1 да Карынфянаў 10 разьдзел

 

 

Не хачу, браты, каб вы ня ве́далі, што айцы нашыя ўсе́ былі пад хмараю, і ўсе́ прайшлі праз мора;

 

Не хачу, браты, каб вы ня ведалі, што нашыя бацькі ўсе былі пад воблакам, і ўсе перайшлі праз мора,

і ўсе́ ахрысьціліся ў Майсе́я ў хмары і ў моры;

 

ды ўсе былі ахрышчаны ў (імя) Майсея ў воблаку і ў моры,

і ўсе́ е́лі тую самую духоўную страву,

 

усе таксама спажывалі тую самую духовую страву

і ўсе́ пілі тое самае духоўнае пітво́, бо пілі з духоўнае скалы, што йшла за імі, скала-ж быў Хрыстос.

 

і пілі таксама духовае пітво. Пілі вось з духовай скалы, што ішла з імі, а тая скала — Хрыстос.

Але ня многіх з іх упадабаў Бог: бо яны былі паражоны ў пустыні.

 

Але ня многіх з іх ўпадабаў сабе Бог, таму ляглі яны ў пустыні.

А гэта былі прыклады для нас, каб мы не пажадалі благога, як пажадалі яны.

 

А гэтыя падзеі — прыклад нам, каб не былі мы ахвотныя да зла, як яны ахвотныя былі.

Ня будзьце й ідалапаклоньнікамі, як некаторыя з іх, як напісана: народ пасе́ў е́сьці й піць, ды ўстаў гуляці (Выхад 32:6).

 

Ня будзьце таксама ідалапаклоньнікамі, як некаторыя з іх, як напісана: "Засеў народ есьці, і піць, і весяліцца".

Ня ро́бма і блуду, як некаторыя з іх блудзілі, і ў адзін дзе́нь загінула іх дваццаць тры тысячы (Лічбаў 25:1,9).

 

І не рабіма распусты, як яны распуставалі некаторыя, і ў адзін дзень загінула іх дваццаць тры тысячы.

І не спакушайце Хрыста, як некаторыя з іх спакушалі і пагінулі ад зьме́яў (Лічбаў 21:6).

 

І не спакушайма Хрыста, як яны спакушалі ды пагінулі ад зьмеяў.

Дый не наракайце, як некаторыя з іх наракалі і пагінулі ад губіцеля (Лічбаў 14:37).

 

І не наракайце, як некаторыя з іх наракалі і пагінулі ад нішчыцеля.

Усё гэтае сталася ім, як прыклады, і апісана на навуку нам, на якіх кане́ц вяко́ў прыйшоў.

 

Ды ўсё гэта адбылося з імі як прадказаньне будучага і запісана на павучэньне для нас, пражываючых пры канцы вякоў.

Дзеля гэтага, хто думае, што ён стаіць, сьцеражыся, каб ня ўпасьці.

 

Хай той, каму, здаецца, што стаіць, глядзіць, каб ня ўпаў.

Вас зьняла спакуса ня іншая, як чалаве́чая; ве́рны-ж Бог, які не дапусьціць вам быць спакуша́нымі больш, чым маеце сілу, але з спакусай зробіць і выхад, каб вы маглі перане́сьці.

 

Вас наведала спакуса, звычайная людзям. Верны ж Бог, які не дапусьціць вас спакушаць больш, чым можаце вытрымаць, але са спакусай дае сілу яе пераадолець, каб маглі выстаяць.

Дык, умілаваныя маі, ухіляйцеся ад ідалапаклонства.

 

Дзеля гэтага, мае найдаражэйшыя, сьцеражыцеся пакланяцца ідалам.

Кажу да вас, як да разумных; вы-ж судзіце, што́ кажу.

 

Кажу гэта як людзям разумным. Вы судзіце самі тое, што гавару:

Чара багаслаўле́ньня, якую багаславім, ці ня ёсьць супольнасьцяй крыві Хрыстовае? Хле́б, што ламаем, ці ня есьць супольнасьць Це́ла Хрыстовага?

 

Келіх багаславенства, каторы багаславім, ці ня ёсьць удзелам у Крыві Хрыстовай? А хлеб, каторы ломім ці ня ёсьць удзелам у Целе Хрыстовым?

Адзін хле́б, адно це́ла мы, многія; бо ўсе́ прычашчаемся ад аднаго хле́ба.

 

Калі адзін хлеб, таму мы, многія, творым адно цела, бо ўсе мы дзелімся тым самым хлебам.

Паглядзеце на Ізраіля па целу: тыя, што ядуць ахвяры, ці ня ўдзельнікі ахвярніка?

 

Прыгледзьцеся Ізраэлю паводле цела: ці тыя, што ядуць ахвяры (з аўтара), ня ёсьць удзельнікамі аўтара?

Што-ж я кажу? ці тое, што ідал што-не́будзь ёсьць? Ці ахвяра ідальская што-не́будзь ёсьць?

 

Што хачу сказаць? Ці ахвяра, складзеная ідалам, ёсьць нечым (важным)? Або сам ідал ёсьць чымсьці (важным)?

Не́; але тое, што жэртвуюць пагане, злым духам жэртвуюць, а ня Богу. Я-ж не хачу, каб вы былі чартоўскімі супольнікамі.

 

Не! Бо тое, што пагане складаюць у ахвяру, дэманам складаюць у ахвяру, а ня Богу. А я не хацеў бы, каб вы мелі нешта супольнае з дэманамі.

Ня можаце піць чары Гасподняе і чары шатанавае; ня можаце быць учасьнікамі стала Гасподняга і стала шатанавага.

 

Ня можаце піць з келіха Госпада ды з келіха дэманаў; ня можаце быць удзельнікамі Госпадавага стала і стала дэманаў.

Ці-ж нам дражніць Госпада? Ці-ж мы дужэйшыя за Яго?

 

Ці ж нам гнявіць Госпада? Ці ж мы дужэйшыя за Яго?

Усё мне́ можна, ды ня ўсё карысна; усё мне́ можна, ды ня ўсё будуе.

 

"Усё можна!" Але ня ўсё карысна. "Усё можна!" Але ня ўсё будуе.

Ніхто няхай ня шукае свайго, але кожны тое, што для другога.

 

Хай ніхто ня гоніцца за сваёй карысьцю, але за карысьцю бліжняга.

Усё, што прадае́цца на торжышчы, е́шце, не разьбіраючыся дзеля сумле́ньня;

 

Дык усё, што на рынку прадаюць, ешце, не сумняваючыся дзеля (супакою) сумленьня,

бо Госпадава зямля і поўня яе́ (Псальм 23:1).

 

бо Госпадава зямля і ўсё, што яе напаўняе.

Калі-ж хто з няве́рных пакліча вас, і вы захочаце пайсьці, — дык е́шце ўсё, што дадуць, не разьбіраючыся дзеля сумле́ньня.

 

Калі вас запросіць хтосьці з няверучых, і захочаце пайсьці, дык ешце ўсё, што вам пададуць, не сумняваючыся, што да сумленьня.

Калі-ж хто скажа вам: гэта жэртва ідальская, — дык ня е́шце з увагі на таго, хто паведаміў вас, і на сумле́ньне; бо Госпадава зямля і поўня яе́ (Псальм 23:1).

 

Але калі б хто сказаў: "Гэта было ахвяравана ідалам", — ня ешце з увагі на таго, хто вас перасьцярог, ды з увагі на сумленьне.

Пра сумле́ньне-ж кажу не свае́, а другога; бо дзеля чаго мая воля мае (быць) суджана чужым сумле́ньнем?

 

Маю на ўвазе не тваё сумленьне, але бліжняга. Чаму ж чужое сумленьне мела б судзіць маю свабоду?

Калі я з падзякаю прымаю, дык чаму ганьбаваць мяне́ за тое, за што дзякую?

 

Калі я ем што з падзякаю, то чаму мяне ачарняюць за тое, за што я дзякую.

Дык ці ясьцё, ці п’ецё, ці не́шта робіце, усе на славу Божую рабе́це.

 

Дзеля таго ці вы ясьцё, ці вы піцё, ці што іншае робіце, усё на хвалу Божую рабіце!

Не спакушайце ні Юдэяў, ні Грэкаў, ні царквы Божай,

 

Ня будзьце прычынай згаршэньня ані для Юдэяў, ані для Грэкаў, ані для Царквы Божае.

як і я дагаджаю ўсім у-ва ўсім, шукаючы не свае́й карысьці, але карысьці многіх, каб яны збавіліся.

 

Гэтак і я стараюся ўсім у-ва ўсім падабацца, не шукаючы сваёй карысьці, але што карыснае многім, каб яны былі збаўлены.