Быццё 33 разьдзел

 

 

І Якуб, падняўшы вочы свае, убачыў, што набліжаецца Эзаў, а з ім чатырыста мужчын. І падзяліў дзяцей Ліі, Ракелі і абедзвюх нявольніц,

 

Воздвиже пакъ Яковъ очи свое и виде: се Ісавъ, братъ его, идяше и с ним четыреста мужевъ. И разлучилъ есъ сыны Лиины и Рахилина и обудву меншиць.

і памясціў адну і другую нявольніц з іх дзецьмі наперадзе, Лію з яе дзецьмі крыху за імі, а Ракель і Язэпа — самымі апошнімі.

 

И поставилъ обедве меншице и сыны их напереде, Лию пакъ и сыны ея по нихъ в другомъ месте; Рахиль же и Іосифа, сына ея, назаде всехъ.

А сам, ідучы перад усімі, сем разоў пакланіўся да зямлі, пакуль падышоў да брата свайго.

 

Самъ пакъ вышедъ пред ними, поклонился до земли седмижды, дондеже приближался братъ его.

І Эзаў падбег насустрач брату свайму, абняў яго; і, абхапіўшы шыю яго, пацалаваў яго, і расплакаліся абодва.

 

И тако бежай Ісавъ во стретение брата своего, и обнявъ, поцалова и, и припадъ ко шии его, плакася велми.

І, падняўшы вочы, убачыў жанчын і дзяцей іх, і спытаўся: «Хто яны табе?» Ён адказаў: «Гэта дзеці, якіх падараваў Бог мне, слузе твайму».

 

Позревъ же очима своима и виде жены Якововы и дети ихъ, и рече: «Что сезде хотять сии и чие суть?» Отповедел Яковъ: «Дети суть, еже далъ естъ Богъ рабу твоему».

Тады падышлі нявольніцы з сваімі дзецьмі і пакланіліся.

 

И приближившися, меншице з детми своими поклонишеся ему.

Падышла потым Лія са сваімі дзецьмі, і калі яны таксама пакланіліся, апошнімі аддалі паклон Язэп і Ракель.

 

Приступи теже и Лия со сынми своими и поклонися Ісаву. Потомъ пакъ напоследы прииде Іосифъ и Рахиль и поклонишеся ему.

І спытаўся Эзаў: «Чые гэта статкі, якія я напаткаў?» Якуб адказаў: «Каб знайшоў я ласку перад гаспадаром маім».

 

И рече Ісавъ: «Чия суть стада тая, еже стретохъ?» Отвеща Яковъ: «Да быхъ знашолъ ласку пред очима твоима, господине мой».

А той кажа: «Маю я многа, браце мой, хай тваё будзе табе».

 

Тогда рече Ісавъ: «Имаю множество их, брате мой; да будуть твоя тобе».

Якуб адказаў: «Але ж не, прашу. Калі я знайшоў ласку ў вачах тваіх, прымі маленькі дар з рук маіх. Бо калі я ўбачыў аблічча тваё, як быццам бачыў аблічча Бога, і ты быў да мяне спагадны.

 

Рече к нему Яковъ: «Не чини того, молю ти ся, господине мой; знайдох ли милость предъ тобою, приими ныне дарокъ сей от руку моихъ.a Такъ убо радъ узрелъ есми лице твое, яко быхъ виделъ лице Божие.

Прымі ж, прашу, дабраславенне, якое прыбыло да цябе, бо Бог міласцівы для мяне, маю ўсё». І так заахвочваў яго, што той прыняў

 

Слютуйся надо мною и приими дары со благославениемъ, еже послахъ к тобе, имиже помилова мя Господь Богъ, даяй все». И тако для нужди братовы принявъ Ісавъ дары

і сказаў: «Хадзем разам, буду спадарожнікам тваім».

 

и рече: «Поедмы жъ посполу и буду товаришемъ пути твоего».

Якуб адказаў: «Ведаеш, мой гаспадару, што са мною малыя дзеці, а таксама авечкі з акотам і каровы; калі буду абцяжарваць іх падарожжам хоць бы адзін дзень, то прападуць усе мае статкі.

 

Отвеща Яковъ, глаголя: «Видиши, господине мой, яко дети имамъ млады. Овци теже и кравы, иже со мною телны суть, пожену ли ихъ скоро путемъ, то помруть единого дня вси стада.

Дык ідзі, гаспадару мой, перад паслугачом тваім, а я буду ісці памалу, так, як пойдзе мой статак перада мною і як будуць ісці дзеці, пакуль не прыйду да гаспадара майго ў Сэір».

 

Сего для поедь ты, господине мой, предъ рабомъ своимъ, азъ же полегъку наследовати тебе буду по силе детей моихъ даже и прииду за господиномъ моимъ до Сеира».

Эзаў адказаў: «Прашу цябе, хай застануцца спадарожнікамі табе хаця б некалькі людзей маіх, якія са мною». «Няма, — кажа, — патрэбы; аднаго мне толькі трэба, каб знайшоў я ласку ў вачах гаспадара майго».

 

Рече к нему Ісавъ: «Молю ти ся, да оставлю неколико от мужей сихъ, еже со мною суть, и да проводять тебе путемъ, по немже идеши». Отвеща ему Яков: «Не естъ потреба, толико того потебую, да быхъ знашолъ ласку предъ лицемъ твоимъ, господина моего».

І Эзаў вярнуўся ў той дзень дарогай сваёй у Сэір.

 

Тогда навратился естъ Ісавъ путемъ своимъ, имже былъ пришолъ до Сеира.

А Якуб прыбыў у Сукот, дзе збудаваў сабе дом, а для сваіх статкаў паставіў буданы. Дзеля таго тую мясцовасць назваў ён Сукотa.

 

Яков же прииде до Сохота, игдеже поставил собе храмину и розбилъ шатры. И назвалъ имя месту тому — Сохотъ, то естъ «станы».

Калі прыйшоў з Падан-Арама, пераправіўся Якуб бяспечна ў горад Сіхэм, які ў зямлі Ханаан, і абжыўся каля горада.

 

И пошолъ оттоле в Салимъ, градъ Сихемъский, иже ест в земли Ханаони, внегда убо навратился был з Межиречия Сирскаго и живяше пред градом,

І купіў ён частку поля, на якой паставіў палатку сваю, ад сыноў Гамора, бацькі Сіхэма, за сто срэбранікаў.

 

купил часть поля от сынов Геморовых, отца Сихемова, за сто овець,

І ўзнёс там ахвярнік, і назваў яго: «Бог ёсць Богам Ізраэля».

 

на немже розбилъ шатры и вделал требник. И призва ту имя пресилнаго Бога Ізраилева.