Выслоўяў Саламонавых 7 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Сыне мой! памятай словы мае і запаведзі мае захавай у сабе.
Сыне мой, прыймі словы мае і захоўвай у сабе прыказаньні мае.
Захоўвай запаведзі мае, і жыві, і навуку маю, як зрэнкі вачэй тваіх.
Захоўвай прыказаньні мае і жыві, і закон мой — як зрэнку вока твайго.
Навяжы іх на пальцы твае, напішы іх на скрыжалі сэрца твайго.
Навяжы іх на пальцы твае, напішы іх на табліцах сэрца твайго.
Скажы мудрасьці: «ты сястра мая!» і розум назаві родным тваім,
Скажы мудрасьці: «Ты — сястра мая», і розум назаві сябрам,
каб яны ахоўвалі цябе ад жонкі другога, ад чужой, што гладка гаворыць словы свае.
каб яны захавалі цябе ад чужой жонкі, ад чужаніцы, што гаворыць словы лісьлівыя.
Вось, аднойчы глядзеў я ў акно майго дома, праз рашотку маю,
Вось, глядзеў я праз вакно дому свайго, праз краты свае,
і ўбачыў сярод нявопытных, угледзеў сярод маладых людзей неразумнага юнака,
і ўбачыў сярод неразумных, заўважыў сярод маладых людзей юнака легкадумнага,
які пераходзіў плошчу паблізу вугла яе і ішоў па дарозе да дома яе,
як праходзіў вуліцай каля рогу яе, як ішоў дарогаю ў дом яе,
у сутоньні, а позьняй гадзіне, у начной цемры і ў змроку.
у поцемках, у позьні час, у начной цемры і змроку.
І вось — насустрач яму жанчына ў строях распусьніцы, з хітрым сэрцам,
І вось выходзіць насустрач яму жанчына, у распусным адзеньні, з падступным сэрцам,
узбуджаная і неапанаваная; ногі яе ня ступаюць у доме яе;
галасьлівая і нястрыманая, ногі яе не бываюць у доме яе:
то на вуліцы, то на плошчах і на кожным вугле яна ладзіць ловы.
ці то на вуліцы, ці то на плошчы, і на кожным рагу растаўляе пасткі.
Яна схапіла яго, цалавала яго і бяз сораму ў твары сказала яму:
І схапіла яго, цалавала яго, і з бессаромным тварам казала яму:
«Мірная ахвяра ў мяне: сёньня я выканала абяцаньні мае;
«У мяне ахвяра мірная, сёньня споўніла абяцаньні мае,
таму і выйшла насустрач табе, каб знайсьці цябе, і — знайшла цябе.
таму выйшла на спатканьне табе, прагнула бачыць аблічча тваё і знайшла цябе.
Кілімамі ўслала я пасьцель маю, палатном каляровым Егіпецкім;
Дыванамі я заслала ложак мой, шматколернымі тканінамі з Эгіпту,
спальню маю ўпахошчыла сьмірнаю, альясам і карынкаю.
пакой мой пасыпала мірам, альвасам і цынамонам.
Зайдзі, будзем упівацца пяшчотамі да раніцы, каханьнем нацешымся;
Прыйдзі, будзем цешыцца пяшчотамі да раніцы, атрымліваць асалоду ад каханьня.
бо мужа дома няма; ён выправіўся ў далёкую дарогу;
Бо няма мужа ў доме, выбраўся ў далёкую дарогу,
кашалёк срэбра ўзяў з сабою; дамоў вернецца да дня поўні месяца».
капшук з грашыма ўзяў з сабою, у дзень поўні месяца мае вярнуцца дамоў».
Мноствам ласкавых слоў яна яго звабіла, мяккасьцю вуснаў сваіх авалодала ім.
Мноствам ласкавых словаў прывабіла яго, лісьлівасьцю вуснаў сваіх зьвяла яго.
Ён адразу пайшоў за ёю, як вол ідзе ў разьніцу, як алень на стралу,
Ён адразу пайшоў за ёю, як вол, ведзены на зарэз, як бязглузды, на ланцугу ведзены на пакараньне,
пакуль страла не праніжа вантробы ягонай; як птушка кідаецца ў сіло, і ня ведае, што яно — пагібель яе.
аж пакуль страла праб’е вантробы яго; як птушка, што кідаецца ў сіло, і ня ведае, што на загубу яе.
Дык вось, дзеці, паслухайце мяне і зразумейце словы вуснаў маіх.
Дык цяпер, дзеці, паслухайце мяне, і зважайце на словы вуснаў маіх.
Хай ня збочвае сэрца тваё на шляхі яе, ня блукай сьцежкамі яе;
Няхай не схіляецца сэрца тваё да шляхоў яе, і не блукай па сьцежках яе,
бо многіх яна параніла, і шмат дужых забіла яна:
бо шматлікія пакалечаныя ёю, і мноства магутных яна загубіла.
дом яе — дарога ў апраметную, якая вядзе ў сярэдзіну жытлішча сьмерці.
Дом ейны — шлях у пекла, які вядзе ў сутарэньні сьмерці.
