Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім у прыпавесцях, кажучы:

 

Царства Нябёсаў падобнае да аднаго цара, што справіў вяселле свайму сыну.

 

І паслаў сваіх слуг, каб паклікалі запрошаных на вяселле, але тыя не захацелі прыйсці.

 

Ён зноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажыце запрошаным: «Вось я падрыхтаваў мой абед, мае быкі і адкормленая жывёла заколаты, і ўсё гатова; ідзіце на вяселле!»

 

Яны ж, занядбаўшы гэта, паразыходзіліся, хто — на ўласнае поле, хто — да гандлю свайго;

 

а астатнія, схапіўшы яго слуг, зняважылі і забілі іх.

 

І цар, [пачуўшы], разневаўся і, паслаўшы свае войскі, вынішчыў тых забойцаў, а іх горад спаліў.

 

Тады ён кажа сваім слугам: Вяселле гатовае, ды запрошаныя былі не вартымі;

 

дык ідзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго знойдзеце, клічце на вяселле.

 

І тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, і ліхіх, і добрых; і вясельная зала напоўнілася застольнікамі.

 

І цар, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне,

 

і кажа яму: Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? — Той жа маўчаў.

 

Тады цар сказаў слугам: Звязаўшы яму ногі і рукі, [вазьміце яго і] выкіньце яго ў знадворную цемру; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Бо шмат пакліканых, ды мала выбраных.

 

Тады фарысеі, пайшоўшы, зрабілі раду, як бы прылавіць Яго на слове.

 

І пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі68, каб сказаць: Настаўніку, мы ведаем, што Ты праўдзівы і Божай дарозе ў праўдзе навучаеш і ні на кім Табе не залежыць: бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

Дык скажы нам, як здаецца Табе, ці дазваляецца даваць падатак кесару, ці не?

 

Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: Што вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Пакажыце Мне падатковую манету. — І яны прынеслі Яму дынарый.

 

І Ён кажа ім: Чыя гэта выява і надпіс?

 

Яны кажуць Яму: Кесарава. — Тады Ён кажа ім: Дык аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.

 

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адышлі.

 

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,

 

кажучы: Настаўніку, Маісей сказаў: «Калі хто памрэ, не маючы дзяцей, то няхай яго брат ажэніцца з яго жонкаю і ўзновіць патомства свайму брату».

 

Было ж у нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў сваю жонку брату свайму;

 

таксама і другі, і трэці, аж да сёмага;

 

а пасля ўсіх памерла жанчына.

 

Дык ва ўваскрэсенні — жонкаю каторага з сямі яна будзе? Бо ўсе мелі яе?

 

Ісус жа сказаў ім у адказ: Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісанняў, ні сілы Божай:

 

бо ва ўваскрэсенні ні жэняцца і не выходзяць замуж, а яны — як Анёлы [Божыя] ў небе.

 

А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, Які кажа:

 

«Я Бог Аўраама, і Бог Ісаака, і Бог Іякава»? Ён не Бог мёртвых, а жывых.

 

І, пачуўшы гэта, натоўпы дзівіліся Яго вучэнню.

 

А фарысеі, пачуўшы, што Ён прымусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся разам.

 

І адзін з іх, [законнік] спытаўся, выпрабоўваючы Яго і [кажучы]:

 

Настаўніку, якая запаведзь самая вялікая ў законе?

 

[Ісус] жа сказаў яму: «Палюбі Госпада, твайго Бога, усім сваім сэрцам, і ўсёю сваёю душою, і ўсім сваім разуменнем»;

 

гэта самая вялікая і першая запаведзь.

 

Другая ж падобная да яе: «Палюбі свайго блізкага, як самога сябе».

 

На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца ўвесь закон і прарокі.

 

Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,

 

кажучы: Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? — Яны кажуць Яму: Давідаў.

 

Ён кажа ім: Дык як Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

«Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзі праваруч Мяне, пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў пад ногі Твае?»

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён яго сын?

 

І ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважыўся больш пытацца ў Яго.