1 да Цімафея 2 разьдзел
Першае пасланьне да Цімафея
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Аляксандара Надсана
Дык пе́рш за ўсё прашу ўпрашаць, маліцца, умаляць ды дзякаваць за ўсіх людзе́й,
за цароў і за ўсіх, што наве́рсе, каб вясьці нам жыцьцё ціхое і спакойнае ў-ва ўсякай багабойнасьці і чыстасьці,
бо гэта добра і прые́мна перад Спасам нашым Богам,
Які хоча, каб усе́ людзі збавіліся і да пазнаньня дайшлі.
Бо Бог адзін і адзін пасярэднік між Богам і людзьмі — чалаве́к Хрыстос Ісус,
што аддаў Сябе́ дзеля адкупле́ньня ўсіх, сьвядоцтва сваім часом,
дзеля Якога я пастаўлены зьвястуно́м і Апосталам (праўду кажу ў Хрысьце́, не маню), вучыцелем паганаў у ве́ры і праўдзе.
Дык жадаю, каб на кожным ме́сцы маліліся мужы, узьнімаючы чыстыя рукі бяз гне́ву і сумляваньня;
каб таксама й жанчыны, у прыстойнай вопратцы, са стыдлівасьцяй і мудрасьцяй аздаблялі сябе́ не пляце́ньнем валасоў, ані золатам, ані пэрламі, ані ша́тамі дарагімі,
але добрымі ўчынкамі (што прыстойна жанчынам, якія на багабойнасьць сябе́ пасьвяцілі).
Жанчына няхай моўчкі вучыцца ўсякае пакоры,
а жанчыне, каб навучала, не дазваляю, ані каб мужам верхаводзіла, але каб у бязмоўнасьці была.
Бо пе́рш створаны Адам, а пасьля Ева;
і не Адам быў спаку́шаны, але жана́, спаку́шаная, у праступку была,
збаўлёна-ж будзе праз раджэньне дзяце́й, калі будзе трываць у ве́ры й любві ды ў сьвятасьці з мудрасьцяй.
