Мацьвея 22 разьдзел

 

 

Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:

 

І адказваючы Езус гаварыў ім ізноў у прыповесьцях, кажучы:

 

Падобным сталася каралеўства нябеснае да чалавека караля, каторы справіў вясельле свайму сыну.

 

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

 

Ізноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатовіў абед мой, валы мае і кормнікі пабіты і ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

 

Але яны ня дбалі і пайшлі, хто да свае сялібы, а хто да свайго гандлю,

 

другія-ж схапілі слуг ягоных і назьдзкаваўшыся, пазабівалі.

 

Калі-ж пачуў кароль, загневаўся і паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў і спаліў іхны горад.

 

Тады сказаў сваім слугам: Вясельле-то гатова, але прошаныя ня былі дастойны.

 

Дык ідзеце на скрыжаваньні дарог і каго-толькі спаткаеце, клічце на вясельле.

 

І слугі ягоны, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, благіх і добрых — і вясельле было поўнае гасьцей.

 

А кароль увайшоў, каб паглядзець на гасьцей, і ўбачыў там чалавека неадзетага ў вясельную вопртаку.

 

І сказаў яму: Дружа, як ты сюды ўвайшоў, ня маючы вясельнай вопраткі? Але той маўчаў.

 

Тады сказаў кароль слугам: Зьвязаўшы рукі і ногі яго, кіньце яго ў вонкавую цемру, там будзе плач і скрыгот зубоў.

 

Бо многа пакліканых, але мала выбраных.

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.

 

Тады фарызэі, адыйшоўшы, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць у мове.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.

 

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрадыянамі, кажучы: Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і дарогі Божай папраўдзе навучаеш і не зважаеш на нікога, бо не аглядаесься на асобу людзкую,

Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?

 

дык скажы нам, як табе здаецца, можна даваць падатак цэзару, ці не?

Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?

 

А Езус, пазнаўшы іхную нягоднасьць, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.

 

Пакажэце мне падатковую манэту. Яны-ж прыняслі яму дынара.

І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?

 

І сказаў ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.

 

Кажуць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце што цэзарава, цэзару, а што Божае, Богу.

Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.

 

І пачуўшы, яны зьдзівіліся і пакінуўшы яго, адыйшлі.

У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:

 

У той дзень прыступілі да яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрашэньня, і спыталіся ў яго,

Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).

 

кажучы: Вучыцель, Майсей сказаў: «Каліб хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны возьме яго жонку і ўскрасіць патомства брату свайму» (Паўл. Пр. 25:5).

Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Таксама другі і трэці аж да сёмага.

Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.

 

А ўканцы пасьля ўсіх памярла і жонка.

Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.

 

Дыу у ўскрашеньні чыёй з сямёх будзе яна жонкай? Бо ўсе мелі яе.

Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.

 

А Езус, адказваючы, сказаў ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісаньняў ані моцы Божай.

 

Бо ў ускрашэньні ані жэняцца, ані ідуць замуж, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

 

А аб ускрашэньні ўмерлых ці вы ня чыталі, што было сказана Богам, каторы вам кажа:

Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).

 

«Я ёсьць Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Вых. 3:6). Ня ёсьць-жа Бог умерлых, але жывых.

І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.

 

І, пачуўшы, грамады дзівіліся з навукі яго.

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.

 

А фарызэі, пачуўшы, што прымусіў садукеяў замаўчаць, сабраліся разам

І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:

 

і спытаўся яго адзін з іх, вучоны ў законе, прабуючы яго:

Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?

 

Вучыцель, якое ёсьць вялікае прыказаньне ў законе?

Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).

 

Сказаў яму Езус: «Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам сваім, і ўсей душою тваею, і ўсей мысьляй тваею» (Паўл. Пр. 6:5).

 

Гэта ёсьць найбольшае і першае прыказаньне.

Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).

 

Другое-ж ёсьць гэтаму падобнае: «Любі бліжняга свайго, як самога сябе» (Лев. 19:18).

 

На гэтых двух прыказаньнях апіраецца ўвесь закон і прарокі.

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

 

Калі-ж сабраліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

кажучы: Што вы думаеце аб Хрыстусе? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

 

Дык як-жа Давід у духу заве яго Панам, кажучы:

Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).

 

«Сказаў Пан Пану майму, сядзі праваруч мяне, пакуль палажу воргаў тваіх падножжам ног тваіх?» (Пс. 109:1).

 

Дык калі Давід заве яго Панам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.

 

І ніхто ня мог адказаць яму слова і ніхто ня сьмеў ад таго дня болей у яго пытацца.