1 да Карынфянаў 13 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Аляксандара Надсана
Калі я гавару на мовах людзей і Анёлаў, але любові не маю, — то я стаў звонкай меддзю ці гулкімі літаўрамі.
І калі я маю дар прароцтва і ведаю ўсе таямніцы і ўсё веданне, і калі маю ўсю веру, так каб і горы перастаўляць, а любові не маю, — я нішто.
І нават калі я раздам усю сваю маёмасць на пракорм бедным, і калі аддам сваё цела, каб мяне пахвалілі12, а любові не маю, то няма мне ніякай карысці.
Любоў доўга церпіць, любоў міласэрная, любоў не зайздросціць, не выхваляецца, не надзімаецца,
не паводзіць сябе непрыстойна, не шукае свайго; не раздражняецца, не думае ліха,
не радуецца няправеднасці, але радуецца разам з праўдай;
усё пакрывае, усяму верыць, на ўсё спадзяецца, усё вытрымлівае.
Любоў ніколі не праходзіць; а калі прароцтвы — яны знікнуць, калі мовы — яны змоўкнуць, калі веды — яны стануць непатрэбнымі.
Бо мы ведаем часткова і прарочым часткова.
Калі ж прыйдзе дасканалае, — [тады] тое, што частковае, знікне.
Калі я быў дзіцем, я гаварыў як дзіця, думаў як дзіця, разважаў як дзіця; калі я стаў мужчынам, я пакінуў дзіцячае.
Бо цяпер мы глядзім на адлюстраванне няпэўна, тады ж — тварам у твар; цяпер я ведаю часткова, тады ж пазнаю поўнасцю, як і сам я пазнаны.
А цяпер застаюцца вера, надзея, любоў — гэтыя тры, але найбольшая з іх — любоў.
