Дзеі 21 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Пасля таго, як мы, расста́ўшыся з імі, адплылí, то прамы́м шля́хам прыбылí на Кос, а насту́пнага дня — на Ро́дас, і адтуль у Пата́ру;
И якоже бысть отвезтися намъ от них прямымъ бегомъ, пріидохом въ Кос, во другый же день въ Родосъ, и оттоле во Патару.
і, знайшо́ўшы карабе́ль, які накіро́ўваўся ў Фінікíю, мы ўзышлí на яго і адплылí.
И обретше корабль преходящъ во Финикию, волезше в онь, везохомся.
Калі паказа́ўся Кіпр, мы, пакíнуўшы яго зле́ва, паплылí ў Сíрыю і прыста́лі ў Ты́ры, бо там трэба было́ з карабля́ вы́грузіць тавар.
И вънегда приближахомся Кипру, оставивше и влеве, плыхомъ во Сирию и пристахомъ въ Тире, ту бо бяше кораблю изъложити бремя.
І, знайшо́ўшы ву́чняў, мы засталíся там на сем дзён; яны, па натхне́нню Ду́ха, каза́лі Паўлу не ісці ў Іерусалім.
И знашедше ту ученики, пребыхомъ с ними седмъ дней, ониже Павлови глаголаху Духомъ не входити во Ерусалимъ.
Пасля таго, як мы правялí гэтыя дні, мы вы́йшлі і адпра́віліся ў дарогу, і праводзілі нас усе з жанчы́намі і дзе́цьмі аж за горад; а на бе́разе, стаўшы на кале́ні, мы памалíліся.
Егда же бысть намъ скончати дни и, изъшедше, идяхомъ, провожающим насъ всемъ со женами и с детми до вне града. И поклонивше колене при мори, помолихомся;
І, развіта́ўшыся адны з аднымі, мы ўзышлí на карабе́ль, а яны вярну́ліся да сябе.
и целовавше другъ друга, внидохом въ корабль. Они же возвратишеся в домы своя.
Мы, завяршы́ўшы пла́ванне з Ты́ра, прыбылí ў Пталемаíду і, прывіта́ўшы брато́ў, засталíся на адзін дзень у іх.
Мы пакъ, плавание наченъше от Тира, пристахомъ во Птоломаиде, и целовавше братию, пребыхом у нихъ день единъ.
Назаўтра ж мы, якія былí з Паўлам, адпра́віліся і прыйшлі ў Кесары́ю і, увайшоўшы ў дом Філіпа дабраве́сніка, аднаго з сямі дыя́канаў, засталíся ў яго.
(Зачало 4[5]) Во утрей же мы, еже быхомъ с Павлом, пріидохомъ въ Кесарию, и вшедше в домъ Філиппа евван гелиста, суща единого от седми, пребыхом у него.
А ў яго былí чатыры дачкí, дзевы, якія праро́чылі.
Сей имеаше четыре дщеры, девице пророкующа.
У той час, як мы на праця́гу многіх дзён застава́ліся ў іх, прыбы́ў з Іудзеі нейкі прарок, па íмені Ага́ў,
И внегда пребывахом ту дни многы, прииде не кто от Іудея пророкъ, именемъ Агавъ.
і, прыйшоўшы да нас, узяў пояс Паўла і, звяза́ўшы сабе но́гі і ру́кі, сказаў: так гаво́рыць Дух Святы́: «му́жа, якому нале́жыць гэты пояс, звя́жуць у Іерусаліме Іудзеі і аддаду́ць у ру́кі язы́чнікаў».
И пришедъ к намъ, взявъ поясъ Павловъ, связавши руце свои и нозе, рече: «Тако глаголеть Духъ Светый: Мужа, егоже ест поясъ сей, тако свяжуть его Іудеи во Ерусалиме и предадуть в руце языкомъ».
Калі мы пачулі гэта, то і мы, і та́машнія прасілі, каб ён не ішоў у Іерусалім.
Якоже услышахомъ сия, молихом его и мы, и живущие на месте томъ, абы не ходилъ до Ерусалима.
Але Павел у адказ сказаў: што вы робіце, пла́чучы і разрыва́ючы маё сэ́рца?а́ я не толькі хачу быць вя́знем, але і паме́рці ў Іерусаліме гатовы за імя́ Госпада Іісуса.
Отвеща же Павелъ и рече: «Что чините, плачучи и скорушаючи серце мое? Азъ бо не точию связан быти, но и умрети во Ерусаліме готов есмъ для имени Господа Ісуса».
І паколькі ён не паддава́ўся ўгаво́рам, мы супако́іліся і сказалі: няхай будзе воля Гасподняя!
Не повинующу же ся ему, умолкохомъ, рекше: «Воля Господьня да будеть!»
Пасля гэтых дзён, падрыхтава́ўшыся, мы пайшлі ў Іерусалім;
По днех же сихъ зготовивъшеся, възыдохомъ во Ерусалим.
ішлі з намі і некато́рыя вучні з Кесары́і, право́дзячы нас да нейкага Мна́сана Кіпрыёта, да́ўняга вучня, каб нам пажы́ць у яго.
И идоша с нами неціи ученици от Кесареи, ведущи съ собою неякого Мнасона, Кипрянина, давного ученика, в негоже имамы на подворьи пребыти.
Калі ж мы прыбылí ў Іерусалім, браты́ з радасцю прынялí нас.
Внегда же пріидохомъ во Ерусалим, любезно прияша насъ братия.
На другі дзень Павел прыйшоў з намі да Іакава, прыйшлі і ўсе прасвітары.
Другого пакъ дня вниде Павел ис нами ко Іакову, и вси ту собралися старшие,
І, павітаўшы іх, Павел стаў расказваць падрабя́зна, што́ зрабіў Бог у язычнікаў праз служэ́нне яго.
ихъже целовавши, поведаше имъ по ряду вся, яже Богъ чинилъ ест во языцехъ служениемъ его.
Вы́слухаўшы яго, яны сла́вілі Бога і казалі: бачыш, брат, колькі тысяч Іудзеяў уве́равалі, і ўсе яны руплíўцы закона;
Они же, слышавше, славяху Бога и рекоша ему: «Видиши, брате, колико тысещей ест Іудеі веровавших, а вси тые суть милосники закону.
а пра цябе яны чулі, бы́ццам ты ўсіх Іудзеяў, якія жыву́ць сярод язы́чнікаў, навуча́еш адсту́пніцтву ад Маісея, ка́жучы, каб яны не абрэ́звалі сваіх дзяцей і не трыма́ліся айцоўскіх звы́чаяў.
Но о тобе слышали сут, яко ты отступлению учиши от закона Моисеова сущих во языцех Іудеи, глаголя имъ не обрезывати сыновъ своих ни по обычаемъ закона ходити.
Дык што ж? Напэўна, збяру́цца многія, бо пачу́юць, што ты прыйшоў.
Что жъ убо естъ? Подобаеть всему множству сойтися, понеже услышать о тобе, яко пришолъ еси.
Зрабі ж тое, што́ мы скажам табе: ёсць у нас чатыры мужы́, якія ма́юць на сабе абе́т;
Сего деля учини то, еже речемъ тобе. Суть у насъ мужи четыре, слюбъ имуще на собе.
вазьмі іх і ачы́сціся з імі, і прымí на сябе выда́ткі на ахвяру за іх, каб яны абстры́глі свае гало́вы; тады даве́даюцца ўсе, што пачу́тае імі пра цябе — няпраўда, а што і сам ты жыве́ш, захо́ўваючы закон.
Сихъ поимъ, очистися с ними и вчини слюбъ, да острыжета главы свое, и уверять вси, яко неправда ест, еже слышали о тобе, но ходиши и самъ храняй законъ.
А пра язы́чнікаў, якія ўве́равалі, мы піса́лі пасла́нне, пастанавíўшы, каб яны нічога такога не прытры́мліваліся, а толькі асцерага́ліся ідалаахвя́рнага, крывí, заду́шанага і блу́ду.
Тымъ пакъ, ониже веровалі сут от языковъ, писали есмо, установивше ничтож таковаго соблюдати имъ, токмо хранити себе от треб идолских, и от крови и удавленины, и от блуду».
Тады Павел, узя́ўшы тых мужо́ў і ачы́сціўшыся з імі, на другí дзень увайшоў у храм і абвясцíў пра заканчэ́нне дзён ачышчэ́ння, калі павінна быць прыне́сена за кожнага з іх прынашэ́нне.
(Зача[ло] 46 a) Тогда Павел во другый день, появъ съ собою мужей, очистився с ними, вниде во светилище, являя выполнение дней очищения, дондеже принесено будет за единого каждого их приношение,
Калі ж сем дзён завярша́ліся, Асійскія Іудзеі, уба́чыўшы яго ў храме, падбухто́рылі ўвесь народ і накла́лі на яго ру́кі,
и якоже хотяху седмъ дней искончати. Іудеи, еже быша от Асіи, видевши Павла во светилищи, подвигоша весъ народъ и возвръгоша на нь руце,
закрыча́ўшы: мужы́ Ізра́ільскія, дапамажы́це! гэты чалавек усіх усю́ды навуча́е су́праць народа, і закона, і месца гэтага; а яшчэ і Э́лінаў увёў у храм і апага́ніў святое ме́сца гэтае.
вопиюще: «Мужи Ізраильстіи, помозите! Сей естъ человекъ, иже на люди, и на закон, и на место сее всехъ всюду учить, еще же и поганы воведе во храмъ и оскверни светое место».
Бо яны перад тым бачылі з ім у горадзе Трафíма Эфе́сяніна і думалі, што Павел увёў яго ў храм.
Беху бо видели Трофима, Ефесенина, во граде с нимъ, егоже мняху яко во храмъ вовелъ ест Павелъ.
Узру́шыўся ўвесь горад, і сышо́ўся народ; і, схапíўшы Паўла, яны пацягну́лі яго прэч з храма, і адразу зачы́нены былí дзверы.
И тако порушился весь народъb, и бысть стечение людем, и емше Павла, влечаху его вонъ изъ светилища и скоро затвориша двери.
Калі ж яны хацелі забіць яго, дайшла да тысячанача́льніка палка́ вестка, што ўвесь Іерусалім узбу́раны;
И внегда хотяху убити его, возыде весть ко тысещнику полковъ, яко весь возмутися Ерусалимъ.
той, адразу ўзя́ўшы воінаў і сотнікаў, пабег да іх; яны ж, уба́чыўшы тысячанача́льніка і воінаў, пераста́лі біць Паўла.
Он же, не медля поемъ воины и сотники, притече на не. Они пакъ, видевши тысещники и воіны, престаша бити Павла.
Тады тысячанача́льнік, наблíзіўшыся, узяў яго і загада́ў звяза́ць яго двума́ ланцуга́мі, і пытаўся, хто ён і што зрабіў.
Приступив же тысещникъ и нялъ его, и повеле свезати и ретезми железными двема, и пыташе, кто убо ест и что учинилъ ест.
У натоўпе адны крыча́лі адно, а другія — другое; і ён, не здо́леўшы з-за шуму даве́дацца нічога пэ́ўнага, загада́ў ве́сці яго ў крэпасць.
Друзіи же ино нечто вопиаху в народе. и егда не могъ доведатися истоты молвы ради, повеле вести его въ полкъ.
Калі ж Павел апыну́ўся на прысту́пках, то воінам прыйшло́ся не́сці яго з прычыны на́ціску нато́ўпу,
Внегда же пріидоша на всход, прилучися воздвижену быти ему от воинъ для насилия лудейc,
бо мноства народу ішло ўслед і крыча́ла: смерць яму́!
последовали бо множство народа, кричаще згубити его.
Пры ўваходзе ў крэпасць Павел кажа тысячанача́льніку: можна мне сказа́ць нешта табе́ А той сказаў: дык ты ўме́еш па-грэчаску?
И вънегда начаша во полкъ уводити Павла, рече ко тысещнику: «Лепо ли ест мне что промолвити къ тобе?» Он же рече ему: «Греческы умееши ли?
значыць, ты не той Егіпця́нін, які нядаўна ўчынíў бунт і вы́веў у пустыню чатыры тысячы чалавек сіка́рыяў?
Не ты ль еси Египтянинъ, вчинивый прежде сихъ дней брань и изъвелъ во пустыню четыре тысеще мужей сикарейd?»
Павел жа сказаў: я Іудзей, Тарся́нін, грамадзя́нін немалазна́чнага Кілікíйскага горада; прашу цябе, дазволь мне прамо́віць да народу.
Рече к нему Павелъ: «Азъ убо человекъ есмъ Іудеанин, Тарсянин с Киликие, знаема града гражанин. Молю же тя, допусти ми глаголати к людемъ».
Калі ж той дазволіў, Павел, сто́ячы на прысту́пках, даў народу знак рукой; і калі наста́ла глыбокае маўча́нне, ён пачаў гаварыць на яўрэйскай мове, ка́жучы:
Допустившу же ему, Павелъ стоя на ступенех и покива рукою; многу же безмолвию бывшу, возъгласи еврейскимъ языкомъ, глаголя:
