Яна 5 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага было сьвята Юдэйскае, і прыйшоў Ісус у Ерусалім.

 

Paśla hetaha byŭ światočny dzień žydoŭski i Jezus pajšoŭ u Jeruzalim.

А ёсьць у Ерусаліме каля Авечае брамы купальня, называная па-Габрэйску Віфезда, якая мела пяць крытых уваходаў;

 

Jość-ža ŭ Jeruzalimie awiečaja sadžałka, jakaja zawiecca pa-hebrajsku Betesda, majučaja piać prysienkaŭ.

у іх ляжала вялікае мноства хворых, сьляпых, кульгавых, сухіх, якія чакалі руху вады;

 

U usich lažała wialikaje mnostwa chworych, ślapych, kulhawych, zsochłych, jakija wyhladali parušeńnia wady.

бо анёл Гасподні часам сыходзіў у купальню і парушаў ваду; і хто першы ўваходзіў у яе пасьля парушэньня вады, той здаровы рабіўся, на якую б хваробу ні пакутаваў.

 

Bo anieł Panski zychodziŭ čas ad času ŭ sadžałku i warušyłasia wada; i chto pieršy ŭchodziŭ u sadžałku paśla parušeńnia wady, byŭ zdarowy, na jakuju-b chwarobu jon nie chwareŭ.

Тут быў чалавек, які хварэў трыццаць восем гадоў.

 

Byŭ-ža tam čaławiek, jaki tryccać wosiem hadoŭ byŭ u swajej chwarobie.

Ісус, угледзеўшы, як ён ляжыць, і даведаўшыся, што ён ляжыць ужо доўгі час, кажа яму: ці хочаш быць здаровым?

 

Kali Jezus ubačyŭ jaho lažačaha i paznaŭ, što jon užo mnoha času chwareje, skazaŭ jamu: Chočaš być zdarowym?

Хворы адказваў Яму: так, Госпадзе; але ня маю чалавека, які апусьціў бы мяне ў купальню, калі парушыцца вада; калі ж я прыходжу, нехта іншы ўжо ўваходзіць раней за мяне.

 

Adkazaŭ jamu chwory: Panie, ja nia maju čaławieka, kab jon, kali ŭzwaruchniecca wada, apuściŭ mianie ŭ sadžałku; bo pakul ja dajdu, inšy ŭwojdzie pierada mnoju.

Ісус кажа яму: устань, вазьмі пасьцель тваю і хадзі.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Ustań, waźmi łoža twajo i chadzi.

І той адразу выздаравеў, і ўзяў пасьцель сваю, і пайшоў. Было ж гэта ў дзень суботні.

 

I zaraz-ža staŭ zdarowym toj čaławiek, i ŭziaŭ łoža swajo, i chadziŭ.A ŭ toj dzień była subota.

Пасьля Юдэі казалі ацалёнаму: сёньня субота; не павінен ты браць пасьцель.

 

Dyk žydy kazali tamu, što byŭ azdaroŭleny: Heta-ž subota, nia možna tabie nasić twajho łoža.

Ён адказваў ім: Хто мяне вылечыў, Той мне сказаў: вазьмі пасьцель тваю і хадзі.

 

Adkazaŭ im: Chto mianie zdarowym zrabiŭ, toj mnie skazaŭ: "Waźmi łoža twajo i chadzi".

У яго спыталіся: хто Той Чалавек, Які сказаў табе: вазьмі пасьцель тваю і хадзі?

 

Dyk spytalisia ŭ jaho: Chto heta toj čaławiek, katory tabie skazaŭ: "Waźmi łoža twajo i chadzi"?

Але ацалёны ня ведаў, хто Ён; бо Ісус зьнік сярод людзей, якія былі на тым месцы.

 

Toj-ža, što staŭ zdarowym, nia wiedaŭ, chto hety byŭ, bo Jezus adchiliŭsia ad hramady, jakaja była na miescy.

Потым Ісус спаткаў яго ў храме і сказаў яму: вось, ты стаў здаровы; не грашы болей, каб ня сталася з табою чаго горшага.

 

Potym znajšoŭ jaho Jezus u światyni i skazaŭ jamu: Woś ty staŭ zdarowym; užo nie hrašy, kab nia zdaryłasia z taboju što horšaje.

Чалавек гэты пайшоў і абвясьціў Юдэям, што Той, Хто ацаліў яго, ёсьць Ісус.

 

Pajšoŭ toj čaławiek i abwieściŭ žydom, što heta byŭ Jezus, katory zrabiŭ jaho zdarowym.

І пачалі Юдэі перасьледаваць Ісуса і намышлялі забіць Яго за тое, што Ён рабіў усе такія дзеі ў суботу.

 

Dziela hetaha žydy praśledawali Jezusa, što hetaje rabiŭ u subotu.

А Ісус казаў ім: Айцец Мой дагэтуль робіць, і Я раблю.

 

Jezus-ža adkazaŭ im: Ajciec moj až dahetul dzieić i ja dzieju.

І яшчэ больш намышлялі забіць Яго Юдэі за тое, што Ён ня толькі парушаў суботу, але і Айцом Сваім называў Бога, робячы Сябе роўным Богу.

 

Dyk dziela hetaha žydy jašče bolej šukali zabić jaho, što nia tolki łamaŭ subotu, ale i Boha nazywaŭ swaim Ajcom, čyniačy siabie roŭnym Bohu. Jezus wykazwaje swajo bostwa Dyk adkazaŭ Jezus i skazaŭ im:

На гэта Ісус сказаў: праўду, праўду кажу вам: Сын нічога ня можа тварыць Сам ад Сябе, калі ня ўбачыць, як Айцец творыць: бо, што творыць Ён, тое і Сын творыць таксама.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, nia moža Syn ad siabie ničoha čynić, akramia taho, što ŭbačyć Ajca čyniačaha; bo što-kolečy jon čynić, toje i Syn taksama čynić.

Бо Айцец любіць Сына і паказвае Яму ўсё, што творыць Сам; і пакажа Яму дзеі большыя за гэтыя, так што вы зьдзівіцеся.

 

Bo Ajciec lubić Syna i pakazwaje jamu ŭsio, što sam čynić; i bolšyja za hetyja pakaža jamu čyny, kab wy dziwilisia.

Бо, як Айцец уваскрашае мёртвых і ажыўляе, так і Сын ажыўляе, каго хоча.

 

Bo jak Ajciec uskrašaje ŭmierłych i ažyŭlaje, tak i Syn, kaho choča, ažyŭlaje.

Бо Айцец і ня судзіць нікога, а ўвесь суд аддаў Сыну,

 

Bo Ajciec nia sudzić nikoha, ale ŭwieś sud addaŭ Synu,

каб усе шанавалі Сына, як шануюць Айца. Хто не шануе Сына, той не шануе і Айца, Які паслаў Яго.

 

kab usie pawažali Syna, jak pawažajuć Ajca. Chto nie pawažaje Syna, toj nie pawažaje Ajca, katory pasłaŭ jaho.

Праўду, праўду кажу вам: хто слухае слова Маё і верыць у Таго, Хто паслаў Мяне, мае жыцьцё вечнае, і на суд ня прыходзіць, а перайшоў ад сьмерці ў жыцьцё.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što chto słuchaje słowa majho i wieryć tamu, katory pasłaŭ mianie, toj maje žyćcio wiečnaje i nia pryjdzie na sud, ale pierajšoŭ ad śmierci da žyćcia.

Праўду, праўду кажу вам: настае час, і настаў ужо, калі мёртвыя пачуюць голас Сына Божага і пачуўшы, ажывуць.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što prychodzić časina, dyj ciapier jość, kali ŭmierłyja pačujuć hołas Syna Božaha, i katoryja pačujuć, buduć žyć.

Бо як Айцец мае жыцьцё ў Самім Сабе, так і Сыну даў мець жыцьцё ў Самім Сабе;

 

Bo jak Ajciec maje žyćcio ŭ sabie samym, tak daŭ i Synu mieć žyćcio ŭ sabie samym;

і даў Яму ўладу правіць і суд, бо Ён ёсьць Сын Чалавечы.

 

i daŭ jamu ŭładu čynić sud, bo jon jość Syn čaławiečy.

Ня зьдзіўляйцеся з гэтага: бо настае час, калі ўсе, хто ў магілах, пачуюць голас Сына Божага,

 

Nia dziwieciesia z hetaha, bo prychodzić časina, u katoraj usie, što jość u mahiłach, pačujuć hołas Syna Božaha,

і выйдуць тыя, што тварылі дабро на ўваскрэсеньне жыцьця, а што ліха чынілі — на ўваскрэсеньне асуды.

 

i wyjduć tyja, što dobra čynili, na ŭskrašeńnie žyćcia, a tyja, što drenna pastupali, na ŭskrašeńnie sudu.

Я нічога не магу тварыць Сам ад Сябе. Як чую, так і суджу, і суд Мой справядлівы, бо ня шукаю Маёй волі, а волі Айца, Які паслаў Мяне.

 

Nie mahu ja sam ad siabie ničoha čynić. Jak čuju, tak sudžu, i sud moj jość sprawiadliwy, bo nia šukaju majej woli, ale woli taho, chto pasłaŭ mianie.

Калі Я сьведчу Сам пра Сябе, дык сьведчаньне Маё ня ёсьць ісьціна:

 

Kali ja paświedčańnie daju wam sam ad sabie, paświedčańnie majo nia jość praŭdziwaje.

ёсьць іншы, Хто сьведчыць пра Мяне, і Я ведаю, што ісьціна ёсьць тое сьведчаньне, якім Ён сьведчыць пра Мяне;

 

Inšy jość, chto daje paświedčańnie aba mnie, i ja wiedaju, što praŭdziwaje jość paświedčańnie, jakoje jon daje aba mnie.

вы пасылалі да Яна, і ён засьведчыў пра ісьціну.

 

Wy pasyłali da Jana, i jon daŭ paświedčańnie praŭdzie.

А Я вось не ад чалавека прымаю сьведчаньне, а кажу гэта на тое, каб вы ўратаваліся.

 

Ja-ž nie ad čaławieka biaru paświedčańnie, ale kažu hetaje, kab wy byli zbaŭleny.

Ён быў сьвяцільнік, што гарэў і сьвяціў; а вы хацелі якісь час парадавацца пры сьвятле ягоным.

 

Jon byŭ świetačam, što hareŭ i świaciŭ, a wy chacieli da času paciešycca ŭ jahonym światle.

Але Я маю сьведчаньне большае за Янавае: бо дзеі, якія Айцец даў мне зьдзейсьніць, самыя дзеі гэтыя, якія Я чыню, сьведчаць пра Мяне, што Айцец паслаў Мяне.

 

Ale ja maju paświedčańnie bolšaje za Janawa; bo čyny, jakija daŭ mnie Ajciec, kab dakanać ich, samyja čyny, jakija ja čyniu, jany dajuć paświedčańnie aba mnie, što Ajciec pasłaŭ mianie.

І Айцец, Які паслаў Мяне, Сам засьведчыў пра Мяне. А вы ні голасу Ягонага ніколі ня чулі, ні аблічча Ягонага ня бачылі,

 

A Ajciec, katory pasłaŭ mianie, jon sam daŭ świedčańnie aba mnie. I wy ani hołasu jaho nikoli nia čuli, ani wobliku jaho nia bačyli;

і ня маеце слова Ягонага, каб яно былося ў вас, бо ня верыце вы Таму, Каго Ён паслаў.

 

i nia majecie słowa jaho ŭ was prabywajučaha, bo tamu, katoraha jon pasłaŭ, wy nia wierycie.

Дасьледуйце Пісаньні, бо вы думаеце празь іх мець жыцьцё вечнае: а яны ж сьведчаць пра Мяне.

 

Wy daśledžwajecie Pisańni, bo dumajecie ŭ ich mieć žyćcio wiečnaje, a heta-ž jany dajuć paświedčańnie aba mnie,

Але вы ня хочаце прыйсьці да Мяне, каб мець жыцьцё.

 

a wy nia chočacie pryjści da mianie, kab mieć žyćcio.

Ня прымаю славы ад людзей,

 

Sławy ad ludziej ja nie prymaju;

але ведаю вас: вы ня маеце ў сабе любові да Бога.

 

ale ja paznaŭ was, što miłaści Božaj nia majecie ŭ sabie.

Я прыйшоў у імя Айца Майго, і ня прымаеце Мяне; а калі нехта іншы прыйдзе ў імя сваё, яго прымеце.

 

Ja pryjšoŭ u imia Ajca majho, a wy nia prymajecie mianie; kali druhi pryjdzie ŭ imia swajo, wy taho prymiecie.

Як вы можаце верыць, калі адзін ад аднаго прымаеце славу, а славы, якая ад Адзінага Бога, ня шукаеце?

 

Jak-ža možacie wieryć wy, katoryja prymajecie sławu adzin ad druhoha, a sławy, katoraja jość ad adzinaha Boha, nia šukajecie?

Ня думайце, што Я буду вінаваціць вас перад Айцом: ёсьць на вас скаржнік Майсей, на якога вы спадзеяцеся.

 

Nia dumajcie, što ja was budu winawacić pierad Ajcom; jość chto was winawacić — Majsiej, na katoraha wy spadziejaciosia.

Бо калі б вы верылі Майсею, дык паверылі б і Мне, бо ён пісаў пра Мяне.

 

Bo kali-b wy wieryli Majsieju, peŭnie-ž wieryli i mnie, bo aba mnie jon pisaŭ.

А калі ягоным пісаньням ня верыце, — як паверыце Маім словам?

 

Kali-ž wy jahonym pisańniam nia wierycie, to jak-ža pawierycie maim sławam?