Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2012
Успомні, Госпадзе, што над намі зьдзейсьнілася; паглядзі, падзівіся на паганьбеньне нашае:
«Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.
спадчына нашая перайшла да чужых, дамы нашыя — да іншапляменцаў;
Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.
Мы асірацелі, бяз бацькі; маці нашыя — аўдавелі.
Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.
Ваду сваю п’ем за срэбра, дровы нашыя нам за грошы даюць.
Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.
Нас паганяюць у карак, мы працуем — і ня маем спачыну.
Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.
Працягваем руку да Егіпцянаў, да Асірыянаў, каб наесьціся хлеба.
Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.
Бацькі нашыя грэшнікі: іх больш няма, а мы кару нясем за беззаконьні іхнія.
Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.
Рабы пануюць над намі, і няма каму выбавіць з-пад рукі іхняй.
Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.
Свой хлеб здабываем з пагрозай жыцьцю ад меча.
З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.
Счарнела, як печ, нашая скура ад пякучага голаду
Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.
Жанок на Сіёне няславяць, дзяўчат — у гарадах Юдэйскіх.
На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.
Князі павешаны рукамі іхнімі, абліччы старцаў не ўшанаваны.
Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,
Юнакоў бяруць да жорнаў, і падлеткі падаюць пад ношкамі дроў.
юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.
Старцы не сядзяць больш каля варотаў; хлапцы не сьпяваюць.
Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.
Аціхла радасьць сэрца нашага: карагоды нашыя ў енк абярнуліся.
Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.
Упаў вянок з галавы нашай; гора нам, што мы зграшылі!
З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!
Ад гэтага вось зьнемаглося нашае сэрца; ад гэтага нашыя вочы зацьміліся.
Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,
Ад таго, што апусьцела гара Сіён, лісы ходзяць па ёй.
дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.
Ты, Госпадзе, жывеш вечна; трон твой — род у род.
Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.
Дзеля чаго зусім забываеш нас, пакідаеш на доўгі час?
Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?
Навярні нас да Цябе, Госпадзе, і мы навернемся; абнаві дні нашыя, як спрадвеку было.
Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.
Няўжо ты зусім адкінуў нас, прагневаўся на нас бязь меры?
Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»
