Ёва 13 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Вось, усе бачыла вока мае, слухала вуха мае й зацеміла сабе.
Усё гэта бачыла вока маё, і чула вуха маё, і ўсё зразумела.
Колькі ведаеце вы, ведаю таксама я; не зваліўся я ніжэй за вас.
Тое, што вам вядома, і я ведаю, і я ня горшы ад вас.
Але я гукаў бы да Ўсемагучага, і даводзіць Богу жадаю.
Я хачу гаварыць з Усемагутным і прагну Богу прадставіць [справу маю].
Але вы выдумляеце ману, бескарысныя лекары ўсі вы.
Бо вы задумалі няпраўду, вы — лекары, нічога ня вартыя.
О, каб вы сусім маўчэлі! гэта было б вам за мудрасьць.
Калі б вы маўчалі, вы зьявілі б гэтым мудрасьць!
Чуйце ж мае вымаўкі й паслухайце довадаў вуснаў маіх.
Паслухайце скаргу маю і зважце на адказ вуснаў маіх.
Ці вы будзеце гукаць хвальшыва Богу й гукаць манліва Яму?
Ці належала вам дзеля Бога казаць няпраўду і дзеля Яго гаварыць хлусьліва?
Ці вы будзеце падлыгаваць відзеньню Ягонаму, ці будзеце сьперачацца за Бога?
Ці належала вам быць крывадушнымі дзеля Яго, і за Бога на судзе спрачацца?
Ці добра будзе, калі Ён прасоча вас? Ці ашукаеце Яго, як ашукуюць чалавека?
Ці добра будзе, калі Ён вас будзе выспрабоўваць? Ці зможаце з Яго насьміхацца, як насьміхаюцца з чалавека?
Ён стродка пакарае вас, дарма што вы патай двудушнічаеце.
Ён, караючы, пакарае вас, калі будзеце патаемна зважаць на аблічча.
Нягож вялічча Ягонае не лякае вас, і страх Яго не нападае на вас?
Няўжо веліч Ягоная не палохае вас, і страх Ягоны не агартае вас?
Памяць вашая падобная да попелу; вышыні вашы як вышыні гліняныя.
Напаміны вашыя — гэта словы з попелу, а вежы вашыя — вежы гліняныя.
Замаўчыце перад імною, і я буду гукаць, што б ня стрэла мяне.
Памаўчыце крыху, а я буду гаварыць, і няхай што заўгодна прыйдзе на мяне.
Нашто імне браць цела свае зубамі сваімі і душу сваю класьці ў даланю сваю?
Навошта мне кусаць цела маё зубамі маімі і душу маю трымаць рукамі маімі.
Вось, Ён забівае мяне, але я буду спадзявацца на Яго; я жадаў бы толькі абараніць дарогі свае перад відам Ягоным!
Хоць бы і забіў мяне [Бог], буду мець у Ім надзею і буду абараняць шляхі мае перад абліччам Ягоным.
Таксама Ён будзе маім спасеньням, бо падлыжнік ня стане да яго.
У гэтым будзе збаўленьне маё, бо ніводзін бязбожнік ня прыйдзе перад аблічча Ягонае.
Слухайце ўважліва словы мае і зьясьненьне мае вушамі сваімі.
Слухайце ўважліва словы мае, і няхай будзе ў вушах вашых тлумачэньне маё.
Вось, я пачаў прававацца; ведаю, што будзе праўда мая.
Бо я пачаў суд, і ведаю, што [буду] апраўданы.
Хто будзе сьперачацца з імною? бо тады я змоўк бы й сканаў.
Хто будзе судзіцца са мной? Тады я змоўкну, і [гатовы] памерці.
Адно дзьвюх рэчаў не рабі з імною, і тады я ня буду хавацца ад відзеньня Твайго:
Дзьвюх толькі рэчаў не рабі са мною, і тады я ня буду хавацца ад аблічча Твайго:
Аддаль ад мяне даланю Сваю, і жах Твой няхай не калоце мяне.
аддалі руку Тваю ад мяне, і жах Твой няхай не палохае мяне.
Тады гукай, і я буду адказаваць; альбо буду гукаць я, а Ты адказуй імне.
Пакліч мяне, і я адкажу Табе, або я буду гаварыць, а Ты адкажы мне.
Колькі ў мяне бяспраўя а грахоў? выступ мой а грэх мой пакажы імне.
Якія грахі і правіны я маю? Пакажы мне грэх мой і правіны мае.
Чаму хаваеш відзеньне Свае і маеш мяне за непрыяцеля Сабе?
Чаму Ты хаваеш аблічча Тваё і лічыш мяне за ворага для Цябе?
Ці не зарваны ліст Ты страшыш і перасьлядуеш сухое ўмецьце?
Ці Ты пужаеш лісток, які [ветрам] сарваны, і гонішся за сухой саломай?
Ты пішаш на мяне гарчыню й даеш імне на спадак бяспраўі маладосьці мае.
Бо Ты пішаш пра мяне прыкрасьці і прыгадваеш мне грахі маладосьці маёй.
Ставіш у калодкі ногі мае й назіраеш усі сьцежкі мае, — значыш сьляды ног маіх.
Ты замыкаеш у калоду ногі мае, і пільна назіраеш сьцежкі мае, і дасьледуеш усе сьляды мае.
А ён, як гнільлё гніець, як адзецьце, зьедзенае моляй.
І я марнею, як спарахнелае дрэва і як адзеньне, якое моль патачыла.
