Ёва 16 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2002
«Чуў я шмат такога; мізэрныя пацяшыцелі вы ўсі.
Ці будзе канец шувейным словам? і што квеле цябе, што ты гэтак адказуеш?
І я мог бы таксама гукаць, як вы, калі б душа вашая была на месцу душы мае; прылучыўся б да вас мовамі й ківаў бы на вас галавою сваёю;
Сіліў бы вас вуснамі сваімі і рухам вуснаў ціхамірыў бы ваш боль.
Як я гукаю, не ціхамірыцца боль мой; як перастану, не адыходзе ад мяне.
Але, цяпер Ён стамаваў мяне, Ён разбурыў усе таварыства мае.
Ты зрабіў імне маршчакі, і яны сьветчаньням сталі супроці мяне; паўстаець на мяне хуцзіня мая, сьветча перад відзеньням маім.
Ён ірваў мяне ў гневе Сваім і ненавідзіў мяне; скрыгатаў зубамі Сваімі на мяне; праціўнік мой войстра вочы Свае на мяне.
Разявілі на мяне раты свае; зьдзекуючыся, б’юць мяне поўху; усі зьберліся супроці мяне.
Аддаець мяне Бог бязбожнаму і кідае мяне ў рукі нягоднага.
Я быў супакойны; але Ён зламіў мяне, схапіў мяне за завыек, і зьмяжджуліў мяне, і пастанавіў мяне мэтаю Сабе.
Абступілі мяне стралцы Ягоныя; Ён расьцінае адкрытыя ныркі мае і не жалее; выліў на зямлю жоўць маю.
Ломе ў імне вылам за выламам; бяжыць на мяне, як дужасіл.
Я пашыў зрэбніну на скуру сваю і ў пыл палажыў рог свой.
Від мой чырвоны ад плачу, і на веках маіх сьмяротны сьцень,
Хоць няма ўсілства ў руках маіх, і малітва мая чыстая.
Зямля не пакрый крыві мае, і хай ня будзе месца галашэньню майму.
І цяпер, вось, на нябёсах Сьветка мой, і Паручнік мой на вышынях!
Прыяцелі мае — насьміханьні мае; мае вока ільлець сьлёзы да Бога.
О, каб мог прававацца муж із Богам, як чалавек із прыяцелям сваім!
Бо лічаныя гады прыходзяць, і сьцежкаю, скуль не зьвярнуся, я пайду.
