Лявіт 10 разьдзел

 

 

Сыны Аарона, Надаб і Абігу, узяўшы кадзільніцы, паклалі у агонь ды яшчэ і духмянасці, складаючы ў ахвяру перад Госпадам іншы агонь, а не той, што быў загаданы.

 

Тогда похвативши Надавъ и Авиудъ, сынове Аароновы, кадилнице свое и накладоша углия, и фимианъ нане возложивши, принесоша предъ Господа огнь чужий, еже имъ не было повелено;

Тады выйшаў агонь ад Госпада і спаліў іх, і яны памерлі перад Госпадам.

 

сего для снииде огонь от Бога и спалил ихъ, изомроша ту предъ Господемъ Богомъ.

Дык сказаў Майсей Аарону: «Вось што сказаў Госпад: “Я аб’яўлю Сваю святасць тым, якія набліжаюцца да Мяне, ды ўслаўлюся перад усім народам”». Аарон, чуючы гэта, маўчаў.

 

Тогда рече Моисей Ааронови: «Се естъ слово, еже рече Господь Богъ: Посвященъ буду в тыхъ, ониже приступують ко Мне, и прославлюся в нихъ пред лицемъ всехъ людей». Сия слышавъ, Ааронъ молчалъ естъ.

Тады Майсей паклікаў Місаэля і Элісафана, сыноў Азіэля, дзядзькі Аарона, і сказаў ім: «Ідзіце, і забярыце братоў вашых з месца святога, і вынесіце іх за лагер».

 

Потомъ позвалъ Моисей Мисаила и Елизафана, сыновъ Озиилевых, дядковичев Аароновыхъ, и рече к нимъ: «Идите и возмите братию свою от Святыни и вынесите е вонъ с полковъ».

Яны зараз пайшлі і вынеслі іх, як ляжалі яны, апранутых у шаты свае, вонкі, як ім было загадана Майсеем.

 

И скоро шедши, взяли суть ихъ, облеченыхъ в ризахъ илняныхъ, и вынесли вонъ с полковъ за шатры, якоже повелено естъ имъ.

Майсей сказаў тады Аарону, Элеязэру і Ітамару, сынам яго: «Не галіце валасоў вашых і не раздзірайце адзення, каб часам не былі вы пакараныя смерцю, ды каб не ўзняўся гнеў на ўсю супольнасць. Браты вашыя і ўвесь дом Ізраэля могуць плакаць над спаленнем, якое ўчыніў Госпад.

 

Тогда рече Моисей Ааронови и сыном его Елиазарови и Іфамарови: «Глав ваших не откривайте и ризъ вашихъ на собе не роздирайте, да не изомрете и на всехъ людей пришло бы розъгневание. Братия ваша и весь домъ Ізраилевъ да плачуть язвы тое огневое, юже наведе Господь.

Вы ж не выходзьце па-за палатку сустрэчы, бо пагінеце, бо алей памазання Госпада на вас». І яны зрабілі ўсё, як Майсей ім загадаў.

 

Вы же да не выходите из дверей храмовыхъ, да не погибнете, олей убо посвящения естъ на васъ». И вчинили суть вси речи, якоже повеле имъ Моисей.

І казаў таксама Госпад Аарону:

 

И рече Господь ко Аарону:

«Калі ўваходзіце ў палатку сустрэчы, то ані ты, ані твае сыны не піце віна, ані ўсяго таго, што можа п’яніць, каб не паўміралі. Гэта закон вечны ў пакаленнях вашых,

 

«Вина и пития, имже ся упити можеть человекъ, не будеши пити ты ни сынове твои, егда входите во Храмъ Сведения, да не изомрете, понеже заповедь естъ вечная в народех вашихъ,

каб умелі адрозніваць паміж святым і паганым, паміж нячыстым і чыстым,

 

да знаете разсудити межи святымъ и проклятымъ, межи чистымъ и нечистымъ,

каб навучылі вы сыноў Ізраэля ўсім прыказанням Маім, якія Госпад аб’явіў ім непасрэдна праз Майсея».

 

и да бы учили есте сыны Ізраилевы заповедей Моих от закона, еже дахъ имъ рукою Моисеевою».

Вось што сказаў Майсей Аарону і сынам яго, Элеязэру і Ітамару, якія засталіся: «Вазьміце ахвяру хлебную, што засталася ад агнявых ахвяр Госпада, і ежце яе прэсную каля ахвярніка, бо гэта самая святая рэч.

 

Тогда рече Моисей Аарону и сыномъ его Елиазару и Іфамару, еже были живи остали: «Возмите требу Господьню оставшую и ежте ю со хлебы неквашеными у требника, яко святая светыхъ естъ.

Ежце яе ў святым месцы, бо будзе дадзена яна табе і сынам тваім з агнявых ахвяр Госпадавых, як мне загадана.

 

И ести будете на месте святомъ, еже отдано тобе и сыномъ твоимъ, от треб Господьниих, якоже повелено естъ мне.

Грудзіну ўздымання і лапатку даравання маеце есці на найчысцейшым месцы, ты і сыны твае, ды дочкі твае з табою; бо гэта пакінута табе і дзецям тваім з ахвяр прымірэння сыноў Ізраэля.

 

Грудину пакъ, еже воздвижена была, и плече, еже отделено естъ, ести будете ты и сынове твои и дщеры твои с тобою, тобе убо и сыномъ твоимъ и дщерамъ твоимъ отложена суть сия от приносовъ спасителныхъ сыновъ Ізраилевыхъ.

Лапатка і грудзіна хай складаюцца з агнявымі ахвярамі тлушчу для ўздымання перад Госпадам ды хай належаць табе і сынам тваім паводле вечнага закону, як загадаў Госпад».

 

Сего ради яко плече отделения и груди, и лой, еже палится на требнице, воздвиговали суть предъ Господемъ, прислушати будуть тобе и сыномъ твоим закономъ вечнымъ,a якоже повеле мне Господь Богъ».

Майсей шукаў казла ахвяры за грэх і знайшоў яго спаленага. Дык разгневаўся ён на сыноў Аарона, Элеязэра і Ітамара, ды сказаў ім:

 

Затымъ Моисей, гледаючи козла, иже принесенъ бе за грехъ, знайде и несозженаго и розгневался на сыны Аароновы, еже были живи остали, на Елиазара и на Іфамара, и рече к нимъ:

«Чаму не з’елі вы ахвяру за грэх у святым месцы? Гэта ж самая святая рэч. Яна дадзена вам, каб вы знімалі грахі з супольнасці для ачышчэння іх перад Госпадам.

 

«Почто не изъели есте приношения за грехъ на месте святомъ, еже естъ светая светыхъ? И дано естъ вамъ, да бы есте понесли безакония всего множества сыновъ Ізраилевыхъ и молилися о нихъ предъ лицемъ Господа Бога;

А асабліва, калі частка крыві яе не была ўнесена ў месца святое, вы мусілі яе з’есці ў свяцілішчы, як загадана мне».

 

а наболей понеже кровь приношения того не естъ внесена во Святыню; протожъ имели есте ясти ю во Святыни, якоже заповеда вамъ Господь Богъ».

Аарон адказаў: «Складзена сёння ахвяра за грэх, і цэласпаленне іх перад Госпадам. Са мною здарылася тое, што бачыш. Калі сёння з’ем ахвяру за грэх, ці гэта ўпадабае Госпад?»

 

Тогда отвеща Ааронъ къ Моисею: «Приношена естъ днешнего дня жертва за грехъ и всесозжение предъ Господемъ Богомъ; мне же пригодилася естъ печал, якожъ самъ видишъ, протожъ не могохъ ея ести и ни любитися Господу Богу во посвященыхъ чинехъ, внегда засмущенъ есмъ».

Майсей выслухаў гэта і прыняў апраўданне.

 

Сия же егда услышал Моисей, принялъ за досыть учиненое.