Лукаша 23 разьдзел

 

 

Паднялася ўся грамада іх, і павялі Яго да Пілата.

 

І ўстала ўсё мноства іх і павялі Яго да Пілата.

Пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: «Мы выкрылі, што Ён бунтуе народ наш і забараняе плаціць падатак цэзару, і гаворыць, што Ён Месія, кароль».

 

І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: Мы знайшлі, што Гэты чалавек разбэшчвае наш народ і забараняе даваць падатак кесару, і кажа, што Сам Ён Хрыстос, Цар.

Пілат жа спытаўся ў Яго: «Ты кароль юдэйскі?» Ён сказаў яму: «Ты кажаш».

 

І Пілат спытаўся ў Яго, кажучы: Ці Ты Іудзейскі Цар? — Ён жа ў адказ сказаў яму: Ты кажаш.

Тады Пілат сказаў першасвятарам і народу: «Я не знаходжу ніякай віны ў гэтым чалавеку».

 

І Пілат сказаў першасвятарам і натоўпам: Я не знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку.

Але яны настойвалі, кажучы: «Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж дасюль!»

 

Але яны настойвалі, кажучы: Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Іудзеі, пачаўшы з Галілеі аж дасюль.

Калі Пілат пачуў пра Галілею, спытаўся, ці гэты чалавек галілеец?

 

І Пілат, пачуўшы [пра Галілею], спытаўся: Хіба Гэты Чалавек Галілеянін?

Даведаўшыся, што Ён з краіны Ірада, адаслаў Яго да Ірада, які ў гэтыя дні таксама быў у Ерузалеме.

 

І, даведаўшыся, што Ён уладанняў Ірада, паслаў Яго да Ірада, які і сам быў у Іерусаліме ў гэтыя дні.

Ірад, калі ўбачыў Езуса, вельмі ўзрадаваўся, бо даўно жадаў убачыць Яго, таму што чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць які-небудзь Ягоны знак.

 

Ірад жа, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо ён з даўняга часу хацеў убачыць Яго, таму што [шмат] чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць нейкі знак, здзейснены Ім.

Задаў Яму шмат пытанняў, але Ён нічога яму не адказаў.

 

І задаваў Яму шмат пытанняў, ды Ён нічога не адказаў яму.

А першасвятары і кніжнікі стаялі і заўзята вінавацілі Яго.

 

І стаялі першасвятары і кніжнікі, заўзята обвінавачваючы Яго.

Тады Ірад са сваімі жаўнерамі зняважыў Яго і насмяяўся над Ім, апрануў Яго ў шыкоўнае адзенне і адаслаў да Пілата.

 

Ірад жа са сваімі воінамі, зняважыўшыся Яго і наглуміўшыся, апрануў Яго ў бліскучыя шаты і адаслаў Яго да Пілата.

У той дзень Пілат і Ірад сталі сябрамі паміж сабой, бо раней яны мелі варожасць адзін да аднаго.

 

І ў той дзень Ірад і Пілат зрабіліся сябрамі між сабою; раней жа яны былі ў варажнечы адзін з адным.

Пілат, паклікаўшы першасвятароў, начальнікаў і людзей,

 

Пілат жа, склікаўшы першасвятароў, начальнікаў і народ,

сказаў ім: «Вы прывялі да мяне гэтага чалавека, як таго, хто бунтуе народ. Вось я перад вамі дапытаў Яго і не знайшоў у гэтым чалавеку ніякай віны, у якой вы Яго вінаваціце.

 

сказаў ім: Вы прывялі да Мяне Гэтага Чалавека, нібы Ён падбухторвае народ, і вось я, перад вамі дапытаўшы, не знайшоў за Гэтым Чалавекам ніякай віны, у чым вы Яго абвінавачваеце.

Таксама Ірад, бо адаслаў Яго да нас. Ён не ўчыніў нічога вартага смерці.

 

І Ірад таксама, бо адаслаў Яго да нас55, і вось нічога, вартага смерці, Ён не зрабіў;

Таму я, пасля бічавання, адпушчу Яго».

 

дык, пакараўшы Яго, адпушчу.

 

[А яму неабходна было адпусціць ім на свята аднаго вязня].

Але яны закрычалі ўсе разам: «На смерць гэтага, адпусці нам Барабу!»

 

Яны ж закрычалі ўсе разам, кажучы: Забірай Гэтага56, а нам адпусці Вараву!

Бараба ж быў пасаджаны ў вязніцу за бунт, які адбыўся ў горадзе, і за забойства.

 

Той быў кінуты ў турму за нейкі бунт, што адбыўся ў горадзе, і за забойства.

Пілат зноў прамовіў да іх, жадаючы адпусціць Езуса.

 

І зноў Пілат усклікаў да іх, хочучы адпусціць Ісуса.

Але яны крычалі: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»

 

Яны ж крычалі, кажучы: Укрыжуй, укрыжуй Яго!

Тады ён трэці раз сказаў ім: «Што дрэннага зрабіў Ён? Я не знайшоў у Ім нічога вартага смерці. Пасля бічавання я адпушчу Яго».

 

А ён трэці раз сказаў ім: «Якое ж зло ўчыніў Гэты Чалавек? Ніякай смяроотнай віны я не знайшоў у Ім; дык, пакараўшы Яго, адпушчу.

Але яны і далей з вялікім крыкам дамагаліся, каб Яго ўкрыжавалі, і крык іх узрастаў.

 

Яны ж моцнымі галасамі настойвалі, патрабуючы, каб Яго ўкрыжаваць, і крыкі іх [і першасвятароў] адольвалі.

Тады Пілат вырашыў споўніць іх просьбу.

 

І Пілат вырашыў выканаць іх патрабаванне:

Таму адпусціў ім кінутага ў вязніцу за бунт і забойства, якога яны прасілі, а Езуса аддаў іхняй волі.

 

і адпусціць кінутага ў турму за бунт і забойства, таго, што прасілі яны, Ісуса ж аддаў на іх волю.

Калі павялі Яго, схапілі нейкага Сымона Кірэнэйца, які вяртаўся з поля, і ўсклалі на яго крыж, каб нёс за Езусам.

 

І калі яны павялі Яго, то, узяўшы аднаго кірэнца Сімана, што ішоў з поля, усклалі на яго крыж, каб нёс за Ісусам.

Ішло за Ім вялікае мноства людзей і жанчын, якія плакалі і галасілі па Ім.

 

А ўслед за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчын, якія плакалі і галасілі па ім.

А Езус абярнуўся да іх і сказаў: «Дочкі ерузалемскія, не плачце па Мне, а плачце па сабе і па дзецях вашых,

 

І, павярнуўшыся да іх, Ісус сказаў: Дочкі Іерусалімскія, не плачце па Мне; а плачце па сабе і вашых дзецях,

бо вось надыходзяць дні, калі скажуць: “Шчаслівыя бясплодныя і ўлонні, якія не радзілі, і грудзі, якія не кармілі!”

 

бо вось надыходзяць дні, у якія скажуць: «Шчаслівыя бясплодныя і ўлонні, якія не нараджалі, і грудзі, якія не кармілі!»

Тады пачнуць казаць гарам: “Упадзіце на нас!” і пагоркам: “Накрыйце нас!”

 

Тады пачнуць казаць гарам: «Упадзіце на нас!» і ўзгоркам: «Пакрыйце нас!»

Бо калі гэта робяць з зялёным дрэвам, то што будзе з сухім?»

 

Бо калі гэта з сакаўным дрэвам робяць, то з сухім што будзе?

Вялі з Ім на смерць і двух іншых злачынцаў.

 

Вялі ж з Ім на смерць і двух іншых — злачынцаў, каб пакараць смерцю.

Калі прыйшлі на месца, званае Чэрап, укрыжавалі там Яго і злачынцаў, аднаго з правага, другога з левага боку.

 

І калі прыйшлі на месца, званае Чэрап, там укрыжавалі Яго і злачынцаў; аднаго справа, а другога злева.

А Езус сказаў: «Ойча, прабач ім, бо не ведаюць, што робяць».І, дзелячы вопратку Ягоную, кідалі лёсы.

 

[Ісус жа сказаў: Татухна, даруй ім, бо не ведаюць, што чыняць.] І, дзелячы між сабой Яго адзенне, кідалі жэраб.

А людзі стаялі і глядзелі. І кіраўнікі іхнія таксама насміхаліся, кажучы: «Іншых ратаваў, няхай сябе ўратуе, калі Ён Месія, выбраны Богам!»

 

І стаяў народ і глядзеў. Насміхаліся ж і начальнікі, кажучы: Ён іншых ратаваў, няхай выратуе Сам Сябе, калі Ён Хрыстос, Божы Абраннік.

Жаўнеры таксама здзекаваліся з Яго, падыходзілі і падавалі Яму воцат,

 

І здзекваліся з Яго і воіны, падыходзячы і падносячы Яму воцат

кажучы: «Калі Ты кароль юдэйскі, уратуй сябе!»

 

і кажучы: Калі Ты Іудзейскі Цар, уратуй Самога Сябе.

І быў над Ім надпіс: «Гэта кароль юдэйскі».

 

Быў жа і надпіс над Ім, [напісаны грэцкімі, рымскімі і яўрэйскімі літарамі]: «Гэта — Цар Іудзейскі».

Адзін з павешаных на крыжы злачынцаў зневажаў Яго, кажучы: «Ці Ты не Хрыстус? Уратуй сябе і нас!»

 

А адзін з павешаных злачынцаў зневажаў Яго, кажучы: Хіба Ты не Месія? Уратуй Самога Сябе і нас.

Але другі папракнуў яго, кажучы: «Нават Бога ты не баішся, хоць маеш тую самую кару?

 

У адказ жа другі, сунімаючы яго, сказаў: Ці ж не баішся ты Бога, бо той самы маеш прысуд.

Мы асуджаны справядліва, бо атрымліваем належнае за нашыя ўчынкі. Ён жа нічога дрэннага не зрабіў».

 

І мы асуджаны справядліва, бо артымліваем заслужанае за зробленае; Гэты ж Чалавек нічога благога не зрабіў.

І сказаў: «Езу, узгадай мяне, калі прыйдзеш у сваё Валадарства».

 

І ён казаў: Ісусе, успомні мяне57, калі Ты прыйдзеш у Царства Сваё.

А Езус адказаў яму: «Сапраўды кажу табе: сёння будзеш са Мною ў раі».

 

І Ён58 сказаў яму: Праўду кажу табе, сёння са Мною будзеш у раі.

Было ўжо каля шостай гадзіны, і цемра настала па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзевятай.

 

І было ўжо каля шостай гадзіны, і зрабілася цемра на ўсёй зямлі да дзевятай гадзіны,

Сонца зацьмілася, і заслона ў святыні разарвалася пасярэдзіне.

 

бо сонца знікла59, а заслона ў храме разадралася пасярэдзіне.

А Езус закрычаў моцным голасам: «Ойча, у рукі Твае аддаю дух Мой». І, сказаўшы гэта, сканаў.

 

І, усклікнуўшы моцным голасам, Ісус сказаў: Татухна, у Твае рукі аддаю Мой дух! — І, сказаўшы гэта, выпусціў дух.

Сотнік, убачыўшы, што сталася, славіў Бога і казаў: «Праўдзіва, чалавек гэты быў справядлівы!»

 

А сотнік, убачыўшы, што адбылося, услаўляў Бога, кажучы: Сапраўды Гэты Чалавек быў праведны.

І ўсе людзі, што сабраліся на гэтае відовішча, калі ўбачылі, што сталася, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

І ўсе натоўпы, якія зышліся на гэтае відовішча, убачыўшы, што адбылося, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.

А здалёк стаялі ўсе, хто ведаў Яго, і жанчыны, якія прыйшлі з Ім з Галілеі, і глядзелі на гэта.

 

А ўсе Яго знаёмыя і жанчыны, што прыйшлі ўслед за Ім з Галілеі, стаялі здалёку, глядзелі на гэта.

І вось чалавек, па імені Юзаф з Арыматэі, горада юдэйскага, член Сінэдрыёну, муж добры і справядлівы,

 

І вось чалавек, імем Іосіф, член рады, чалавек добры і праведны —

які не згаджаўся з яго пастановай і ўчынкамі і чакаў Валадарства Божага,

 

гэты не згадзіўся ні з рашэннем, ні з учынкамі іх, — з Арымафеі, іудзейскага горада, што [і сам] чакаў Царства Божага,

прыйшоўшы да Пілата, папрасіў цела Езуса.

 

гэты чалавек, прыйшоўшы да Пілата, папрасіў Ісусава цела

Зняўшы, захінуў яго ў палатно і паклаў у высечанай магіле, у якой яшчэ ніхто не быў пахаваны.

 

і, зняўшы Яго, абгарнуў палатном і паклаў Яго ў магільні, высечанай у скале, дзе яшчэ ніколі ніхто не ляжаў.

Быў гэта дзень прыгатавання, і надыходзіў шабат.

 

А быў дзень Рыхтавання60, і наставаў шабас61.

Ішлі разам таксама жанчыны, якія прыбылі з Езусам з Галілеі, і яны бачылі магілу, і як было пакладзена цела Ягонае.

 

І, пайшоўшы ўслед, жанчыны, што прыйшлі з Ім з Галілеі, бачылі магільню і як было пакладзена Яго цела,

Вярнуўшыся, яны прыгатавалі духмянасці і міра. І ў гэты шабат адпачывалі паводле запаведзі.

 

і, вярнуўшыся, нарыхтавалі духмянасцяў і міра. І ў суботу, паводле запаведзі, адпачывалі.