Да Галятаў 5 разьдзел
Пасланьне да Галятаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад П. Татарыновіча
Дык стойце ў волі, якою вы́зваліў нас Хрыстос, і не падпадайце ізноў пад ярмо рабства.
Стойце восьжа пры вольнасьці, якою вызваліў нас Хрыстус, не паддавайцеся зноў ярму няволі.
Вось я, Паўла, кажу вам, што, калі абрэзываецеся, дык Хрыстос вас нічым не ўспаможа.
Вось я, Павал, гавару вам: калі паддасьцеся абразанню, ад Хрыстуса ня будзе вам ніякае ўспамогі;
Яшчэ сьве́дчу ўсякаму чалаве́ку, які абрэзываецца, што ён павінен выпаўніць уве́сь закон.
і датаго сьветчу кажнаму, хто паддаецца абразанню, што ёнжа забавязаны спаўняць увесь Закон.
Вы далёкія ад Хрыста; вы, што апраўдываецеся законам, адпалі ад ласкі;
Вы, шукаючыя апраўдання ў Законе, вызбыліся Хрыстуса, адпалі ад ласкі;
мы-ж духам ад ве́ры чакаем надзе́і пра́веднасьці;
а мы ў духу зь веры надзеемся апраўдання;
бо ў Хрысьце́ Ісусе ня ма́е сілы ні абрэзаньне, ні неабрэзаньне, але ве́ра, што дзе́ець праз любоў.
бо ў Хрыстусе Езусе ня ёсьць важнае абразанне, ці неабразанне, але вера дзейная праз любасьць.
Вы бе́глі добра: хто ўбіў вам не карыцца праўдзе?
Вы паступалі добра: хто убіў вам у голаў, ня слухаць праўды?
Гэткае перакананьне не ад Таго, Хто вас закліка́е.
Гэткі нагавор не ад таго, хто вас кліча.
Крошка кісьлі ўсё це́ста квасіць.
Крыха закваскі усё цеста квасіць.
Я пэўны ў вас у Госпадзе, што нічога ня будзеце думаць інакш; хто-ж вас баламуціць, той, хто-б ён ні быў, панясе́ на сабе́ асуджэньне.
Маю аднак адносна вас надзею на Усеспадара, што ня інакш думаць будзеце (як я), а той, хто зводзіць вас, панясе засуд, кімбы ён ні быў.
Калі-ж я, браты, і цяпе́р абвяшчаю абрэзаньне, дык завошта-ж яшчэ мяне́ перасьле́дуюць? Тагды спакуса крыжа зьніштожылася-бы.
Заштож цярплю яшчэ прасьлед, браты, калі я і цяпер прапаведую абразанне? Тады спыняласяб ужо згоршанне з крыжа.
О, каб былі адсе́чаны тыя, што вас бунтуюць!
О, каліб-то зусім былі аддалены тыя, што вас бянтэжаць!
Бо вы к волі пакліканы, браты; каб толькі воля ваша ня была сродкам для це́ла, але праз любоў служы́це адзін аднаму.
Бо вы, браты, пакліканы да свабоды, абы толькі гэтай свабоды ня выкарыствалі на дагаджанне целу, але на ўзаемную услугу праз любасьць.
Бо ўве́сь закон у адным слове поўніцца: любі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:18).
Увесь бо Закон поўніцца ў вадным сказе: Любі бліжняга твайго, як сябе самога.
Калі-ж адзін аднаго грызецё і заяда́еце, сьцеражы́цеся, каб ня былі загублены адзін адным.
А калі вы адзін другога кусаеце й пажыраеце, глядзеце, каб і ня згубілі адзін другога.
Я-ж кажу: хадзе́це духам і пажаданьняў це́ла не спаўняйце.
Кажу восьжа: водле духа паступаеце, а пажадлівасьцям цела не патурайце;
Бо це́ла хоча супраць духу, а дух — супраць це́лу: яны адно аднаму працівяцца, каб вы ня тое рабілі, чаго хаце́лі-б.
бо цела пажадае проці духа, а дух проці цела: яны супярэчаць адно другому, так што вы ня можаце рабіць тое, што-б хацелі.
Калі-ж вы ве́дзены духам, дык вы не пад законам.
Калі-ж вамі кіруе дух, дык вы не пад Законам.
Учынкі-ж це́ла ве́дамыя; яны ёсьць: блуд, распуста, нячыстасьць, сваволя,
Учынкі цела ведамы, як: блудадзейства, распуста, бясстыдзтва, разнузданасьць,
паклане́ньне ідалам, чарадзе́йства, варожасьць, спрэчкі, гарачнасьць, гне́ў, сварлівасьць, нязгода, гарэзіі,
балванахвальства, чараўніцтва, гэрэзыі, ростыркі, сваркі, закатная злосьць, варожасьць, гнеў, забойствы,
не́навісьць, забойствы, п’янства, няпрыстойнасьць і падобнае; гэтае кажу вам напе́рад, як і казаў, што тыя, хто гэтак робіць, Царства Божага не ўнасьле́дуюць.
ненавісьць, зайдрасьць, п’янства й гуляцкае абжорства ды ўсяму гэтаму падобнае; аб чым упераджаю, як і раней упераджаў, што гэтак паступаючыя Валадарства Божага не унасьледзяць.
Плод жа духа: любоў, радасьць, мір, доўгацярплівасьць, добрасьць, міласэрдзе, ве́ра,
А плод Духа: любасьць, радасьць, згодалюбнасьць, цярплівасьць, ветлівая лагоднасьць, дабрата, міласэрдзе,
ціхасьць, паўзьдзе́ржлівасьць. На гэтакіх няма закону.
вернасьць, ціхая скромнасьць, паўстрымнасьць. На гэткіх то няма Закону.
А Хрыстовыя раскрыжавалі це́ла з мукамі і пажаданьнямі.
А тые, што належаць да Хрыстуса, цела сваё зь ягонымі похацямі й прыжадлівасьцямі ўкрыжавалі.
Калі мы жыве́м духам, дык і паступаем духам.
Калі жывём духам, дык водле духа і паступаем.
Ня будзем задавацца, адзін аднаго дражнячы, адзін аднаму завідуючы.
Ня будзьма пустахваламі, задзіракамі між сабою, адзін другому завідуючы.
