Быццё 49 разьдзел

 

 

І паклікаў Якуб сыноў сваіх, і сказаў ім: «Збярыцеся, каб мне абвясціць, што чакае вас у пазнейшых часах.

 

Призва Яковъ сыны своя и рече имъ: «Сберитеся, да возвещу вамъ, что имать приити на васъ во последние дни!

Збярыцеся і паслухайце, сыны Якуба, паслухайце бацькі вашага, Ізраэля!

 

Сойдитеся жъ и послушайте, сынове Яковлевы, послушайте Ізраиля, отца своего!

Рубэн, першародны мой, ты — моц мая і пачатак сілы маёй; першы па дастойнасці, старэйшы па сіле!

 

Рувиме, первороженный мой! ты крепость моя и зачало болестей моих, первый в дарехъ, больший во властелехъ;

Пенячыся, як вада, не будзеш пяршынстваваць, бо ты ўвайшоў у ложак бацькі свайго і апаганіў пасцель маю.

 

излиался есь, яко вода, не рости ж, понеже возлезъ еси на ложе отца своего и осквернилъ есь постелю его.

Сімяон і Леві — браты, начынне гвалту зброя іх.

 

Семионъ и Левви, братия, сосуды безакония воюющие;

У іх нараду не ўвойдзе душа мая, і ў сходзе іх хай не будзе славы маёй, бо ў шале сваім забілі яны чалавека і ў сваволлі сваім падрэзалі жылы быкоў.

 

во советъ ихъ не приидеть душа моя и в сонме ихъ не будеть слава моя, понеже во ярости своей побиша человеки и помыслом своимъ подкопаша стену;

Праклятая лютасць іх, бо ўпорыстая, і заядласць іх, бо тупая! Падзялю іх у Якубе і раскіну іх у Ізраэлю.

 

злоречена ярость ихъ, яко невступна, и гневъ их, яко лютъ естъ; разделю е во Якове и разсею их во Ізраили.

Юда, цябе будуць хваліць браты твае, твая рука на карках ворагаў тваіх; будуць пакланяцца табе сыны бацькі твайго.

 

Іудо! тебе похвалять братия твоя. Руце твои на шии враговъ твоихъ; тобе поклонятся сынове отца твоего.

Юда — малады леў, сын мой, ад здабычы падняўся ты; адпачыць лёг ён, як леў і быццам львіца, і хто пабудзіць яго?

 

Львичекъ лвовъ Іуда; на користь, сыне мой, воступилъ еси; отпочивая, возлег есь, яко левъ и яко лвица: икто жъ пробудилъ его?

Не будзе аднятае жазло ад Юды, і кій князя — з-пад ног яго, пакуль не прыйдзе той, чыім яно ёсць і каму скорацца народы.

 

Не от[ъ]имется достойность царева от Іуды и ни княз от бедръ его, донеле приидеть, Онже посылаемъ естъ, и Той будеть чаяние народомъ.

Прывязваючы да вінаградніку аслянятка сваё і да ўшчэпу вінаграднага сына асліцы сваёй, памые ў віне адзенне сваё ды ў крыві вінаграду плашч свой.

 

Будеши привязая ко винограду осля свое и к кореню винному, сыну мой, ослицу свою; спереши во вине ризу свою и въ крови грознове одежду свою;

Вочы яго цямнейшыя за віно, і зубы яго бялейшыя за малако.

 

краснейши суть очи его над вино и белейши зубы его над млеко.

Забулон на беразе мора будзе жыць і ў прыстані караблёў, пашыраючыся аж да Сідона.

 

Зевулонъ на брегу морскомъ жити будеть и на пристанищи лодей, досягая даже до Сидона.

Ісахар — асёл дужы, што ляжыць паміж загонаў.

 

Ізахаръ — оселъ силный: почивая посреди предел,

Ён убачыў, што супачынак — гэта добра і што зямля — гэта найлепш; і падставіў ён плячо сваё да нашэння, і пачаў служыць за плату.

 

виде покой яко добръ и земля яко изъбранна, и преклони рамя свое на дело и вчинися дани даяй.

Дан будзе судзіць народ свой як адно з пакаленняў Ізраэля.

 

Данъ будеть судити людей своих, яко и иное племя во Ізраили.

Дан станецца змяёю на дарозе, гадзінай на сцежцы, што кусае ногі каня, каб коннік яго падаў назад.

 

Буди ж Данъ змия на пути и рогатый гадъ на стежце, щипая копыта конемъ, да спадеть седяй на немъ въспять.

Чакаць буду, Госпадзе, збаўлення Твайго!

 

Спасения твоего ожидати буду, Господи!

Гад — разбойнікі будуць нападаць на яго, а ён будзе наступаць ім на пяты.

 

Гадъ, препоясавыйся, брань вчинить пред нимъ, и той препояшется, идя съзаду.

Асэр — сыты хлеб яго, і ён будзе дзяліць раскошы царскія.

 

Асеръ — тучный хлебъ его, и подавати будеть пищу царем.

Нэфталі — адпушчаная лань, што дае прыгожыя рогі.

 

Нефталим — елень выпущеный, придавая словом красоты.

Язэп — урадлівае дрэва, урадлівае дрэва над крыніцаю: галінкі яго выступаюць па-за мурам.

 

Сын возраслывъ Іосифъ, сынъ возрасливъ и красного позрения.

Але дражнілі яго і сварыліся, і варожымі яму былі тыя, якія маюць дроцікі.

 

Дщеры бегивали по стене и прогневали его и сварилися, и завидили ему, имеюще стрелы;

Ды зламаўся лук іх, і аслаблі мышцы плечаў іх дзякуючы рукам Усемагутнага Якуба, дзякуючы імю Пастыра, Каменя Ізраэля.

 

ста во крепости лукъ его, и разторгнушеся оковы мышцей и руку его рукама Того, Онже естъ крепость Яковлева. Оттоле Пастырь выступилъ естъ, камень людей Ізраилевыхъ.

Бог бацькі твайго будзе Успаможцам тваім, і Усемагутны будзе дабраслаўляць цябе дабраславеннямі нябеснымі з гары, дабраславеннем бездані, што ляжыць унізе, дабраславеннем грудзей і ўлоння.

 

Богъ отца твоего буди ж помощникъ твой, и Вседержитель да благославить тебе благославениемъ небесным свыше и благославениемъ земнымъ, еже естъ низу, благославением перстей и утробы.

Дабраславенні бацькі твайго ўзмацніліся па-над дабраславеннямі гораў адвечных і па-над пажаданнямі ўзгоркаў спрадвечных; хай будуць яны на галаве Язэпа і на цемені выбранца між братоў сваіх.

 

Благославения отца твоего укрепишеся надъ благославения отцевъ его, донеле же не приидеть жадание горъ вечныхъ, да будуть на главе Іосифове и на верху посвященнаго межи братиею его.

Бэньямін — воўк драпежны, шторання будзе есці здабычу, а вечарам дзяліць здабытак».

 

Вениаминъ, волкъ хватливый, из утра ести будеть ловитву, а на вечеръ розделить користь».

Усе яны — гэта дванаццаць пакаленняў Ізраэля. Вось, гэта сказаў ім бацька іх і дабраславіў кожнага паасобку асабістымі дабраславеннямі.

 

Вси тые во двунадесети коленехъ Ізраилевыхъ. Сие слова молвилъ естъ имъ отець ихъ и благослави единаго каждого благославениемъ особнымъ.

А потым даў ім загад, кажучы: «Я далучаюся да народа свайго; дык пахавайце мяне з бацькамі маімі ў пячоры Махпэла, якая знаходзіцца на полі Эфрона Хетыта,

 

И заповедал имъ, глаголя: «Се, азъ прилагаюся къ людемъ моимъ. Погребите жъ мя со отци моими в пещере сугубе, иже естъ на поли Ефронове Хетейскаго,

насупраць Мамрэ, у зямлі Ханаан, якую купіў Абрагам з полем ад Эфрона Хетыта як магілу ва ўласнасць для пахавання.

 

противу Мамврии, в земли Ханаани, юже купилъ естъ Авраамъ с полемъ у Ефрона Хетейскаго на вчинение гробомъ.

Там пахавалі яго і жонку яго, Сару, там пахаваны Ізаак з Рэбэкай, жонкай сваёй, там і Лія ляжыць пахаваная;

 

И тамо погребенъ естъ Авраамъ и Сарра, жена его. Тамъ теже погребоша Ісаака со Ревекою, женою своею. Там же и Лия, жена моя, погребена лежить».

Сгэта поле і пячора, якая на ім, куплена ў сыноў Хетытавых».

 

[въ стяжании поля и пещеры сугубой, иже естъ в немъ, у сыновъ Хетеевыхъ]»a

Скончыўшы даручэнні сынам сваім, паклаў ён ногі свае на ложку і сканаў, і быў далучаны да народа свайго.

 

И внегда доконалъ Яковъ заповеди, еже заповедалъ сыномъ своимъ, навчая ихъ, возложилъ ноги своя на ложе; и умре, и приложися к людемъ своимъ.