Мацьвея 22 разьдзел

 

 

Езус зноў расказаў ім прыпавесць:

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

«Валадарства Нябеснае падобнае да караля, які справіў вяселле для свайго сына.

 

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

Ён паслаў сваіх слугаў паклікаць запрошаных на вяселле, але яны не хацелі прыйсці.

 

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

Зноў паслаў іншых слугаў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось я прыгатаваў гасціну маю, зарэзаны валы мае і адкормленая жыўнасць, і ўсё падрыхтавана; прыходзьце на вяселле”.

 

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

Але яны пагардзілі і адышлі, хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю.

 

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

Астатнія ж, схапіўшы слугаў ягоных, зняважылі і забілі іх.

 

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

Кароль жа раззлаваўся і, паслаўшы войска сваё, знішчыў забойцаў гэтых і падпаліў іхні горад.

 

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

Тады ён сказаў сваім слугам: “Вяселле гатова, але запрошаныя не былі годнымі.

 

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

Таму пайдзіце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, запрасіце на вяселле”.

 

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

Тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і кепскіх, і добрых. І напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

Кароль, увайшоўшы паглядзець на гасцей, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельную вопратку,

 

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

і сказаў яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?” Той прамаўчаў.

 

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

Тады кароль сказаў слугам: “Звяжыце яму ногі і рукі і выкіньце яго вон, у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.

 

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

Бо шмат пакліканых, але мала выбраных».

 

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

Тады фарысеі пайшлі і раіліся, як бы злавіць Езуса на слове.

 

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

І паслалі да Яго вучняў сваіх разам з прыхільнікамі Ірада, каб спыталіся: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Божаму праўдзіва вучыш, і не зважаеш ні на кога, бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

Таму скажы нам: як Табе здаецца? Ці належыць плаціць падатак цэзару, ці не?»

 

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

Але Езус, ведаючы іхнюю зласлівасць, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

Пакажыце Мне падатковую манету». Яны прынеслі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

Ён спытаў іх: «Чыя гэта выява і надпіс?»

 

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

Адказалі Яму: «Цэзара». Тады Ён сказаў ім: «Дык аддавайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу».

 

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышлі.

 

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрашэння, і спыталіся ў Яго:

 

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі нехта памрэ, не маючы дзяцей, няхай яго брат возьме жонку ягоную і адродзіць нашчадкаў брату свайму”.

 

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

Дык вось, было ў нас сем братоў. Першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

Гэтаксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

А пасля ўсіх памерла і жонка.

 

Пасьля ўсіх памерла і жана.

Пры ўваскрашэнні катораму з семярых яна будзе за жонку? Бо яна належала ўсім».

 

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

Езус адказаў ім: «Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ні сілы Божай.

 

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

Бо пры ўваскрашэнні ні жэняцца, ні выходзяць замуж, але жывуць, як анёлы Божыя на нябёсах.

 

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

А пра ўваскрашэнне памерлых хіба вы не чыталі сказанага вам ад Бога:

 

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

“Я Бог Абрагама, Бог Ісаака і Бог Якуба”? Бог не ёсць Богам мёртвых, а жывых».

 

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

Натоўп, пачуўшы гэта, дзівіўся з вучэння Яго.

 

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

Калі фарысеі пачулі, што Езус прымусіў замоўкнуць садукеяў, яны сабраліся разам.

 

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

І адзін з іх, кніжнік, выпрабоўваючы Яго, спытаўся:

 

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

«Настаўнік, якая запаведзь найбольшая ў Законе?»

 

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

Езус адказаў яму: «“Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёй, і ўсім розумам тваім”.

 

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

Гэта найбольшая і першая запаведзь.

 

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

Другая ж — падобная да яе: “Любі бліжняга твайго, як самога сябе”.

 

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

На гэтых дзвюх запаведзях грунтуецца ўвесь Закон і Прарокі».

 

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі фарысеі сабраліся, Езус спытаўся ў іх:

 

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

«Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын?» Яны адказалі Яму: «Давіда».

 

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

Ён сказаў ім: «Як жа Давід, натхнёны Духам, называе Яго Панам, калі кажа:

 

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

“Сказаў Пан Пану майму: сядзь праваруч Мяне,пакуль не пакладу ворагаў Тваіхпад ногі Твае”?

 

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

Дык калі Давід называе Яго Панам, які ж Ён сын яму?»

 

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

І ніхто не здолеў адказаць Яму ні слова. З таго дня ніхто больш не адважваўся пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.