Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Пасьля таго разамкнуў Ёў вусны свае і пракляў дзень свой.
Потым Ёў расчыніў вусны свае, і наракаў на дзень свой,
І пачаў Ёў і сказаў:
і казаў ён:
хай загіне дзень, калі я нарадзіўся, і ноч, калі было сказана: зачаўся чалавек!
«Хай згіне дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Пачаўся чалавек”.
Дзень той хай будзе цемраю; хай не дагледзіць яго Бог згары, і хай не зазьзяе над ім сьвятло!
Хай дзень той пераменіцца ў цемру; хай не пытаецца пра яго Бог з вышыні, ды хай не будзе ён асветлены святлом.
Хай запамрочыць яго цемра і цень сьмяротны, хай завалачэ яго хмара, хай баяцца яго, як палючае сьпёкі!
Хай зацемняць яго цемра і засень смерці, хай апануе яго змрок і хай агорнецца ён горыччу.
Ноч тая, — хай забярэ яе змрок, хай не залічыцца яна ў дні года, хай ня ўвойдзе ў лік месяцаў!
Хай тую ноч падхопіць цёмная віхура, хай не дадасца яна сярод дзён года, хай не залічыцца сярод месяцаў.
О! ноч тая — хай будзе яна бязьлюдная; хай ня ўвойдзе ў яе весялосьць!
Хай тая ноч адасобіцца і не будзе годная хвалы;
Хай праклянуць яе кляцьбіты дня, здольныя разбудзіць Левіяфана!
хай наракаюць на яе тыя, што наракаюць на дзень, што гатовыя абудзіць левіятана.
Хай зацьмяцца зоркі сьвітаньня яе: хай чакае яна сьвятла, і яно ня прыходзіць, і хай ня ўбачыць яна веяў дзяньніц
Хай сцямнеюць зоркі яе світання; хай чакае святла, і не будзе [яго], ды хай не пабачыць яна веек зараніцы,
за тое, што не замкнула дзьвярэй улоньня маці маёй і не схавала гароты ад вачэй маіх!
бо яна не зачыніла ўваходу ўлоння, якое насіла мяне, і не ўхіліла злога ад вачэй маіх.
Чаму не памёр я, выходзячы з нутробы, і не сканаў, калі выйшаў з чэрава?
Чаму ж я не памёр ва ўлонні? [Чаму] выйшаўшы з чэрава, не згінуў адразу?
Чаму прынялі мяне калені? навошта было мне смактаць саскі?
Навошта быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
Цяпер ляжаў бы я і спачываў: спаў бы, і было б мне спакойна
Цяпер вось маўчаў бы я ў супакоі і адпачываў бы ўва сне сваім
з царамі і дарадцамі зямлі, якія забудоўвалі сабе пустыні,
з царамі і ўладарамі зямлі, якія ствараюць сабе дамы магілы;
ці з князямі, у якіх было золата і якія напаўнялі дамы свае срэбрам;
або з князямі, якія маюць золата і напаўняюць срэбрам дамы свае.
ці, як выкідзень пахаваны, не існаваў бы я, як немаўляты, якія сьвятла не пабачылі.
Або хай бы я не існаваў, бы патаемны выкідыш ці тыя, што, пачатыя, не ўбачылі святла.
Там беззаконныя перастаюць наводзіць страх, і там адпачываюць зьнясіленыя.
Там бязбожнікі больш не бунтуюцца, і там спачываюць змарнелыя сілай.
Там вязьні цешацца спакоем і ня чуюць крыкаў наглядчыка.
Там былыя вязні ўсе разам без турбот не чуюць крыку наглядчыка.
Малы і вялікі там роўныя, і раб свабодны ад гаспадара свайго.
Там [разам] малы і вялікі, і слуга, вольны ад пана свайго.
Навошта дадзена пакутніку сьвятло і жыцьцё засмучаным душою,
Навошта беднаму даецца святло і жыццё тым, што жывуць у горычы душы?
якія чакаюць сьмерці, і няма яе, якія выкапалі б яе ахвотней, чым скарб.
Яны чакаюць смерці, а яна не прыходзіць, і, шукаючы, здабываюць яе больш рупліва, чым скарбы,
Узрадаваліся б да захапленьня, захапіліся б, што знайшлі магілу?
і радуюцца вельмі, і цешацца з магілы.
Навошта дадзена сьвятло чалавеку, шлях якога зачынены і якога Бог атачыў змрокам?
[Навошта святло] чалавеку, дарога якога ўтоена і якога Бог акружыў цемраю?
Уздыханьні мае апярэджваюць хлеб мой, і стогны мае ліюцца, як вада,
Уздыханні мае апярэджваюць хлеб мой, і быццам бурлівыя воды стагнанні мае.
бо жудаснае, чаго я жахаўся, тое і напаткала мяне; і чаго я баяўся, тое і прыйшло да мяне.
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я трымцеў, настала.
Няма мне міру, няма спакою, няма радасьці: спасьцігла няшчасьце.
Я не хаваўся, не маўчаў, не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасце».
