Біблія

Ёва 17 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2002

Дух мой ранены; дні мае гаснуць; грабы перад імною.

Ці не насьміханьнікі з імною, і ў нараканьню іхным начуе вока мае.

Вазьмі ж мой заклад да Сябе! накш хто паручыцца за мяне?

Бо сэрцы іхныя закрыў Ты ад разуменьня, затым Ты іх не падыймаеш.

Хто лісьліве прыяцелям, у дзяцей таго вочы зьнішчацца.

Ён пастанавіў мяне прыказяю людам, і спакменям пліваньня ў від я стаў ім.

Зацьмела ад гароты вока мае, і ўсі чаланы мае, як сьцень.

Пасьцівыя людзі зжахнуцца ад гэтага, і нявінны ўквеліцца на бязбожнага.

Але справядлівы дзяржыцца дарогі свае, і чыстых рук дужэе а дужэе.

Але вы ўсі, зьвярніцеся й прыходзьце, калі ласка, і не знайду я мудрага меж вас.

Мінулі дні мае; скрышаны думкі мае, собствы сэрца майго.

Яны ноч абарачаюць у дзень, сьвятло бліжаць да віду цямноты.

Калі спадзяюся гробу, як дому свайго, у цемні пасьцялю пасьцелю сваю;

Загубу заву: "Войча ты мой!" і чарвяка: "Маці мая!" і "Сястра мая!"

Дык ідзе надзея мая? Хто абача надзею маю, хто абача?

За завалы шэолю зыйдзе яна, як супачываць разам будзем у пыле».