Лікі 23 разьдзел
Лікі
Пераклад Чарняўскага 2017 → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Тады сказаў Балаам Балаку: «Пастаў мне тут сем ахвярнікаў і прыгатуй мне столькі ж быкоў і такую ж колькасць бараноў».
Ирече Валаамъ ко Валаку: «Уделай ми изде седмъ требищъ и наготуй толико жъ телцевъ и толико жъ овновъ».
І калі Балак зрабіў так, як яму сказаў Балаам, паклалі яны па быку і баране на кожны ахвярнік.
И егда вчинил по словеси Валаамове, возложили на един каждый требникъ телца и овна вкупе.
І сказаў Балаам Балаку: «Пастой каля цэласпалення свайго, а я пайду, можа, мяне спаткае Госпад; і што мне загадае, скажу табе». І, калі ён узышоў на лысы ўзгорак,
И рече Валаамъ к Валакови: «Постой мало у жертвы твоея, дондеже пойду, да явить ми ся Богъ, и все, еже повелит мне, сповемъ тобе».
спаткаў яго Бог. І сказаў Яму Балаам: «Паставіў я сем ахвярнікаў і на кожны ахвярнік узнёс быка і барана».
И внегда от[ъ]иде скоро, явися ему Богъ. И рече Валаамъ к Богу: «Седмъ требищь уделах Тобе и на каждое возложих телца и овна».
Тады Госпад уклаў словы ў вусны яго і сказаў: «Вярніся да Балака і гэта скажы».
Господь же вложи слова во уста его и рече к нему: «Навратися воспять к Валаку и сее глаголати будешъ».
Вярнуўшыся, Балаам знайшоў Балака, што стаяў каля цэласпалення свайго, і ўсіх князёў маабскіх;
И навратився, знайде Валака стоящего у жертвы своея, и вси князи Моавские с нимъ.
і сказаў ён сваё прароцтва, кажучы: «З Арама прывёў мяне Балак, з гор усходніх, цар Мааба. “Прыйдзі, — кажа, — і пракляні мне Якуба! Паспяшай і навядзі няшчасце на Ізраэль!”
Тогда начавъ притчу свою и рече: «От Арана приведе мя Валакъ, царь Моавский, от горъ, еже суть на востокъ солнеца, глаголя: “Пойди, да проклинеши ми Якова, и поспеши, да злоречиши Ізраилю!”
Як магу я праклінаць таго, каго не праклінае Бог? Як жа магу хацець каму зла, калі Бог не хоча?
Како проклину того, егоже не проклинаеть Богъ? Или яко злоречу тому, егоже не злоречить Господь?
Я бачу яго з вяршыняў скал, і з узгоркаў гляджу на яго: вось народ, што жыве асобна і сярод народаў не лічыцца.
З высокихъ горъ узрю его и с холмовъ поглежу на нь. Людие сие сами о собе будуть жити и ко инымъ народомъ не причтутся.
І хто можа злічыць пыл Якуба, і хто палічыць пясок Ізраэля? Хай памрэ душа мая смерцю справядлівых і хай будзе мой канец падобны да іх».
Кто возможеть съчести племя Яковле или зведати родину Ізраилеву? Да умреть душа моя смерътию праведныхъ и да будут последняя моя подобная сим!»
Сказаў тады Балак Балааму: «Што гэта, што ты робіш? Я цябе паклікаў, каб праклясці ворагаў маіх, а ты, наадварот, дабраслаўляеш іх!»
Тогда рече Валакъ ко Валааму, глаголя: «Что сее ты чиниши? Азъ позвахъ тебе, да бы злоречилъ есь врагомъ моимъ, и ты пакъ воспять доброречиши имъ?»
І адказаў яму Балаам: «Ці магу я што іншае казаць, акрамя таго, што загадаў мне Госпад?»
К нему же отвеща Валаамъ: «Еда ли могу что иное глаголати, развей того, еже повеле ми Господь?»
Тады сказаў Балак: «Пойдзем са мной на другое месца, адтуль толькі частку Ізраэля ўбачыш, а ўсяго не зможаш убачыць; адтуль будзеш яго праклінаць».
Потомъ опять рече Валакъ къ Валааму: «Пойди со мною на иное место, отнуду же согледаеши часть войска людей Ізраилевых, всего же не узриши, а оттоле проклини ихъ».
І калі завёў ён яго на Поле Вартаўнікоў, на вяршыню гары Пісгі, паставіў ён там сем ахвярнікаў і паклаў на кожны па быку і баране.
И егда возведе его на верхъ горы высокое, именемъ Фазгы, и вделалъ естъ на томъ месте Валаамъ седмъ требниковъ и на единый каждый з нихъ возложилъ телца и овна.
Тады сказаў Балаам Балаку: «Пастой тут каля свайго цэласпалення, а я пайду насустрач Госпаду».
И рече ко Валаку: «Постой ту, у жертвы твоея; азъ же пойду, еда явить ми ся Господь».
Калі яго спаткаў Госпад і ўклаў словы ў вусны яго, Ён сказаў: «Вяртайся да Балака і гэта скажаш яму».
И явися ему Богъ, и вложи слово во уста его, и рече: «Навратися паки к Валакови и сия глаголи пред ним». 17 И навратився, Валаамъ знайде его стоящего у жертвы своея, и князи Моавские с нимъ. И воспроси его Валакъ, глаголя: «Что рече Господь Богъ?»
Вярнуўшыся, знайшоў Балака, што стаяў ля цэласпалення свайго, і князёў Мааба з ім. І звярнуўся да яго Балак: «Што гаварыў табе Госпад?»
Валаам же нача глаголати притчу свою и рече: «Стой, Валаку, и послушай, а пилъне позоруй, сыну Сефоровъ!
А ён аб’явіў сваё прароцтва, кажучы: «Устань, Балак, і настаў вуха, слухай, сыне Сэфора!
Не естъ Богъ, яко человекъ, да бы солгалъ, или яко сынъ человечий, да бы ся изменил: что естъ глаголал, иначей не учинит, и что молвилъ, все наполнить.
Бог — гэта не чалавек, каб падманваць, і не як сын чалавечы, каб памыляцца. Ці ж Ён скажа і не здзейсніць?
На благославение ихъ приидохъ к тобе, протожъ благославения имъ бранити не могу,
Дабраславіць прывёў Ён мяне, і я не магу забараніць дабраславенне.
несть убо кумира во Якове и ни видети ідоловъ во Ізраили. Господь, Богъ ихъ, естъ с ними и трубение побежающего царя в нихъ.
Не відаць няшчасця ў Якуба і не відаць гора ў Ізраэля. Госпад, Бог яго, з ім, і трубны царскі гук у ім.
Богъ вывелъ е изъ Египта, Егоже сила подобна естъ единорожцу,
Бог вывеў яго з Егіпта. Ён для іх — як рогі буйвала.
несть бо чародеанией во Ізраили и ни волхованией во сынехъ Яковлевыхъ. Во времена своя повесться Якову, что сотворить Богъ Ізраилю.
Няма варажбы ў Якуба, ані прадказанняў у Ізраэля. У свой час будзе сказана Якубу і Ізраэлю, што зрабіў Бог.
Сие людие яко лвица востанеть и яко левъ восхопится; не ляжеть, дондеже ловитву изъясть и кровь язвеныхъ испиеть».
Вось, народ, як ільвіца, падымаецца, і, як леў, устае; ён не ляжа, пакуль не з’есць здабычу і пакуль не нап’ецца крыві забітых».
И рече Валакъ к Валааму: «Ни клятвами клини е, ни благославениемъ благославяй ихъ».
І сказаў Балак Балааму: «Ані праклінай яго, ані дабраслаўляй!»
Он же отвеща: «Еда ли не рекохъ тобе: все, еже повелить ми Богъ, то и вчиню?»
А Балаам кажа: «Ці ж я табе не казаў: што мне Госпад загадае, тое мушу рабіць».
Паки рече Валакъ ко Валааму: «Пойди а поведу тя на иное место: еда како полюбится Богу, да бы оттоле злоречилъ еси имъ?»
І кажа Балак яму: «Пойдзем, я завяду цябе на іншае месца, можа, спадабаецца Богу, што адтуль праклянеш яго?»
И внегда возвелъ его на верхъ горы Фегоръ, еже зрить к пустыни,
І, калі ён завёў яго на вяршыню гары Пэгор, што звернута ў бок пустыні,
рече к нему Валаамъ: «Уделай ми ту седмъ требникъ и наготуй толико жъ телцев и овъновъ».
сказаў яму Балаам: «Пастаў мне тут сем ахвярнікаў і прыгатуй столькі ж быкоў і такую ж колькасць бараноў».
И зготовил естъ Валакъ, якоже повеле ему Валаам, и возложил на кождый требник телца и овна.
І зрабіў Балак, як яму сказаў Балаам, паклаў быкоў і бараноў на кожны асобны ахвярнік.
