Ёва 30 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
А цяпер сьмяюцца зь мяне малодшыя за мяне гадамі, тыя, каторых бацькоў я брыдзіўся памясьціць із сабакамі стадаў сваіх.
А цяпер сьмяюцца з мяне маладзейшыя за мяне днямі, бацькоў якіх я грэбаваў пакласьці разам з сабакамі пры авечках маіх.
І сіла рук іхных нашто імне? Людзі, каторых сіла мінула.
Бо сіла рук іхніх мне была не патрэбная. Поўня сілы іх мінула.
Нястачаю а галадоўю змораныя, яны ўцякаюць да сьцепу бязводнага, здаўна марнага а запусьцелага;
З бяды і з голаду яны зьнемагліся, і жывіліся ў [зямлі] бясплоднай, зруйнаванай і спустошанай.
Шчыкаюць мальву а лісты кустоў, карэньне дроку ежа іхная.
Зьбіралі лебяду і хмызьнякі, і корань ядлоўца быў хлебам іхнім.
З грамады выганяюць іх, крычаць на іх, як на злодзеяў.
Спасярод сябе іх выкідалі і крычалі на іх, як на злодзеяў.
У жахлівых далінах яны мусяць жыць, у ямах зямлі а скалаў.
І жылі яны ў сухіх ярах, у ямах зямлі і ў скалах.
Равуць памеж кустоў, туляцца пад церням.
Раўлі яны ў хмызьняках і зьбіраліся пад цернямі,
Сыны дурных, таксама сыноў бязь імені, яны былі зьбітыя ізь зямлі.
сыны неразумных і сыны без імя, выгнаныя з зямлі.
А цяпер песьняю іх я стаў, і прыказяю ім.
А цяпер стаўся я для іх насьмешкай і зрабіўся ім у прыказку.
Яны брыдзяцца імною, здаляюцца ад мяне, і перад відам маім ня ўзьдзержуюцца пліваць;
Яны брыдзяцца мяне і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромеюцца пляваць мне ў твар,
Бо Ён скволіў паварозку маю і паніжыў мяне, яны ськінулі аброць у маёй прытомнасьці.
бо Ён разьвязаў пояс мой, і ўдарыў мяне, і яны скінулі вузду [з сябе] перад абліччам маім.
З правага боку лотва паўстаець, сьпіхаюць ногі мае, насыпалі супроці мяне свае гасьцінцы зьнішчэньня;
Праваруч паўстаюць падшыванцы і падстаўляюць нагу мне, і накіроўваюць на мяне сьцежкі загубы сваёй.
А маю сьцежку папсавалі; з майго няшчасьця яны карыстаюць, ня маючы памачніка.
Папсулі яны дарогі мае, карыстаюцца з пакутаў маіх, і ня трэба ім дапамога.
Як выламам шырокім прышлі яны; пад разьвярненьням качаліся.
Як праз вылом муру напалі яны на мяне, і спад руінаў выскокваюць.
Жахі абярнуліся на мяне; як вецер, разьвеялася кунежнасьць мая, і, як булак, мінула спасеньне мае.
Жахі агарнулі мяне; як вецер зьнікла веліч мая, і збаўленьне маё, як хмара, праляцела.
І цяпер выліваецца душа мая ў імне, абыймаюць мяне дні немарасьці.
І цяпер выліваецца з мяне душа мая, і дні гора нахлынулі на мяне.
Ночы косьці мае праколены ў імне, і жылы мае не супачываюць.
Ноччу [боль] пранізвае косткі мае, і тыя, што ядуць мяне, ня сьпяць.
Зь вялікаю сілаю здыймаецца зь мяне адзецьце мае; як край сарочкі мае, яно папяразуе мяне.
Моцна прыстала да мяне адзеньне маё, і прыліпла сукня мая да мяне.
Ён кінуў мяне ў гліну, і я стаў падобны да пылу а попелу.
Ён кінуў мяне ў балота, і я стаўся падобны да пылу і попелу.
Я гукаю да Цябе, а Ты не адказуеш імне; стаю, а Ты аглядаеш мяне.
Я клічу Цябе, але Ты не адказваеш мне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.
Ты абярнуўся неміласьціўным да мяне; сілаю рукі Свае Ты ненавідзіш мяне.
Ты стаўся бязьлітасным для мяне і з моцаю бічуеш мяне рукою Тваёй.
Ты ўзьняў мяне на вецер, і вазіў мяне, і распусьціў істу маю.
Ты падняў мяне і пусьціў на вецер, і спустошыў мяне.
Але, я ведаю: да сьмерці Ты зьвядзеш мяне і да дому збору ўсяго жывучага.
Ведаю, што Ты на сьмерць вядзеш мяне, і ў дом, дзе зьбярэцца ўсё жывое.
А не да кучы Ты выцягнеш руку, дарма што ў зьнішчэньню сваім яны крычаць.
Хіба не працягвае рукі зруйнаваны? Ці не крычыць ён у няшчасьці сваім?
Ці ня плакаў я па няшчасных? ці ня смуцілася душа мая па бедных?
Ці ня плакаў я над пакрыўджаным? Ці душа мая не спагадала ўбогаму?
Як дабра я спадзяваўся, прышло ліха; як я чакаў сьвятліні, прышла цемра.
Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і шукаў сьвятла, але прыйшла цемра.
Нутр мой кіпіць і не маўчыць; стрэлі мяне дні смутку.
Нутро маё кіпіць і не змаўкае, нахлынулі на мяне дні гора майго.
Я хаджу шчарнелы, але не ад сонца; устаю ў грамадзе й крычу.
Хаджу я счарнелы, але не ад сонца, устаю ў грамадзе і крычу.
Я стаў братам шакалам і прыяцелям стравусянятам.
Я стаўся братам для шакалаў і бліжнім для страусаў.
Скура мая пачарнела на імне, і косьці мае абгарэлі ад палу.
Скура мая счарнела на мне, і косткі мае высахлі ад сьпякоты.
Абярнулася ў жалобу гарпа мая, і жалейка мая — у голас плачучых.
Сталіся сумнымі гусьлі мае, і жалейка мая з плачам галосіць.
