Быццё 20 разьдзел

 

 

Адсюль Абрагам перабраўся ў зямлю Нагэб, і абжыўся між Кадэсам і Сурам, і качаваў па Герару.

 

Пойде же оттуду Авраамъ до земли полуденное и живяше межи Кадисомъ и Суромъ; и погостилъ въ Ерарисъ.

І сказаў ён пра Сару, жонку сваю: «Яна мая сястра». Дык Абімэлех, цар Герара, паслаў [за ёй] і забраў яе.

 

И глагола о Сарре, жене своей: «Сестра моя естъ». Тогда послал Авимелехъ, царь Ерарский, и взялъ ю.

І прыйшоў Бог да Абімэлеха ноччу ўва сне і кажа яму: «Вось, ты памрэш з-за жанчыны, якую ўзяў, бо яна мае мужа».

 

И прииде Богъ ко Авимелеху во спании в нощи и рече ему: «Се, умреши жены для сея, юже еси взялъ, имать убо мужа».

А Абімэлех не дакранаўся да яе, дык адказаў: «Госпадзе, ці ж і народ справядлівы будзеш забіваць?

 

Авимелех же не доткнул ся былъ ее, и рече: «Господи! людей неведящих и праведных да не погубиши!

Ці ж ён сам не сказаў мне: “Яна сястра мая”, і яна казала таксама: “Ён брат мой”. У прастаце сэрца свайго і ў чысціні рук маіх я зрабіў гэта».

 

Сам убо Авраамъ поведилъ мне, яко сестра его естъ, и она рече: “Братъ мой естъ”. Во простости серца моего и в чистоте руку моихъ учиних сее».

І сказаў яму Бог ува сне: «І Я ведаю, што ў прастаце сэрца ты зрабіў гэта, і таму засцярог цябе, каб ты не зграшыў адносна Мяне, і не дапусціў, каб ты дакрануўся да яе.

 

И рече к нему Богъ: «И Азъ вемъ о томъ, яко во простости серца учинилъ есь сее, протожъ и выстерегохъ тебе, да бы не съгрешилъ еси предо Мною, и не дах ти доткнутися ее.

Цяпер вось вярні жонку мужу яе, бо ён прарок, і будзе маліцца за цябе, і ты будзеш жыць. Калі ж не захочаш вярнуць, то ведай, што памрэш смерцю ты і ўсе, хто твае».

 

Ныне же наврати жену мужу ея, и помолится за тя, пророк убо ест, и живъ будеши. Естъли же не восхощеши навратити, то смертию умреши ты и вся, еже твоя суть».

І зараз жа раніцай, падняўшыся, склікаў Абімэлех усіх паслугачоў сваіх і пераказаў ім усе гэтыя словы ў вушы іх. І людзі дужа спалохаліся.

 

Тогда скоро восталъ в ночи Авимелехъ, и созвал вся отроки своя, и глаголалъ вся слова сия во уши имъ; и убояшеся вси мужи вельми.

І паклікаў Абімэлех Абрагама, і сказаў яму: «Што ты зрабіў нам? Чым я зграшыў перад табой, што ты навёў на мяне і на царства маё вялікі грэх? Што ты не павінен быў зрабіць, зрабіў мне».

 

Возвал теже Авимелехъ Авраама и рече ему: «Что учинил еси нам? И что провинихомъ тобе, яко возвелъ еси на мя и на царство мое грех превеликий? И чего не имел есь вчинити, учинилъ еси нам».

І зноў сказаў: «Што ты думаў, робячы гэта?»

 

И паки пытаяся Авра ама, и рече: «Что помысляя, учинил еси сее?»

Абрагам адказаў: «Я разважаў так: на гэтым месцы, напэўна, няма страху Божага, дык заб’юць мяне з-за жонкі маёй.

 

Отвеща Авраамъ: «Помыслихъ сам в собе, глаголя, еда несть боязни Божия въ месте семъ и убиють мя для жены моея,

Дарэчы, яна сапраўды сястра мая, як дачка бацькі майго, але не дачка маці маёй. І я ўзяў яе за жонку.

 

но по правде сестра моя естъ, дщера от отца моего, а не от матери моея, и понялъ есми ю собе за жену.

Калі Бог учыніў так, што я пайшоў з дому бацькі майго, я сказаў: “Акажы ты мне гэту ласку: у кожным месцы, куды прыбудзем, ты кажы, што я брат твой”».

 

И егда вывелъ мя Богъ з дому отца моего, рекохъ к ней: “Милосердие учиниши со мною — во всякомъ месте, в неже вниидемы, ирци, яко братъ твой есмъ”».

Дык узяў Абімэлех авечак, і валоў, і паслугачоў, і паслугачак і даў Абрагаму. І вярнуў яму Сару, жонку яго,

 

Взял же естъ Авимелехъ овъце и волы, рабы и рабыне и даровалъ Авраама; и навратилъ ему Сарру, жену его,

і сказаў: «Вось, зямля мая перад табой, дзе б табе падабалася — жыві».

 

и рече: «Землю пред собою имате, игде же вамъ любо естъ, живите».

А Сары сказаў ён: «Вось, даю брату твайму тысячу сікляў срэбра. Вось, хай гэта будзе табе для прыкрыцця вачэй усім тым, хто разам з табой, што ты без віны».

 

Сарре же рече: «Се дах тысещу сребреных брату твоему: то будеть тобе к заслонении очию твоих предо всеми, иже суть с тобою; и игдеже аще пойдеши, паметай, яко еси была взята».

І Абрагам памаліўся да Бога, і Бог аздаравіў Абімэлеха, і жонку, і паслугачак яго, і яны маглі нараджаць.

 

Егда же молися Авраамъ, исцелилъ Богъ Авимелеха, и жены его, и рабыне его, и начаша родити,

Бо Госпад закрануў бясплоднасцю ўсе ўлонні ў доме Абімэлеха за Сару, жонку Абрагама.

 

заключилъ убо былъ Господь весь живот рожающий в доме Авимелехове Сарры для, жены Авраамовы.