1 да Карынфянаў 5 разьдзел

 

 

І яшчэ, ста́ла чутно, што ў вас блудадзейства, і такое блудадзейства, якога ня чутно нават у паганаў, што (за жонку) нехта мае жонку ба́цькі.

 

Ходзяць чуткі аб распуснасьці ў вас, ды аб такой распусьце, якая не спатыкаецца і ў паганаў, а менавіта, каб хто жыў з жонкай свайго бацькі.

І вы заганарыліся замест таго, каб зажурыцца, каб быў выдалены з вашага асяродку той, хто зрабіў такі ўчынак.

 

А вы заганарыліся, замест таго, каб з вялікім смуткам дамагацца выгнаць са свайго асяроддзя таго, хто дапусьціўся такога злачынства.

А я, адсутнічаючы целам, але як бы прысутнічаючы духам, ужо прысудзіў, як бы прысутнічаючы (у вас), таго, хто гэта ўчыніў,

 

Я, хоць не прысутны целам, але прысутны духам, ужо прысудзіў, як прысутны, таго, хто гэтак робіць,

Іменем Госпада нашага Ісуса Хрыста і маім духам у сходзе вашым з сілай Госпада нашага Ісуса Хрыста,

 

сабраўшыся разам у імя Госпада нашага Езуса і з духам маім, моцай Госпада нашага Езуса,

аддаць такога шата́ну на змардаваньне грахоўнай чалавечай прыроды, каб дух быў (бы) зба́ўлены ў дзень Госпада Ісуса.

 

аддаць такога шатану на загубу цела, каб дух быў збаўлены ў дзень Госпада.

Нядобрая пахвальба вашая. Ці ня ведаеце, што трошкі рашчыны кіслíць усё цеста?

 

Дык ня маеце чым хваліцца. Ці ня ведаеце, што крошка кісьлі ўсё цеста квасіць?

Дык ачысьціце стару́ю закваску, каб вы сталіся новым цестам, таму што вы ёсьць прэсныя, і таму што Пасха нашая (ёсьць) Хрыстос, Які ахвярава́ны за нас.

 

Дык ачысьціце старую кісьлю, каб сталіся новай рашчынай, бо вы прэсныя. Бо вось Пасха нашая, Хрыстос, ахвяраваны за нас!

Дык станем сьвяткаваць ня з старой рашчынай, ня з рашчынай зла і нячыстасьці, але з праснакамі чысьціні і праўды.

 

Дык сьвяткуйма сьвяты не са старой кісьляй і не з кісьляй сапсуцьця і беззаконьня, але з праснакамі чыстасьці і праўды.

Я напісаў вам у Пасланьні ня мець лучнасьці з блудадзеямі;

 

У лісце пісаў я вам, каб вы ня мелі зносінаў з распусьнікамі.

але ня ўвогуле з блудадзеямі сьвету гэтага ці з хапугамі, ці з рабаўнікамі, ці з балванаслужкамі, таму што вам належала б тады выйсьці з (гэтага) сьвету.

 

Зразумела, не з усімі распусьнікамі гэтага сьвету, хціўцамі, рабаўнікамі, ідалапаклоньнікамі, бо давялося б хіба вам зыйсці з гэтага сьвету.

Цяпер жа я напісаў вам ня мець лучнасьці з (тым), калі хто, называючыся братам, ёсьць блудадзей, альбо хапуга, альбо балванаслужка, альбо зламоўны, альбо п’яніца, альбо рабаўнік; з такім нават ня есьці разам.

 

Але я пісаў вам, каб вы ня мелі лучнасьці з тым, хто называецца братам, а ў сапраўднасьці ёсьць распусьнікам, або хціўцам, або ідалапаклоньнікам, або зламоўным, або п'яніцай, або рабаўніком; з такімі нават ня ешце разам.

Бо і што мне судзіць вонкавых? Ці ня ўнутраных вы судзіце?

 

Бо як жа мне судзіць тых, што навонкі? Ці ж ня тых, што пасярод вас, судзіце вы?

Вонкавых жа будзе судзіць Бог. Дык выкіньце распуснага спасярод вас.

 

Тых жа, што навонкі, судзіць Бог. Дык выкіньце ліхоцьце спаміж сябе!