сэрца Свайго карае і засмучае сыноў чалавечых.
Таптаць пад нагамі сваімі ўсіх палонных зямлі,
Але калі топчуць нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
крывіць права чалавека на віду Найвышэйшага,
калі несправядліва судзяць чалавека перад абліччам Усявышняга,
ашукваць чалавека на судзе сваім, — ці ж Госпад гэтага не ведае?
калі чалавека ўціскаюць у дзеях ягоных: хіба ня бачыць Гасподзь?
Хто ж ёсць такі, што сказаў — і сталася? Ці ж Госпад не загадаў?
Хто гэта кажа: «І тое бывае, чаму Гасподзь не загадаў быць»?
Ці ж з вуснаў Найвышэйшага не выходзяць дабро і зло?
Ці не ад вуснаў Усявышняга адбываецца бедства і посьпех?
Як можа наракаць чалавек, які жыве, кожны за грахі свае?
Навошта наракае чалавек жывы? кожны хай наракае на грахі свае.
Прасочым за дарогамі сваімі, разгледзім і навернемся да Госпада.
Выпрабуем і дасьледуем шляхі свае, і зьвернемся да Госпада.
Падымем сэрцы нашы разам з рукамі да Госпада ў неба.
Узьнясём сэрца наша і рукі да Бога, сутнага на нябёсах:
Мы паводзілі сябе ліха і былі бунтаўнікамі; таму і Ты неперамольны быў.
мы адпалі і ўпарціліся; Ты ня зьлітаваўся:
Адзеўся Ты ў гнеў і караў нас, забіваў, не шкадаваў.
Ты пакрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў, не шкадуючы;
Пакрыўся Ты хмараю, каб не дайшло маленне.
Ты засланіў сябе хмарай, каб не даходзіла наша малітва;
Выдаў нас на выкараненне, як агіду спаміж народаў.
сьмецьцем і мярзотаю Ты зрабіў нас сярод народаў.
Разявілі на нас свае вусны ўсе ворагі нашы.
Разьзявілі на нас пашчу сваю ўсе ворагі нашы.
Удзелам нашым сталіся: страх ды яма, знішчэнне ды разруха.
Жах і яма, спусташэньне і спусташэнне — доля наша.
Ручаі слёз выпускае вока маё над знішчэннем дачкі «народа Майго».
Патокі водаў вылівае вока маё па пагібелі дачкі народа майго.
Вока маё вылівае слёзы, не спыняецца, бо няма супакою.
Вока маё выліваецца і не перасыхае, бо палёгкі няма,
Пакуль Госпад не зірне і не пабачыць з нябёсаў,
пакуль ня ўгледзіць і ня ўбачыць Гасподзь зь нябёсаў.
вока маё трывожыць душу маю дзеля ўсіх дачок горада майго.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак майго горада.
Палявалі на мяне, як на птушку, надарма ворагі мае.
Па ўсякаму сіліліся вылавіць мяне, як птушку, ворагі мае, бязь ніякай прычыны;
Губілі ў балоце жыццё маё ды кідалі ў мяне камяні.
укінулі жыцьцё маё ў яму і закідалі мяне камянямі.
Падымаліся воды над галавою маёй, я сказаў: «Прападаю».
Воды падняліся да галавы маёй; я сказаў: «загінуў я».
Прызываў я імя Тваё, Госпадзе, з глыбіні ямы.
Я заклікаў імя Тваё, Госпадзе, зь ямы глыбокай.
Чуў Ты мой крык: «Не адварочвай вуха Свайго ад майго плачу і ўмольванняў».
Ты чуў голас мой; не затулі Тваё вуха ад уздыханьня майго, ад енку майго!
Ты наблізіўся ў той дзень, калі прызываў я Цябе, сказаў Ты: «Не бойся!»
Ты набліжаўся, калі я клікаў Цябе, і казаў: ня бойся!
Разбіраў Ты, Госпадзе, справу душы маёй: адкупіў Ты жыццё маё.
Ты абараняў, Госпадзе, дзеі душы маёй; акупляў жыцьцё маё.
Бачыш, Госпадзе, гора маё, судзі справядліва мяне.
Ты бачыш, Госпадзе, крыўду маю; рассудзі справу маю.
Ты бачыш усю злосць іх, усе іх намеры адносна мяне.
Ты бачыш усю помсьлівасьць іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне;
Ты чуеш знявагі іх, Госпадзе, усе іх намеры адносна мяне.
Ты чуеш, Госпадзе, лаянку іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне,
Вусны цікуючых на мяне і задумкі іх супраць мяне ўвесь дзень.
словы тых, што паўстаюць на мяне, і іхнія хітраваньні супроць мяне дзень у дзень.
Зірні на іх сяданні і ўставанні, я — песенька іх.
Паглядзі, ці сядзяць яны, а ці ўстаюць, я для іх — песьня.
Адгадзі ім, Госпадзе, па ўчынках рук іх.
Аддай ім, Госпадзе, паводле дзеяў рук іхніх;
Дай ім закамянеласць сэрца і праклён Твой .
пашлі ім памрочышча сэрца і пракляцьце Тваё на іх;
Пераследуй іх у гневе і знішчы іх з-пад нябёс Тваіх, Госпадзе!
перасьледуй іх, Госпадзе, гневам тваім, і вынішчы іх з паднябеснай.
