Псалтыр 38 псалом
Псалтыр
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Чарняўскага 2012
Псальм Давідавы на напамінак.
Кіраўніку хору. Ідытун. Псальм Давідаў.
Ягова, ня ўшчувай мяне ў гневе Тваім, і ня кара́й мяне ў ярасьці Тваёй,
Я буду пільнаваць дарогі мае, каб не правініцца языком маім; пастаўлю я ахову вуснам маім, пакуль грэшнік стаіць перада мной.
бо стрэлы Твае працялі мяне, і Рука Твая ляжыць на мне.
Я знямеў у маўчанні і не гаварыў нават пра дабро, і пакута мая аднавілася.
Няма цэлага мейсца на целе маім праз гнеў Твой; няма міру касьцям маім праз грэх мой,
Разгарэлася ўва мне сэрца маё; і ў роздумах маіх запалаў агонь.
бо правіннасьці мае ўзьняліся вышэй галавы маёй; як вялікі цяжар яны гнятуць мяне.
Загаварыў я языком сваім: «О, Госпадзе, дай мне пазнаць канец свой і які лік дзён маіх, каб усвядоміць, наколькі кароткае жыццё маё».
Сьмярдзяць, гнояцца раны мае праз няразумнасьць маю.
Вось жа вызначыў Ты дні мае на некалькі корхаў, і прамежак жыцця майго — нішто прад Табою. Бо кожны чалавек — як суцэльная марнасць.
Згорблены я і вельмі панураны, увесь дзень хаджу я жалобны;
Бо быццам цень праходзіць чалавек. Бо марна мітусіцца ён; збірае скарб і не ведае, хто атрымае яго.
бо гараць сьцёгны мае, няма здаровага мейсца на целе маім.
А цяпер чаго я чакаю, Госпадзе? Надзея мая — у Табе.
Я зьнясілены і моцна разьбіты. Я раву ад стогну сэрца майго.
Вырві мяне ад усіх правіннасцей маіх, не выстаўляй мяне на пасмешышча неразумнаму.
Мой Госпад, перад Табою ўсё маё жаданьне, ды ўздыханьне маё перад Табой ня ўкрыта.
Анямеў я і не адкрыю вуснаў маіх, бо Ты так учыніў.
Сэрца маё трымціць. Сіла мая пакінула мяне, сьвятло вачэй маіх, таксама і яго няма ў мяне.
Здымі з мяне пакаранне Тваё, гіну я ад удару рукі Тваёй.
Любімыя мае і блізкія мае стаяць воддаль ад пакутаў маіх, і родныя мае стаяць воддаль.
Ушчуваннем за правіннасць пакараў Ты чалавека і ўчыніў так, што змарнелі, быццам ад молі, усе памкненні яго. Бо марнасць — кожны чалавек.
І тыя, што шукаюць душу́ маю, кладуць петлі. І тыя, што шукаюць майго няшчасьця, гавораць пра пагібель і цэлы дзень намышляюць ілжу.
Выслухай маленне маё, Госпадзе, лямантаванне маё ўспрымі вушамі. Не будзь глухім да слёз маіх, бо я — прыхадзень у Цябе, вандроўнік, як усе продкі мае.
А я быццам глухі, ня чую, і як нямы, які ня адчыняе вуснаў сваіх.
Адвярніся [крыху] ад мяне, каб я перадыхнуў перад тым, як адыду і больш мяне не будзе.
І я станаўлюся як чалавек, які ня чуе, і ў вуснах якога няма пярэчаньняў,
бо на Цябе, Ягова, спадзяюся я. Ты мой Госпад і Бог мой! адкажаш мне,
бо сказаў я: хай ня вяселяцца яны нада мною, хай ня ўзвышаюцца яны нада мною, калі коўзаецца нага мая!,
бо я блізкі да таго, каб спаткнуцца, і боль мой заўжды перада мной,
дык вызнаю грэх мой. І я ў глыбокай скрусе праз грэх мой.
І мае ворагі жывыя, моцныя, і многа ёсьць тых, якія нянавідзяць мяне бяз прычыны.
І яны адплачваюць ліхам за дабро, варагуюць супраць мяне, бо я сьледую за дабром.
Ня пакінь мяне, Ягова, Бог мой, ня будзь далёка ад мяне!
Пасьпяшайся мне дапамагці, мой Госпад, маё выратаваньне!
