Выслоўяў Саламонавых 14 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2002
Мудрая жонка ўладкуе свой дом, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі.
Хто ідзе простаю дарогаю, баіцца Госпада; а чые дарогі крывыя, той ня дбае пра Яго.
У вуснах у немысьля — біч на яго ганарыстасьць; а вусны мудрых ахоўваюць самыя сябе.
Дзе няма валоў, там — ясьлі пустыя; а багата ж прыбытку ад сілы валоў.
Верны сьведка ня хлусіць, а ілжу пашырае сьведка ілжывы.
Распусны шукае мудрасьці і не знаходзіць; а разумны лёгка набывае веды.
Адыдзі ад чалавека пустога, у якога ты ня бачыш разумных вуснаў.
Мудрасьць разумнага — што ён зважае на дарогу сваю, а дурасьць немысьляў — толькі ашука.
Неразумныя сьмяюцца з грэху, а сярод праведных — Божая мілата.
Сэрца ведае горыч сваю, і чужынец ня дзеліць радасьці ягонай.
Дом беззаконных зруйнуецца, а жытлішча праведных расьцьвіце.
Ёсьць шляхі, якія здаюцца чалавеку простымі; але канец іх — шлях сьмерці.
І ад сьмеху часам баліць сэрца, і канцом радасьці бывае смутак.
Чалавек з разбэшчаным сэрцам насыціцца ад дарог сваіх, і добры — ад сваіх.
Немысель верыць кожнаму слову, а разумны зважае на крокі свае.
Мудры баіцца і ўнікае зла, а неразумны раздражнёны і саманадзейны.
Запальчывы можа ўчыніць глупства; а чалавек, які наўмысна чыніць благое, ненавісны.
Невукі спадкуюць дурасьць, а разумных увенчваюць веды.
Схіляцца ліхія перад добрымі, і бязбожныя — каля варот праведніка.
Беднага ненавідзіць, бывае, нават блізкі яго, а ў багатага многа сяброў.
Хто пагарджае блізкім сваім, той грэшыць; а мілажальны да бедных, той шчасны.
Ці не памыляюцца тыя, што намышляюць ліхое? Мілажаль і вернасьць у тых, што намышляюць добрае.
Ад усякае працы ёсьць прыбытак, а ад пустаслоўя толькі пахіба.
Вянок мудрых — багацьце іхняе, а дурасьць невукаў дурасьць і ёсьць.
Верны сьведка ратуе душы, а ілжывы нагаворвае шмат ілжы.
У страху перад Госпадам — надзея цьвёрдая, і сынам сваім Ён прыстанішча.
Страх Гасподні — крыніца жыцьця, што аддаляе ад сетак сьмерці.
У мностве народу — веліч цара, а пры малалюдзтве — бяда ўладару.
У цярплівага чалавека багата розуму, а ў палкага многа дурасьці.
Ціхмянае сэрца — жыцьцё целу, а зайздрасьць — гнілізна касьцям.
Хто ўціскае беднага, той ганіць Творцу яго; а хто шануе Яго, той творыць дабро беднаму.
За ліха сваё бязбожны будзе адкінуты, а праведны і пры сьмерці сваёй мае надзею.
Мудрасьць у сэрцы ў разумнага, і сярод неразумных яна адкрываецца.
Праведнасьць узвышае народ, а беззаконьне — ганьба народаў.
Ласка царова — рабу разумнаму, а гнеў цара — супроць таго, хто ганьбіць яго.
