Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Рeraklad V. Hadleuski
У той час пачуў Ірад тэтра́рх по́галас пра Іісуса
U toj čas pačuŭ tetrarcha Herad ab sławie Jezusa[1]
і сказаў слу́гам сваім: гэта Іаан Хрысцíцель; ён паўстаў з мёртвых, і таму цуды дзе́юцца праз яго.
i skazaŭ da swaich słuh: Heta Jan Chryściciel; jon ustaŭ z umierłych i dziela hetaha cudy dziejucca praz jaho.
Бо Ірад, узяўшы Іаана, звязаў яго і пасадзіў у цямнíцу з-за Ірадыяды, жонкі Філіпа, брата свайго;
Bo Herad uziaŭ byŭ Jana, i zakawaŭ jaho, i pasadziŭ u wastroh dziela Heradyjady, žonki brata swajho.
таму што Іаан казаў яму: нельга табе мець яе.
Bo Jan kazaŭ jamu: Nia možna tabie trymać jaje.[2]
І хацеў Ірад яго забіць, але пабаяўся народу, бо яго лічылі прарокам.
I chacieŭ jaho zabić, ale bajaŭsia narodu, bo jaho mieli za praroka.
А ў дзень нараджэ́ння Ірада танцавала дачка Ірадыяды перад гасцямі і дагадзíла Іраду.
U dzień-ža naradzin Herada dačka Heradyjady skakała pasiarod i spadabałasia Heradu.[3]
Таму ён з кля́тваю абяцаў ёй даць, чаго б яна ні папрасіла.
Zatym pad prysiahaj abiacaŭsia jej dać čaho tolki jana zažadaje ad jaho.
А яна, падбухто́раная маці сваёю, сказала: дай мне тут на блю́дзе галаву́ Іаана Хрысцíцеля.
A jana, nawučanaja swajej matkaj, skazała: Daj mnie tut na talercy haławu Jana Chryściciela.
І засмуцíўся цар; але дзе́ля кля́твы і тых, што ўзляжа́лі з ім, загадаў даць.
I zasmuciŭsia karol, ale dziela prysiahi i dziela tych, što razam siadzieli, zahadaŭ dać.[4]
І паслаў адсе́кчы Іаану галаву́ ў цямнíцы.
I pasłuchaŭšy adsiek haławu Janu ŭ wastrozie.
І прыне́слі галаву́ яго на блю́дзе, і далí дзяўчыне; а яна зане́сла маці сваёй.
I pryniaśli haławu jaho na talercy i dali dziaŭčynie, a jana zaniasła swajej matcy.[5]
А вучні яго, прыйшоўшы, узялí яго цела і пахавалі яго; ды пайшлі паве́дамілі Іісусу.
I pryjšli wučni jahony, uziali jahonaje cieła i pachawali jaho, i pryjšoŭšy, pawiedamili Jezusa.
І, пачуўшы, Іісус адплыў адтуль на лодцы ў пустэ́льнае ме́сца адзін; а люд, прачуўшы, пайшоў за Ім пе́шшу з гарадоў.
Jezus, pačuŭšy ab hetym, adpłyŭ adtul u łodcy na miesca pustynnaje, addzielna; kali-ž pačuli hramady, pajšli za im z haradoŭ piechatoju
І, выйшаўшы, Іісус убачыў мноства людзей і пашкадаваў іх, і ацалíў іхніх хворых.
I wyjšaŭšy, ubačyŭ wialikuju hramadu, i zžaliŭsia nad imi i azdarawiŭ ichnych chworych.
Калі ж настаў вечар, прыступíлі да Яго вучні Яго і сказалі: пустэ́льная тут мясціна, і час ужо позні; адпусцí людзей, каб яны пайшлі ў пасе́лішчы і купілі сабе е́жы.
Kali-ž nastaŭ wiečar, padyjšli da jaho wučni jahony, kažučy: Pustynnaje miesca i čas užo pozny, puści hramadu, kab jany, pajšoŭšy ŭ sioły kupili sabie ježy.
Але Іісус сказаў ім: яны не маюць патрэ́бы ісці; вы дайце ім есці.
Ale Jezus skazaŭ im: Nie kaniečnie majuć iści, wy dajcie im jeści.
Яны ж кажуць Яму: у нас тут толькі пяць хлябо́ў і дзве ры́біны.
Adkazali jamu: My majem tut tolki piać chlaboŭ i dźwie ryby.
Ён сказаў: прынясíце Мне іх сюды.
Jon skazaŭ im: Pryniasiecie mnie ich siudy.
І загадаў народу ўзле́гчы на траву, і, узяўшы пяць хлябо́ў і дзве ры́біны, узвёў вочы на неба, благаславіў, пераламíў і даў хлябы́ вучням, а вучні — народу.
I zahadaŭšy narodu pasieści na trawie, uziaŭ piać chlaboŭ i dźwie ryby, uzhlanuŭ u nieba, pabahasławiŭ, i łamaŭ, i dawaŭ wučniam chlaby, a wučni narodu[6]
І елі ўсе, і насы́ціліся; і набра́лі рэ́шты кавалкаў дванаццаць кашоў поўных.
I jeli ŭsie i najelisia. I naźbirali, što astałosia, dwanaccać poŭnych kašoŭ kawałkaŭ
А тых, што елі, было́ каля пяці тысяч чалавек, акрамя́ жанчын і дзяцей.
A tych, što jeli, było nia lik piać tysiač mužčyn, aprača žančyn i dziaciej.
І адразу прыму́сіў Іісус вучняў Сваіх увайсцí ў лодку і вы́правіцца ране́й за Яго на другі бок, пакуль Ён адпу́сціць народ.
I zaraz prymusiŭ Jezus wučniaŭ uwajści ŭ łodku i płyć pierad im na druhi bok mora, pakul jon adpuścić hramady
І, адпусцíўшы народ, Ён узышо́ў на гару́ ў адзіно́це памаліцца; і калі звечарэ́ла, застава́ўся там адзін.
I adpuściŭšy hramadu, jon adzin uzyjšoŭ na haru pamalicca; i kali nastaŭ wiečar, byŭ tam adzin.
А лодка была́ ўжо пасяро́д мора, і яе бíла хва́лямі, бо вецер быў супрацíўны.
A łodka pasiarod mora była kidana chwalami, bo byŭ praciŭny wiecier.
У чацвёртую ж ва́рту ночы пайшоў да іх Іісус, ідучы́ па моры.
A ŭ čaćwiortuju wartu nočy pryjšoŭ da ich, idučy pa mory.[7]
І вучні, убачыўшы, што Ён ідзе па моры, жахну́ліся і казалі: гэта пры́від; і ад страху закрычалі.
I ŭhledzieŭšy jaho idučaha pa mory, spałochalisia i kazali: Heta zdań. I ad strachu zakryčali.
Але Іісус адразу загаварыў з імі і сказаў: супакойцеся; гэта Я, не бойцеся.
Ale Jezus zaraz adazwaŭsia da ich, kažučy: Nadziejciesia, heta ja, nia bojciesia
Пётр сказаў Яму ў адказ: Госпадзі! калі гэта Ты, загадай мне прыйсцí да Цябе па вадзе.
A Piotr, adkazwajučy, skazaŭ: Panie, kali heta ty, zahadaj mnie pryjści da ciabie pa wadzie.
І Ён сказаў: ідзі. І, вы́йшаўшы з лодкі, Пётр пайшоў па вадзе, каб падысцí да Іісуса.
A jon skazaŭ: Pryjdzi. I Piotr, wyjšaŭšy z łodki, pajšoŭ pa wadzie, kab padyjści da Jezusa.
Але, ба́чачы моцны вецер, ён спалохаўся і, пачаўшы тануць, закрычаў: Госпадзі! рату́й мяне.
Ale bačačy mocny wiecier, spužaŭsia i, pačaŭšy tanuć, zakryčaŭ kažučy: Panie, ratuj mianie!
І адразу Іісус, працягнуўшы руку, падхапíў яго і кажа яму: малаве́рны! навошта ты засумнява́ўся?
I zaraz-ža Jezus, praciahnuŭšy ruku, padchapiŭ jaho i skazaŭ jamu: Maławierny, čaho ŭsumniŭsia?
І калі ўвайшлі яны ў лодку, вецер суня́ўся.
I kali ŭwajšli ŭ łodku, pierastaŭ wiecier.
А тыя, што былі ў лодцы, падышлі, пакланіліся Яму і сказалі: Ты сапраўды́ Сын Божы.
A tyja, što byli ŭ łodcy, padyjšli i pakłanilisia jamu, kažučy: Sapraŭdy ty jość Syn Božy.
І, пераправіўшыся, прыбылí яны ў зямлю Генісарэ́цкую.
I kali pierapłyli, pryjšli ŭ ziamlu Henezarskuju.
І, пазнаўшы Яго, жыхары́ той мясціны абвясцілі па ўсім навако́ллі тым, і прыне́слі да Яго ўсіх хворых,
A ludzi jaje wakolicy, paznaŭšy jaho, dali znać pa ŭsiej tej krainie i pryniaśli da jaho ŭsich chworych
і прасілі Яго, каб толькі дакрану́цца да кра́ю адзе́ння Яго; і тыя, што дакрану́ліся, ацалíліся.
i prasili jaho, kab choć dakranucca da kraju adiežy jahonaj. I katoryja tolki dakranulisia, stali zdarowy.
