1 да Фесаланікійцаў 4 разьдзел

 

 

Нарэшце, браты, просім вас і молім Госпадам Іісусам, каб вы, пераня́ўшы ад нас тое як нале́жыць вам жыць і дагаджа́ць Богу, — што вы і робіце, — у гэтым яшчэ больш удаскана́льваліся,

 

А ў канцы, просім вас, браты, і благаем праз Езуса Хрыстуса, каб вы прынятае ад нас: як належыцца вам паступаць Богу на ўпадобу далей у сабе разьвівалі,

вы ж ведаеце, якія наказы мы далі вам ад Госпада Іісуса.

 

хібаж помніце якіе прыказанні далі мы вам ад Езуса Хрыстуса.

Бо воля Божая — асвячэ́нне ваша, каб вы ўстрымліваліся ад распусты;

 

Гэта бо воля Божая, асьвята вашая, каб высьцярагаліся вы распусты,

каб ведаў кожны з вас, як захоўваць свой сасуд у святасці і годнасці,

 

каб кожны з вас умеў захоўваць сваё цела ў пашане і сьвятасьці,

а не ў запа́ле пажа́длівасці, падобна язы́чнікам, якія не ведаюць Бога;

 

а не ў юрлівай пажадлівасьці, як і пагане, што Бога ня знаюць;

каб вы не парушалі закону і не падма́нвалі ў гэтым брата свайго, бо кара́е Гасподзь за ўсё гэта, як і казалі мы вам раней і сведчылі.

 

не выкарыствайце праступна ў гэтай справе, ня крыўдзьце брата свайго, бо мсьціўцам за ўсё гэта будзе Госпад, як і раней мы гэта вясьцілі вам ды засьветчвалі.

Таму што паклікаў нас Бог не да нечыстаты́, а да святасці.

 

Бог бо нас паклікаў не да нячыстасьці, але да сьвятасьці.

Дык вось, хто не прызнае́ гэтага, той не чалавека не прызнае́, а Бога, Які і даў нам Духа Свайго Святога.

 

Таму восьжа, хто на гэта не зважае, той не чалавека, а Бога зьняважае, што даў нам і Духа Святога.

Пра браталюбства ж няма патрэбы пісаць вам, таму што вы самі наву́чаны Богам любíць адно аднаго;

 

Аб любасьціж братняй няма патрэбы пісаць вам, бо вы самі навучаные Богам любіцца пабрацку,

бо вы так і ста́віцеся да усіх братоў ва ўсёй Македоніі. Закліка́ем жа вас, браты, яшчэ больш удаскана́львацца

 

дый вы гэтак і паступаеце адносна ўсіх братоў у цэлай Макэдоніі. Але просім, дасягайце ў гэтым, браткі, большага поступу.

і намага́цца жыць спакойна, рабіць сваю справу і працаваць сваімі рукамі, як мы наказвалі вам;

 

Шчыра дбайце аб тое, каб жыць ціха ў дружалюбным супакоі, пільнуючы свайго дзела й працуючы ўласнаручна, як мы наказвалі вам,

каб вы паводзілі сябе добрапрысто́йна перад зне́шнімі і ні ў чым не мелі нястачы.

 

каб вы прыстойна паступалі перад пастароннымі, ад нікога не патрабуючы запамогі.

Не хачу ж, браты, пакінуць вас у няве́данні пра паме́рлых, каб вы не смуткава́лі, як іншыя, якія не маюць надзеі.

 

Ня хочам пакінуць вас, браты, ў нясьведамасьці аб тых, што сьмяротна уснулі, каб ня тужылі вы, як іншые, не маючые надзеі.

Бо калі мы веруем, што Іісус памёр і ўваскрэс, то і памерлых у Іісусе Бог прывядзе з Ім.

 

Бо, калі мы верым, што Езус умёр і згробуўстаў, дык і ўмёршых у Езусе Хрыстусе Бог прывядзе зь Ім.

Бо гэта кажам вам словам Гасподнім, што мы, жывыя, якія засталіся да прышэ́сця Гасподняга, не апярэ́дзім памерлых,

 

Гэта кажам вам водле слоў Госпада, што мы жывые, якіе застанёмся да прыйсьця Усеспадара, не апярэдзім тых, што уснулі.

таму што Сам Гасподзь пры за́кліку, пры голасе Архангела і гу́ку трубы́ Божай, сы́дзе з неба, і мёртвыя ў Хрысце ўваскрэснуць першымі;

 

Сам бо Госпад на даны сыгнал, на голас Арханёла ды гук сурмы Божай зыйдзе зь неба і умерлые ў Хрыстусе згробуўстануць першымі;

потым мы, хто застане́цца жывы, разам з імі ўзяты будзем на воблакі на сустрэчу Госпада ў паветры, і так заўсёды з Госпадам будзем.

 

пасьля мы, якіе жывымі застаёмся, разам зь імі падхоплены будзем на аблокі ў паветра на спатканне Хрыстуса ды гэтак назаўсёды зь Ім застанёмся.

Дык вось, суцяша́йце адно аднаго гэтымі словамі.

 

Пацяшайце восьжа адзін другога славамі гэтымі.