1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Анатоля Клышкi
Напамінаю вам, браты, тое Евангелле, якое я дабраве́сціў вам, якое і прынялí вы, у якім і ўмацаваліся,
Напамінаю вам, браты, Дабравесце, якое я абвяшчаў вам, якое вы і прынялі, у якім вы і стаіце,
праз якое і спаса́ецеся, калі трыма́ецеся таго, што я дабраве́сціў вам, калі толькі не марна ўверавалі.
праз якое вы і ратуецеся, калі трымаецеся слова, якое я абвяшчаў вам, — калі толькі не марна ўверавалі.
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыня́ў: што Хрыстос памёр за грахі нашы, паводле Пісанняў,
Бо я перадаў вам перш за ўсё тое, што і атрымаў, — што Хрыстос памёр за нашы грахі згодна з Пісаннямі;
і што Ён пахаваны быў, і што ўваскрэс на трэці дзень, паводле Пісанняў,
і што Ён быў пахаваны, і што Ён уваскрэшаны на трэці дзень згодна з Пісаннямі;
і што Ён явіўся Кіфе, потым — дванаццаці;
і што Ён з’явіўся Кіфе, потым — дванаццаці;
затым явіўся больш як пяцістам братам адначасова, многія з якіх жывыя дагэтуль, а некаторыя спачы́лі;
потым з’явіўся больш чым пяцістам братам зараз, з якіх большасць дагэтуль жыве, а некаторыя памерлі;
затым явіўся Іакаву, потым — усім Апосталам;
потым з’явіўся Іякаву, потым — усім Апосталам;
а пасля ўсіх явіўся і мне, як нейкаму неданоску.
а апошняму з усіх з’явіўся і мне, быццам неданошанаму.
Бо я найменшы з Апосталаў, і не варты называцца Апосталам, бо я гнаў Царкву Божую.
Бо я найменшы15 з Апосталаў, які няварты называцца Апосталам, таму што я гнаў царкву Божую.
Але па благадаці Божай я ёсць тое, што ёсць; і благадаць Яго ўва мне не была ма́рнаю, яж болей за ўсіх іх папрацаваў; не я, аднак, а благадаць Божая, якая са мною.
Але ласкаю Божаю я ёсць тое, што ёсць, і ласка Яго да мяне не стала дарэмнай, наадварот, я болей за ўсіх іх папрацаваў, зрэшты не я, а ласка Божая, што са мною.
Дык вось, ці я, ці яны, — та́к мы прапаведуем, і та́к вы ўверавалі.
Дык ці я, ці яны — мы так прапаведуем, і вы так уверавалі.
Калі ж пра Хрыста прапаведуецца, што Ён уваскрэс з мёртвых, то як жа некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасення мёртвых?
Але калі прапаведуецца Хрыстос — што Ён уваскрэшаны з мёртвых, — як жа кажуць некаторыя між вас, што няма ўваскрэсення мёртвых?
Бо калі няма ўваскрасення мёртвых, то і Хрыстос не ўваскрэс;
Калі ж няма ўваскрэсення мёртвых, — то і Хрыстос не ўваскрэшаны;
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная і пропаведзь наша, ма́рная і вера ваша.
а калі Хрыстос не ўваскрэшаны, дарэмная тады наша пропаведзь, дарэмная і ваша вера.
Прытым мы аказваемся лжывымі сведкамі пра Бога, бо сведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрашаў, калі б было праўдай, што мёртвыя не ўваскрасаюць;
І таксама мы робімся лжэсведкамі Бога, таму што мы сведчылі супроць Бога, што Ён уваскрэсіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрашаў, калі сапраўды мёртвыя не ўваскрашаюцца.
бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, то і Хрыстос не ўваскрэс;
Бо калі мёртвыя не ўваскрашаюцца, то і Хрыстос не ўваскрэшаны.
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная вера ваша: вы яшчэ ў грахах вашых;
А калі Хрыстос не ўваскрэшаны, дарэмная ваша вера, вы яшчэ ў вашых грахах.
тады і памерлыя ў Хрысце загінулі.
Тады і памерлыя ў Хрысце загінулі.
Калі мы ў гэтым толькі жыцці спадзяёмся на Хрыста, то мы самыя няшчасныя з усіх людзей.
Калі мы ў гэтым жыцці толькі спадзяёмся на Хрыста — мы найнешчаслівейшыя за ўсіх людзей.
Але Хрыстос уваскрэс з мёртвых, пе́ршынец з паме́рлых.
Але цяпер Хрыстос уваскрэс з мёртвых, першынец з памерлых.
Бо паколькі праз чалавека смерць, то праз чалавека і ўваскрасенне мёртвых.
Бо як праз чалавека прыйшла смерць, то праз чалавека і ўваскрэсенне мёртвых.
Як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажыву́ць,
Бо як у Адаме ўсе паміраюць, так і ў Хрысце ўсе ажывуць.
але кожны сваёю чаргою: пе́ршынец Хрыстос, затым Хрыстовы,у прышэсце Яго.
Але кожны ў сваім парадку: першы — Хрыстос, потым тыя, хто Хрыстовы, пры Яго прышэсці,
А потым канец: калі Ён перадасць Царства Богу і Айцу, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу і сілу;
потым — канец, калі Ён перадасць Царства Богу і Бацьку, калі Ён адменіць усялякае начальства і ўсялякую ўладу і сілу.
бо Яму належыць царстваваць, пакуль не пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.
Бо Яму належыць цараваць да тае пары, пакуль Бог не пакладзе ўсіх ворагаў пад Яго ногі.
І апошні вораг будзе знішчаны — смерць,
Як апошні вораг будзе знішчана смерць.
таму што Ён усё пакары́ў пад ногі Яго; калі ж скажа, што ўсё пако́рана Яму, то ясна, што акрамя Таго, Хто пакары́ў Яму ўсё.
Бо Ён усё падпарадкаваў пад Яго ногі. Калі ж Ён скажа, што ўсё падпарадкавана, — ясна, што за выключэннем Таго, Хто падпарадкаваў Яму ўсё.
Калі ж Яму будзе пако́рана ўсё, тады і Сам Сын пако́рыцца Таму, Хто пакары́ў Яму ўсё, каб быў Бог усё ва ўсім.
Каліж Яму будзе падпарадкавана ўсё, тады і Сам Сын будзе падпарадкаваны Таму, Хто падпарадкаваў Яму ўсё, каб Бог быў усё ва ўсім.
Бо, інакш, што будуць рабіць тыя, хто прымае хрышчэнне дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, то навошта прымаюць хрышчэнне дзеля мёртвых?
Бо што будуць рабіць тыя, хто хрысціўся дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрашаюцца, навошта яны хрысцяцца дзеля іх?16
Чаму і мы ўвесь час падвярга́ем сябе небяспе́цы?
Дзеля чаго і мы кожную гадзіну ў небяспецы?
Я кожны дзень паміраю: прысяга́ю ў гэтым, браты, пахвало́ю вашаю, якую ма́ю ў Хрысце Іісусе, Госпадзе нашым.
Я кожны дзень паміраю: спашлюся ў доказ, браты, на вашу пахвалу, якую я маю ў Хрысце Ісусе, нашым Госпадзе.
Калі я з чалавечыхпамкненняў змагаўся са звярамі ў Эфесе, то якая мне карысць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? Давайце будзем есці і піць, бо заўтра памром!
Калі я па-чалавечаму змагаўся са звярамі ў Эфесе, якая мне карысць? Калі мёртвыя не ўваскрашаюцца, будзем есці і піць, бо заўтра памром!
Не ашуквайце сябе: кепскае асяроддзе псуе́ добрыя звы́чаі.
Не падманвайце сябе: благія таварыствы псуюць добрыя норавы.
Ацверазіцеся як нале́жыць і не грашыце; бо некаторыя з вас не знаюць Бога,— на сорам вам кажу.
Працверазіцеся праведна, і не грашыце, бо некаторыя з вас не ведаюць Бога: на сорам вам кажу.
Але нехта скажа: як уваскрэснуць мёртвыя́ і ў якім целе прыйдуць?
Але хто-небудзь скажа: «Як уваскрашаюцца мёртвыя? І ў якім целе яны прыходзяць?»
Неразумны! тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ;
Неразумны! Тое, што ты сееш, не ажывае, калі не памрэ;
і калі ты сееш, то сееш не цела будучае, а голае зерне, будзь гэта пшанічнае ці якое іншае;
і тое, што ты сееш, ты сееш не як цела, якім яно стане потым, а як звычайнае зерне, быць можа, пшанічнае ці якое іншае.
Бог жа дае яму цела, як Ён хоча, і кожнаму насенню — сваё цела.
А Бог дае яму цела такое, якое Ён захацеў, і кожнаму зярняці — яго ўласнае цела.
Не кожная плоць — такая самая плоць; але адна плоць у людзей, другая плоць у скаціны, іншая — у рыб, іншая — у птушак.
Не ўсякае цела — тое самае цела, а адно — у людзей, другое цела — у жывёлы, іншае цела — у птушак, яшчэ іншае — у рыб.
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя; але інакшая слава нябесных, інакшая — зямных;
І ёсць целы нябесныя і целы зямныя; але ў нябесных слава адна, а ў зямных — іншая.
адна слава сонца, а другая слава месяца, а іншая слава зорак; і зорка ад зоркіадрозніваецца славаю.
Іншая слава ў сонца, і іншая слава ў месяца, і іншая слава ў зорак; бо зорка ад зоркі адрозніваецца славай.
Так і пры ўваскрасенні мёртвых: сеецца ў тленні — паўстае́ ў нятленні;
Так і ўваскрэсенне мёртвых. Сеецца ў тленні — уваскрашаецца ў нятленні;
сеецца ў бясчэсці — паўстае́ ў славе; сеецца ў слабасці — паўстае́ ў сіле;
сеецца ў ганьбе — уваскрашаецца ў славе; сеецца ў слабасці — уваскрашаецца ў сіле;
сеецца цела душэўнае — паўстае́ цела духоўнае. Ёсць цела душэўнае і ёсць целадухоўнае.
сеецца цела душэўнае — уваскрашаецца цела духоўнае. Калі ёсць цела душэўнае, ёсць і духоўнае.
Так і напісана: «першы чалавек Адам стаў душою жывою», а апошні Адам — духам жыватворчым.
Так і напісана: «Першы чалавек, Адам, стаў жывою душою»; апошні Адам ёсць жыватворны дух.
Але не духоўнае спачатку, а душэўнае, потым духоўнае.
Але не духоўнае першае, а душэўнае, потым духоўнае.
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі чалавек — Гасподзь з неба.
Першы чалавек — з зямлі, гліняны; другі Чалавек — [Госпад] з неба.
Які зямны, такія і зямныя; і які нябесны, такія і нябесныя;
Які гліняны, такія і гліняныя, і які Нябесны, такія і нябесныя;
і я́к мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць вобраз і нябеснага.
і як мы насілі вобраз глінянага, так будзем насіць і вобраз Нябеснага.
Але тое скажу, браты, што плоць і кроў не могуць унаследаваць Царства Божага, і тленне не наследуе нятлення.
Але што вам скажу, браты, што цела і кроў атрымаць у спадчыну Царства Божага не могуць, і тленне не можа мець спадчыны ў нятленні.
Кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе пераменімся
Вось кажу вам таямніцу: не ўсе мы памром, але ўсе зменімся,
раптам, у імгненне вока, пры гуку апошняй трубы: бо затру́біць, і мёртвыя ўваскрэснуць нятленнымі, а мы пераменімся;
ураз, у імгненне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць яна, і мёртвыя будуць уваскрэшаны нятленнымі, і мы зменімся.
бо тленнаму гэтаму належыць апрану́цца ў нятленне, і смяротнаму гэтаму — апрану́цца ў бессмяротнасць.
Бо патрэбна, каб гэтае тленнае апранулася ў нятленне, і гэтае смяротнае апранулася ў бессмяротнасць.
Калі ж тленнае гэтае апра́нецца ў нятленне і смяротнае гэтае апра́нецца ў бессмяротнасць, тады здзейсніцца слова напісанае: «паглыну́та смерць перамогаю».
І калі гэтае тленнае апранецца ў нятленне, і гэтае смяротнае апранецца ў бессмяротнасць, тады спраўдзіцца напісанае слова: «Перамога паглынула смерць».
«Смерць! дзе тваё джала? пекла! дзе твая перамога?»
Дзе, смерць, твая перамога? Дзе, смерць, тваё джала?17
Джала смерці — грэх; а сіла граху — закон.
Джала ж смерці — грэх, а сіла граху — закон;
Але дзякуем Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Іісуса Хрыста!
але падзяка Богу, Які дае нам перамогу праз нашага Госпада Ісуса Хрыста.
Дык вось, браты мае́ ўзлю́бленыя, будзьце цвёрдымі, непахіснымі, цалкам адданымі справе Гасподняй заўсёды, ведаючы, што праца ваша не ма́рная перад Госпадам.
Дык, браты мае ўлюбёныя, будзьце цвёрдымі, непахіснымі, маючы заўсёды поспех у рабоце Гасподняй, ведаючы, што ваша праца не марная ў Госпадзе.
