Ёва 10 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2002
Абрыдала душы маёй жыцьцё мае; аддамся нараканьню свайму; буду гукаць у немарасьці душы свае.
Скажу Богу: ня вінуй мяне; азнаймі імне, чаму Ты з імною ходаешся?
І здаецца добрым Табе ўціскаць, грэбаваць гарапашнасьцю рук Сваіх і на радзе нягодных зьзяць?
Ціж у Цябе цялесныя вочы, і Ты глядзіш, як глядзіць чалавек?
Ці дні Твае, як дні чалавека, альбо гады Твае, як дні мужа,
Што Ты шукаеш бяспраўя майго і сочыш грэх мой,
Дарма што ведаеш, што я ня вінны, і што няма каму выбавіць мяне ад рукі Твае?
Рукі Твае хармавалі мяне і ўчынілі ўсяго мяне навокал, — і Ты губіш мяне?
Успомні ж, што Ты, як гліну, вырабіў мяне, і ў пыл абарачаеш мяне?
Ці ня Ты выліў мяне, як малако, і, як твораг, згусьціў мяне?
Скураю а целам апрануў мяне, косьцьмі а жыламі ўмацаваў мяне;
Жыцьцё й міласэрдзе ўчыніў з імною, і апека Твая крыла дух мой.
Але й тое схаваў Ты ў сэрцу Сваім, — ведаю, што гэта было ў Цябе, —
Што, калі я ізграшыў, і Ты крыеш мяне, але зь бяспраўя майго не аправіш мяне.
Калі я нягодны, бяда імне! калі я справядлівы, я не магу ўзьняць галавы свае, бо я чыста зганьбены; і глянь на гароту маю.
І калі я падыймаюся, Ты жанешся, як леў, за імною і ўзноў зумяваеш мяне.
Аднаўляеш сьветкі Свае супроці мяне, і павялічаеш гнеў Свой на мяне, адмены войска супроці мяне.
І нашто Ты вывеў мяне зь дзетніцы? хай бы я сканаў, і вока ня бачыла мяне;
І хай бы я быў, як нябылы, з улоньня да гробу перанесены!
Ці не малыя дні мае? Пакінь, адступі ад мяне, каб я троху пасіліўся,
Пакуль не адыйду, — і ўжо не зьвярнуся, — да краю цемрадзі й смяротнага сьценю,
Краю цемрадзі, падобнага да цемні сьмяротнага сьценю, ідзе няма парадкаў і йдзе асьвячэньне, як глыбокая цемнь».
