Псалтыр 49 псалом
Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Вітаўта Тумаша
Кіраўніку хору із сыноў Карэявых: псальм.
Чуйце гэта, усе народы! Зважайце ўсе, што жывеце ў сусьвеце!
Усе вы сыны чалавечыя — і багачы, і ўбогія.
Вусны мае мудрае кажуць, думкі-ж сэрца майго — развага.
Прыхілю вуха маё да прыповесьці, пад ігру гусьляў выкрыю загадку маю:
чаму мне палохацца ў дні няшчасьця, калі абступае мяне беззаконьне напасьнікаў маіх,
якія на сілы свае спадзяюцца ды множствам багацьця свайго нахваляюцца?
Ніхто выкупіць брата ня можа і даць за яго выкуп Богу,
(лішне дорага была-б цана за іх душу, дык навекі зрачыся гэтага мусіць),
каб жывы ён навекі астаўся ды ня ўгледзіў магілы.
Кожны бачыць: паміраюць мудрыя, і дурны ды шалёны разам прападаюць ды іншым багацьце сваё пакідаюць.
Магілы — памешканьне ім па век векаў, дамы ім на ўсенькую прышласьць, хаця-ж бы яны сваім імем назвалі цэлыя землі.
І чалавек у чэсьці доўга трываці ня будзе: ён да жывёлы падобны, што назарэз.
Гэткі лёс пэўных сябе і тых, каму словы іх даспадобы:
як авечкі, яны ў край сьмерці зыйдуць; сьмерць пасьвіць іх будзе; і нараніцы будуць на іх паляваць справядлівыя; сіла іх вычарпецца, магіла — жыльлё ім.
Маю-ж душу нызваліць Бог спад улады сьмяротнай краіны, бо Сам мяне прыйме.
Не абурайся, калі хто багацее, калі множыцца слава дому ягонага:
бо, як памрэ, нічога ня возьме з сабой із таго, і слава яго ня пойдзе за ім,
хаця-б за жыцьця душы ён сваей патураў, і людзі хвалілі цябе, калі добра рабіў для сябе.
Але ён пойдзе да роду айцоў сваіх, што не пабачаць ніколі сьвятла.
Чалавек у славе, ды без развагі, падобны да жывёлы, што назарэз.
